Life goes on...

ஆலனும் நானும் (சுதந்திர தின வாழ்த்துக்கள்!)

2011-08-16T03:00:00.003+09:00

சனிக்கிழமையன்று ஓவியாவின் பிறப்புச் சான்றிதழ் வாங்குவதற்காக, நானும் ஆலனும் இசபெல் மருத்துவமனை போனோம். வர்ற வழியில கொஞ்சம் டிராபிக் ஜாம் ஆயிடுச்சு.

போச்சு, டிராபிக் ஜாம்-ல மாட்டிக்கிட்டீங்களா? கராத்தே கிளாஸ்-க்கு லேட் ஆயிடும்.

இல்லடா, 6.25-க்கு வீட்டுக்குப் போய்டலாம். பத்து நிமிஷத்தில கெளம்பி 6.45-குள்ள உன்ன கிளாஸ்-ல விட்டுடுறேன்.

போங்கப்பா, இப்பவே நைட் ஆகிட்டு இருக்கு.

நைட் ஆகுதா, அது எப்படி ஆகும்?

Sun வந்து அப்டியே அந்தப் பக்கம் போய்டும். அந்தப் பக்கம் போயி தூங்கிரும். அப்புறமா நிலா வந்து ஒரு shape-ஆ மேல வந்திரும்.

கராத்தே வகுப்பு முடிந்தவுடன், அவனைக் கூட்டிட்டு போகும் போது சொன்னேன். "நீ சொன்ன மாதிரியே நிலா வந்திருச்சு, அங்க பாரு".

ஆமா, பெருசா இருக்குல்ல, ஆனா ரொம்ப நேரம் அதப் பாக்காதீங்க. அப்புறம் ஓநாய் மாதிரி ஆகிடுவீங்க. (அன்று பௌர்ணமி)

ஹாஹாஹா!
(http://en.wikipedia.org/wiki/Werewolf)

ஆலனும், நானும்! (Happy New Year 2011)

2011-01-01T03:41:00.002+09:00

அப்பா, அம்மா, ஆலன் & ரோஷினி.

Daddy, நானும் உங்க கூட காய்கறி வாங்க வர்றேன்.

நான் சைதாபேட்டை மார்க்கெட் வரைக்கும் நடந்தே போறேன். ரெண்டு பை தூக்கனுன்டா, உன்னைய வேற கவனிக்கிறது கஷ்டம், நீ வேற திடீர்னு "நடக்க முடியல, தூக்கு"-ன்னா, என்னால முடியாது.

நான் பச்சை மனிதன் மாதிரி செம ஸ்ட்ராங்கு. நான் உங்கள தூக்கல்லாம் சொல்ல மாட்டேன். நடந்தே வந்திருவேன், நானே ரெண்டு பையும் தூக்கிட்டு வந்திருவேன்.

Hulk-ஆ? அவன் என்ன பண்ணுவான்?

ஆஆஆஆஆஆஆஆஆஆஆஆ. (இரண்டு கைகளையும் மார்பில் அடித்துக் கொள்கிறான்)

சரி போதும், எலும்பு ஒடஞ்சிரப் போகுது. மழை வரும் போலருக்கு, நனைஞ்சா சளி புடிக்கும், காய்ச்சல் வரும், நீ பேசாம வீட்டில இரு.

நான் raincoat போட்டுக்குவேன். அத போட்டா கொஞ்சம் கூட நனைய மாட்டேன்.

அங்கெல்லாம் ஒரே சகதியா இருக்கும், காலெல்லாம் சேறாய்டுன்டா.

அதுக்கு தான் அதோட rain shoes இருக்குல்ல?

(எந்தப் பக்கம் போனாலும் அணை கட்டுறான்?) செல்லம், இவனைக் கொஞ்சம் திசை திருப்புறியா? நான் கெளம்பனும்.

==========================================================================================

ஒரு நாள் தூங்கப் போகும் போது, கண்கள் இரண்டையும் திறந்து பார்த்தான் ஆலன்.

நீங்க என்ன கண் டாக்டரா?

ஆமா

திருச்சில ஒரு கண் டாக்டர் எனக்கு .25 power இருக்குன்னு சொன்னாரு. கண்ணாடி போடணுமா டாக்டர்? இல்லன்னா நீங்க கண்ணாடி போட வைக்காமலே சரி பண்ணிடுவீங்களா?

"உம்ம்ம்ம், கொஞ்சம் கண்ணை மூடுங்க"-ன்னு சொல்லிட்டு ரெண்டு கண்ணிலேயும் முத்தம் கொடுத்தான். "அப்படியே 5 minutes இருங்க, சரியாகிடும்"

ஓகே, டாக்டர்.

அஞ்சு நிமிஷம் ஆகிடுச்சு, கண்ண தொறக்கலாம்.

பீஸ் எவ்வளவு டாக்டர்? 100 rupees-ஆ?

1000 rupees, எனக்கு thousand தான் புடிக்கும்.

(எச்சில் வடியக் கொடுத்த இரண்டு முத்தங்களுக்கு எவ்வளவு வேணும்னா கொடுக்கலாம்) சரி, இந்தாங்க. தேங்க்ஸ் டாக்டர், நான் வர்றேன்.

ஹலோ... இருங்க, காசு கொடுத்திருக்கீங்கல்ல, மாத்திரயும் வாங்கிட்டுப் போங்க.

நீங்க ரொம்ப நல்லவரு, டாக்டர்.

==========================================================================================

அனைவருக்கும் இனிய புத்தாண்டு நல்வாழ்த்துக்கள்! 2011 சிறப்பான ஆண்டாக அமையட்டும்!

நாம ரெண்டு பேரும் கல்யாணம் பண்ணிக்கலாமா?

2010-11-29T21:00:00.002+09:00

ஏதோவொரு சமயம் ஆலன் குட்டிக்கு அம்மா சின்ன உதவி செய்ய, அவன் "Thank You " என்று சொன்னான்.

அவனது அம்மா பதிலேதும் சொல்லாமல் வேறு ஏதோ வேலையில் மும்மரமாக இருந்தாள்.

"Thank You" சொன்னா, நீங்க "Welcome" சொல்லணும் தெரியாதா?

"ஆமாண்டா, இந்தம்மாவுக்கு ஒண்ணுமே தெரியல, நீ உங்க ஸ்கூல்-ல சேத்து

விட்டு, சொல்லிக் கொடு."-ன்னு உசுப்பேத்தி விட்டேன்.

அம்மா, நான் உங்க வயித்தில கைய விட்டு, சாப்பாடெல்லாம் எடுத்திருவேன். அப்புறமா நீங்க "small girl" மாதிரி ஆயிடுவீங்க, உங்களுக்கு small girl போடுற "shirt", "skirt" எல்லாம் போட்டு விட்டு எங்க ஸ்கூல்-ல LKG-ல சேத்து விட்டுறேன். சரியா?

ஹா ஹா ஹா!

==================================================================================

சில நாட்களுக்கு முன்பு ஆலன் அருகில் அவனது அம்மா படுக்கவும், அவனது போர்வையை எடுத்து "நீங்களும் போத்திக்கோங்க" என்று சொல்லியிருக்கிறான்.

"எனக்கு வேண்டாம், நான் அப்புறமா வேற போர்வை எடுத்து போத்திக்கிறேன்" என்று அவள் சொல்லவும், அவன் சொன்ன பதில் "எப்பவுமே எல்லாத்தையும் share பண்ணிக்கணும்மா, என் கூட share பண்ணிக்கணும், அப்பா கூட share பண்ணிக்கணும். அப்புறம் குட்டிப் பாப்பா வந்தப்புறம், நான் அவ கூட share பண்ணிக்குவேன். எங்க ரெண்டு பேருக்கும் குட்டி கட்டில் வாங்கிடுங்க, நாங்க அங்க படுத்துக்குவோம், நான் பாப்பாவை நல்லா பாத்துக்குவேன்".

:-)

மைத்துனரின் மனைவிக்கு இரண்டாவது குழந்தை பிறந்ததிலிருந்து, இவனுக்கும் தம்பியோ, தங்கையோ கூட இருக்க வேண்டும் என்ற எண்ணம் அதிகமாகி விட்டது போல.

=================================================================================

ஆலன்: அம்மா

அம்மா: என்னடா?

ஆலன்: அம்மா, நாம ரெண்டு பேரும் கல்யாணம் பண்ணிக்கலாமா?

அம்மா: நான் ஏற்கனவே உங்கப்பாவை கல்யாணம் பண்ணிட்டேனே? நீ என் பிள்ளைடா, உன்னக் கல்யாணம் பண்ணிக்க முடியாது. உனக்கு 20 வருஷம் கழிச்சு நல்ல பொண்ணாப் பாத்து கல்யாணம் பண்ணி வைச்சிருவோம். சரியா?

ஆலன்: உங்க பேச்சு கா, இனிமே நான் உங்க கூட friend கிடையாது.

குழந்தைகள் தின வாழ்த்துக்கள்!

2010-11-14T08:49:00.003+09:00

நேற்று மகனின் பள்ளியில் குழந்தைகள் தினக் கொண்டாட்டம். மைதானத்தினருகே செல்லவும் கேட்ட முதல் பாடல் Love the way you lie by Eminem feat Rihanna.

பிறகு "இறகைப் போலே"

Last Christmas by George Michael

Faith by George Michael

....

+2 மாணவர்கள் சில பேர் DJ வேலை பார்த்துக் கொண்டிருந்தனர். நல்ல ரசனையுள்ள பசங்க!

மற்ற சிறுவர், சிறுமிகள் tattoo போட்டிருப்பதைப் பார்த்ததும், ஆலனும் அந்தக் கடைக்குப் போகலாம் என்றான். போகும் வழியில்

"டேய் ஜேகப்"

"டேய் ஆலன்"

"ஏய், மச்சான்"

"Tattoo போடப் போறேன், சொல்றா மாப்ளே"

"போயிட்டு வா, அப்புறம் பேசுறேன்"

முளைச்சு மூணு எல விடல அதுக்குள்ள காலேஜ் பசங்க மாதிரி பேசுறானுங்க!

பத்து நிமிடம் வரை வரிசையில் காத்திருந்து, இடது கையில் dragon tattoo வரைந்து கொண்டான்.

குழந்தைகளை மகிழ்விக்கும் கடைகள் வெகு சிலவே இருந்தன, பெரும்பாலானவை ஆசிரியர்களின் Entrepreneur skils-ஐ வளர்க்கவே என்று தோன்றியது.

வீட்டுக்குத் திரும்பும் வழியில் கோட்டூர்புரத்திலிருக்கும் அண்ணா நூலகத்திற்கு சென்றோம். இன்னும் கட்டுமானப் பணிகள் நடந்து கொண்டிருந்தது. உள்ளே நுழைந்ததும் பிரமித்துப் போனோம். அற்புதமான கட்டிட அமைப்பு, சுத்தம், வெளிநாட்டு நூலகத்தில் இருப்பது போலவே உணர்ந்தோம். (நம்மாளுங்க இதை சீரழிக்காம இருக்கணும்னா, பான் பராக் போடுரவங்களை எல்லாம் வெளிவாசலிலேயே வைச்சு தொரத்திடுங்க). நேரம் அதிகமில்லை என்பதால் குழந்தைகள் பகுதியில் மட்டும் கொஞ்ச நேரம் இருந்து விட்டு கிளம்பினோம். அடுத்த வாரம் உறுப்பினர் ஆகி விட வேண்டும்.

குழந்தைகள் தின வாழ்த்துக்கள்!

ஆலனும், நாங்களும்!

2010-10-15T19:21:00.004+09:00

ஆலன்: அம்மா, அந்த... அந்த...

அம்மா: என்ன, சட்டுன்னு சொல்லு.

ஆலன்: அந்த பக்கத்து வீட்டுப் பையன் அருண் இருக்கான்ல? ரொம்ப cute-ஆ இருக்காம்மா!

அம்மா: ஆமா, ரொம்ப cute.

ஆலன்: என்னய kiss கொடுக்க சொன்னான், ரெண்டு கன்னத்திலேயும் kiss கொடுத்தேன்.

அம்மா: டேய், எனக்கொரு முத்தம் குடுடா?

ஆலன்: அவன் சின்னப் பையன், நீ என்ன சின்னப் பாப்பாவா? உனக்கெல்லாம் கொடுக்க முடியாது, பே.

===================================================================================

ஆலன்: அப்பா, அந்த மதராசபட்டம் படம் பாத்தோம்ல?

அப்பா: மதராசப்பட்டினம்-டா செல்லம்.

ஆலன்: அதாம்பா, மதராசப்பட்டம்.

அப்பா: சரி, அதில என்ன?

ஆலன்: அந்தப் படத்தில, ஒருத்தர் வந்து "I know 5 languages"-ன்னு சொல்றாருலே? எனக்கு 3 languages தானே தெரியும்? தமிழ், இங்கிலீஷ், ஹிந்தி? மூணு தான் வருது?

அப்பா: அது போதும்டா.

ஆலன்: இல்லப்பா, அவரு மட்டும் 5 languages தெரியும்னு சொல்றாரு? எனக்கும் இன்னும் 2 languages சொல்லிக் கொடுங்க.

சரி, நீங்க 6th standard போகும் போது French கத்துக்கலாம்.

எப்போ? 100 days-க்கு அப்புறமா?

இல்ல, அதுக்கு இன்னும் 4.75 வருஷமிருக்கு, உம்ம்ம், 1500 days-க்கு மேல வரும்.

சரி, 2nd standard போனவுடனே நானும் அம்மா கூட போய் Japanese படிக்கப் போறேன்.

சரி, பாக்கலாம்.

===================================================================================

"9 மணி ஆகிடுச்சு, சீக்கிரம் தூங்கு."-ன்னு சொல்லிட்டு ஒரு முத்தம் கொடுத்தேன். அவனும் பக்கத்தில வந்து ஒரு முத்தம் கொடுத்தான்.

"நான் உன்னக் கட்டிப் புடிச்சு, எவ்வளவு feeling-ஓட முத்தம் கொடுத்தேன், நீ என்னமோ கடமைக்கு கொடுக்கிற மாதிரி கொடுக்கிறே?"

என்ன பீலிங்கி, காமெடி பீலிங்கா? வடிவேலு மாதிரி பீலிங் வேணுமா?

ஒன்னும் வேணாம், பேசாம தூங்கு. :-(

===================================================================================

எந்திரன் : The Robot

2010-10-12T21:44:00.003+09:00

போன வாரம் வெள்ளிக்கிழமை அண்ணா நகர் பக்கம் போக வேண்டியிருந்தது. வரும் வழியில் Ampa Mall-ல கொஞ்ச நேரம் சுத்திட்டு போவோம்னு போனோம். படத்துக்கு போய் பல வாரங்கள் ஆச்சேன்னு மனைவி சொல்லவும், வெள்ளிக் கிழமை இரவு PVR-ல கண்டிப்பா கிடைக்காது, சும்மா கேட்டுப் பார்ப்போம்னு போனா, இரவுக் காட்சிக்கு மூன்று டிக்கெட்கள் மிக எளிதாக வாங்க முடிந்தது.

200 கோடி செலவில் எடுக்கப்படும் பிரம்மாண்டமான படம்னு சொல்லிட்டு, 1930-லேருந்து எடுத்திட்டு வர்ற முக்கோணக் காதல் கதைய ரோபோ வைச்சு எடுத்து கொடுமை பண்ணிருக்காங்க.

ரோபோ ரௌடிகளிடமிருந்து கதாநாயகியை காப்பாத்துது. (நல்ல வேளையா அந்த சீன்-ல அதுக்கு ஒரு intro song போடாம விட்டாங்க), 30 பேருக்கு சமைக்கிறது, பிட் அடிக்க உதவுது, (தப்பு செய்றவங்களை கொலை பண்ணனும்னு சொன்ன சங்கர் படங்களை அந்த ரோபோ பாக்கல போல?), தீ விபத்தில சிக்கியவர்களை காப்பாத்துது (ரோபோவின் சக்தி இல்லாமலே Spiderman, Superman பண்ற gimmicks எல்லாம் ரஜினி பண்ணுவாரே? அப்புறம் இதுக்கேன்யா 200 கோடி செலவு பண்ணி sci-fi படம் பண்ணனும்?)

ராணுவத்துக்கு கொடுக்கப் போறேன்னு சொல்லிட்டு அதுக்கு ஏன் நடனம், இசை சம்பந்தப்பட்ட விஷயங்களை ஏத்துராரு Dr. வசீகரன்? (இது தமிழ்ப் படம், கண்டிப்பா அஞ்சு பாட்டு இருக்கும், அதில ரெண்டுல ரோபோவ ஆட வைக்கனும்னு சாமான்யனுக்கே தெரியும், விஞ்ஞானிக்கு தெரியாதா?)

படத்தில வசீகரனுக்கு காபி கொடுக்கிற குட்டி ரோபோ கருணாஸ்-க்கு தண்ணீர் கூட கொடுக்க மறுக்கிறது. (இந்தியா-ல ரொம்ப கொடுமையான கம்பெனி-ல கூட ஊழியர்கள் எல்லோருக்கும், டேபிள்-ல வந்து டீ கொடுக்கிற பணியாளர்கள் உண்டு. AIRD என்கிற அருமையான விஞ்ஞானக் கூடத்தில grade கம்மியா இருந்தா தண்ணி கூட கிடையாது, என்கிற சங்கரின் சிந்தனை அடடா, அபாரம்!)

இதே போல ஜப்பான்-ல அசிமோ-ன்னு நிஜமாகவே ஒரு ரோபோ தனியே வாழும் முதியவர்களுக்கு உதவி செய்கிறது, நல்ல வேளையா அதுக்கு இந்த மாதிரி பாகுபாடு பார்க்கத் தெரியாது.

கவுண்டமணி இல்லாத குறையை தீர்த்து வைக்க ரோபோ கருணாசையும் சந்தானத்தையும் ஒதைக்குது, ஆனா சிரிப்பு வரல. Research fellows-ஐ இந்தளவுக்கு யாராலும் கேவலப்படுத்த முடியாது, சந்தானம் & கருணாஸ் மட்டமான தேர்வு.

2008-லேயே அலுவகங்களில் புகை பிடிக்க தடை விதித்து விட்டாரே மருத்துவர். அன்புமணி? அப்புறம் எப்படி Dr. Bora அவரோட லேப்-ல புகை பிடிக்கிறாரு? கருணாஸ், சந்தானம் ஆய்வுக்கூடத்திற்கு வெளியே புகை பிடிப்பதும் காட்சிப் பிழை. 2008-க்கு பிறகு அது போன்ற smoking zones கூட public & private organization campuses-ல கிடையாது. சாதாரண கம்பனிகள் கூட இப்போ காவலாளிகள் வைத்து சோதனை செய்த பிறகே ஊழியர்களைக் கூட உள்ளே அனுப்புகின்றன. AIRD chief-க்கு முன்னாடி அவரோட லேப்-லேயே தீவிரவாதிகள் துப்பாக்கியை நீட்டுகிறார்கள். (இது தமிழ்ப் படம், don't ask too many logical questions, bloody fool)

காதல் அணுக்கள், இரும்பிலே பாடல்களில் ஐஸ் ரொம்ப நல்லா ஆடியிருக்காங்க, ஆனா romance பண்ண வேண்டிய காதலர் எப்போவும் பத்தடி தள்ளியே இருக்காரு? பாடல்கள் நல்லா எடுத்திருந்தாலும் படத்தோட ஒட்டனும், அப்போ தான் பாக்க நல்லாருக்கும். கலாபவன் மணி மூஞ்சில மண்ணை வீசியதுக்கெல்லாம் ஒரு சிரிப்பு சிரிச்சிட்டு சடார்னு மச்சு பிச்சுவுக்கு போய்டுறாங்க (Guess they have strong connections with travel agents) சொல்லப் போனால் ஒரு விஞ்ஞானப் படத்தில் பாடல்கள், நடனம் எல்லாம் திரைக்கதையின் ஓட்டத்துக்கு தடை, வைத்திருக்க வேண்டிய அவசியமேயில்லை. (பேசும் படம், குருதிப் புனல், அப் தக் சப்பன் (ஹிந்தி) போன்ற பல படங்கள் பாடல்களே இல்லையென்றாலும் ஓரளவுக்கு ஓடியதே?)

ப்ளட் குரூப் என்னன்னு ஸ்கேன் பண்ணியே கண்டு பிடிக்கிற ரோபோ பொய் சொல்லும் கதாநாயகியின் கண்களை ஸ்கேன் பண்ணியே polygraph டெஸ்ட் செய்து கண்டு பிடிக்க முடியாதா? 1950-ல எடுத்த படங்களில் மரு, தாடியும் ஒட்டிக்கிட்டு ஹீரோவும், அரை நிர்வாணமா ஹீரோயினும் நடனம் ஆடினா வில்லனுக்கு அவுங்கள அடையாளம் தெரியாது. அதையே 2010-ல "நீ டான்ஸ் ஆடிட்டு இரு, நான் அந்த நேரத்தில ஏதாவது செய்றேன்"-ன்னு ஹீரோயின் கிட்ட ஹீரோ சொன்னா எப்படி? திருந்துங்கப்பா!

Dr. போரா சிட்டியை அழிவு சக்திக்கு பயன்படுத்த red chip மாட்டுறாராம், ஏன்னா சிவப்பு அபாயத்தின் அறிகுறியாம்லே? (அப்புறம் ஏன்டா இந்த நாட்டில பல அறிவு கெட்ட பதர்கள் red signal போட்டு ஐந்து வினாடிகளுக்கு அப்புறமும் உள்ளே பூந்து ஓடுதுங்க?)

ஷங்கர் பத்து வருஷமா யோசிச்சு வைச்சிருந்த படம்னா, ஜேம்ஸ் கமேரூன் பத்து வருஷமா யோசிச்சு வைச்சிருந்த அவதார் அளவுக்கு வந்திருக்கணும். கிட்டத்தட்ட 30 வருடங்களுக்கு முன் வந்த ET அளவுக்கு கூடயில்லையே?

நானொன்றும் AI / Robotics வல்லுனர் இல்லை எனினும், முரண்பாடாக சிந்திக்கும் ரோபோவின் தேவையற்ற modules எல்லாம் uninstall பண்ணுவேனே தவிர, கோடாரி எடுத்து வெட்ட மாட்டேன். (கண்ட துண்டமாக வெட்டி குப்பையில் போட்டாலும் அது தானே reintegrate செய்து கொள்ளும் என்பது மட்டும் விஞ்ஞானிக்கு தெரியாமல் போனது ஏனோ?)

60 வயசு ஆனப்புறமாவது எனக்கு intro song இல்லைன்னாலும் பரவாயில்ல-ன்னு ரஜினி சொன்னது தான் ஒரே நல்லா விஷயமாத் தோணுது. மத்தபடி, உண்மையிலேயே இந்த படத்துக்கு 200 கோடி செலவு செய்தார்களா என்று தான் கேட்கத் தோன்றுகிறது. The end product doesn't seem to be worth 200 crores budget and it wasn't worth spending Rs.360 (3 tickets for my family) on this movie.

ரஜினி, ஷங்கர் படம்னா தியேட்டர்ல முதல் நாளோ, முதல் வாரத்திலேயோ பாத்திரனும்னு ஒரு கும்பல் இருக்கிற வரைக்கும் பண முதலைகள் தமிழ் சினிமாவை குப்பைக் கூளமாகவே தான் வைத்திருக்கும். இதனால் தான் தமிழகம் முழுதும் 90% திரையரங்குகளில் எந்திரன் மட்டுமே வெளியிடுமாறு ஏகாதிபத்தியம் செய்து முதல் வாரத்திலேயே 300 கோடிக்கு மேல் லாபம் பார்த்திருக்கிறது ஒரு ஊடக மாபியா கும்பல்.

மசாலாப் படங்களையே யாரும் பார்க்க கூடாது என்று சொல்ல முடியாது. (அப்படி சொன்னாலும் யாரும் கேட்கப் போறதில்ல) இந்தியன், அந்நியன் எல்லாம் கூட மசாலாப் படங்கள் தானே, எனினும் அந்தப் படங்களில் ஒரு நேர்த்தியிருந்தது, சமூகக் கோபமிருந்தது. (அவை அளிக்கும் தீர்வுகள் பாசிசத் தன்மை கொண்டவை எனினும், சாமான்யர்கள் செய்ய விரும்புவது அது தான்). ராமநாராயணன் எடுக்கும் குட்டிப் பிசாசு போல கிராபிக்ஸ் செய்து விட்டு, நாங்கள் ஹாலிவுட் தரத்திற்கு எடுத்திருக்கிறோம் என்று ஏன் பொய் விளம்பரம் செய்கிறீர்கள்?

Better luck next time, Shankar!

ஆலனுடன் சில தருணங்கள்...

2010-09-02T04:00:00.002+09:00

ஆலன்: அம்மா, நீ போய் சீக்கிரம் சமையல் பண்ணும்மா, எனக்கு நெறய வேல இருக்கு.

அம்மா: படிக்க வேண்டியது படிச்சாச்சு, homework எல்லாம் முடிச்சாச்சு, வேறென்னடா உனக்கு வேலையிருக்கு?

ஆலன்: சாப்புடுற வேல தான்

அம்மா: ?!?

=============================================================================================

சில வாரங்களுக்கு முன்பு ஆலனுக்கு ப்ராஜெக்ட் வொர்க் கொடுத்திருந்தாங்க. body parts, names படிச்சிட்டு இருந்தான்.eyes, nose இதெல்லாம் கேட்டவுடனே சரியா சொல்லிட்டான். Tongue வந்ததும் சொன்னான் "T-O-ங் : Tongue".

Bloody British fellows, unnecessarily confusing our kids ;-)

=============================================================================================

ஆலன், உனக்கு தங்கச்சிப் பாப்பா வந்தா நல்லா கவனிச்சுக்குவியா?

உம்ம்ம், நல்லா பாத்துக்குவேன்.

அது அழுதுச்சுன்னா?

என்னோட toys கொஞ்சம் எடுத்துக் குடுப்பேன்.

ரொம்ப அழுதுச்சுன்னா?

நிறைய toys எடுத்துக் கொடுப்பேன். உம்ம்ம்ம்... இல்லப்பா, கொஞ்சம் தான் குடுப்பேன்.

ஏன், நிறைய குடுத்தா என்ன?

நம்மள மாதிரி, பாப்பாவுக்கும் இரண்டு கை தானே இருக்கும்? நான் நெறைய toys கொடுத்தாலும் அதால கொஞ்சம் தானே எடுத்து வெளயாட முடியும்? அதுனால கொஞ்சம் தான் குடுப்பேன்.

=============================================================================================

அம்மா: குட்டி, நேத்து ராத்திரி எனக்கு ஒரு கனவு வந்துச்சுடா, அதில ...

ஆலன்: எனக்கெல்லாம் கனவு வராதும்மா, நல்லா தூங்கிருவேன்.

அம்மா: எனக்கு கனவு வந்துச்சுடா.

ஆலன்: தூங்கும் போது தலையில ரெண்டு பக்கமும், ரெண்டு கை வைச்சு நல்லா புடுச்சிட்டு தூங்கும்மா, அப்போ தான் கனவெல்லாம் வராது.

அம்மா: ?!?

மொட்டை அடிக்கக் கூடாது...

2010-08-26T04:31:00.003+09:00

ஆலன் கிட்ட ஒரு வாரமா முடி வெட்டுரதப் பத்தி பேசிப் பேசி, ஒரு வழியா போன ஞாயிற்றுக் கிழமை சரின்னுட்டான். "கொஞ்சம் தான் வெட்டனும், மொட்டை போடக் கூடாது"-ங்கிற அவனோட நிபந்தனைகளை ஏத்துக்கிட்டு கார்ல கூட்டிட்டு போனேன்.

"அந்த.... முகத்தில (கிரீம்) பூசிட்டு, முடி வெட்டி, தலை வாஷ் பண்ணுவாங்களே, அந்தக் கடைக்குக் கூட்டிட்டுப் போங்க"-ன்னான்.

"Naturals-ஆ? அந்தக் கடைக்கே நானே ரெண்டு வருஷத்துக்கு ஒரு தடவை தான் போவேன், அஞ்சு வயசில உனக்கு அது தேவையா?"-ன்னு மனசில நினைச்சிட்டு, பக்கத்தில இருக்கிற சலூன்-க்கு போயிட்டேன்.

"என்ன, இங்க வந்திட்டீங்க?"

"இது அவுங்களோட branch, வேளச்சேரி வரைக்கும் போக முடியாதவங்களுக்காக, இங்க பக்கத்தில சின்னக் கடை வைச்சிருக்காங்க"

அமைதியா வந்திட்டிருந்தவன், உள்ள நுழையுற நேரம் பாத்து அங்கே இன்னொரு பொடியன் முடி வெட்டுறதுக்கு அழுது ஆர்ப்பாட்டம் பண்ணிட்டு இருந்தான். இதைப் பார்த்து பயந்திட்டு இவன் உள்ளேயே வர மாட்டேன்னுட்டான். (அடப் பாவி, எவ்வளவு கஷ்டப்பட்டு இவனைக் கூட்டிட்டு வந்தேன், இந்த நேரம் பாத்தா இப்படி நடக்கணும்?)

"சரி, நான் மொதல்ல முடி வெட்டிக்கிறேன், நீங்க அடுத்து வெட்டுங்கடா செல்லம்"

"சரிப்பா"-ன்னு சொல்லிட்டு கடை வாசலிலேயே நின்னுட்டிருந்தான். அரை மணி நேரம் நானும், கடைக்காரரும் உள்ள வரச் சொல்லி கெஞ்சியும் உள்ளேயே வரல.

தொப்பிகளை திருடிட்டு போன குரங்குகள், வியாபாரி தனது தொப்பியை கீழே போட்டதும், அவைகளும் கீழ போட்ட கதை இங்கே உதவவில்லை. நான் முடி வெட்டினப்புறமும் பொடியன் உள்ளே வர்ற மாதிரி தெரியல. குண்டுக்கட்டாத் தூக்கிட்டு உள்ளே போனா, அவன் கதவைப் புடிச்சு இழுத்து மூட முயற்சி பண்ணி, கதவு என் காலில கிழிச்சு, ரத்தம் வந்தது தான் மிச்சம்.

வீட்டுக்கு வந்ததும் அரை மணி நேரம் கெஞ்சிக் கூத்தாடி மிஷின் வைச்சு 1mm cut அடிச்சு விட்டேன். அது கிட்டத்தட்ட மொட்டை தான். ;-)

எனக்கு 5, உனக்கு 15!

2010-08-07T05:31:00.001+09:00

நம்ம நாட்டில சில பேருக்கு வயசாகிறதே பிடிக்காது, ஒவ்வொரு பிறந்த நாளிலேயும் பொலம்புவாங்க, "அய்யய்யோ வயசு ஏறிடிச்சே..."-ன்னு. இந்த நாட்டில பல குழந்தைகள் பிறந்ததுமே இறந்து போய்டுதுங்க (52/1000 says Google report). அதுக்கப்புறம் எத்தனையோ பேர் இளம் வயதிலேயே விபத்தினாலோ, நோயினாலோ இறந்து போகிறார்கள். இத்தனை வருஷம் உயிரோட வாழ வைச்ச கடவுளுக்கு நன்றி சொல்லாம, ஏன்டா பொலம்புறீங்கன்னு திட்டுவேன்.

மதுரையில இருக்கிற என்னோட சித்திக்கு 45 வயசு தானிருக்கும். ஆனாலும் ஏன் பையனுக்கு அவுங்க அப்பாயி தானே? அவுங்கள என் பையன் அப்பாயி-ன்னு சொல்றது புடிக்கல, "டேய், ஆன்டின்னு தான் கூப்பிடனும்"-ன்னு மிரட்டி வைச்சிருந்தாங்க.

அவுங்க அத்தைன்னு ஆகிட்டா, சித்தி பொண்ணுங்களை இவன் எப்படி அத்தைன்னு கூப்பிட முடியும்? அவுங்களும் பள்ளிக்கு, கல்லூரிக்கு போகிற பசங்க. அதுனால அக்கா-ன்னு கூப்பிடச் சொல்லிட்டாங்க. இப்படியே ஆளாளுக்கு உறவு முறைய மாத்திட்டே போனதால வந்த கோபத்தில நான் கேட்டேன் "என்னோட தங்கைகளும், என் பையனுக்கு அக்கா-ன்னா, நான் என்ன அவனுக்கு அண்ணனா?"

சரி, இந்தப் பிரச்சினைக்கு என் பையன் கிட்டேயே தீர்வு கேட்போம்னு அவன் கிட்ட கேட்டேன் "என்னடா, என்னை உன்னோட அண்ணன் ஆக்கிட்டாங்க? உனக்கு என்ன வயசு?"

எனக்கு அஞ்சு.

அப்பாவுக்கு என்ன வயசு?

உம்ம்ம்ம், பதினஞ்சு.

குழந்தைகள் பொய் சொல்ல மாட்டார்கள் என்று சொல்வார்கள், ஆனால் பெரியவர்கள் நம்புவதில்லை, சென்னை தி.நகரில் நடக்கும், 3 - 16 வயதுள்ள குழந்தைகளுக்கான சல்சா நடன வகுப்பில், என்னைச் சேர்க்க மாட்டேன் என்று சொல்கிறார்கள் ;-)

பாரதி சொன்ன சுறாக் கதை!

2010-07-08T05:51:00.006+09:00

நேற்றிரவு புரண்டு படுத்தும் தூக்கம் வரவில்லை, அல்லது தூங்கி விடக் கூடாதென்று புரண்டு கொண்டிருந்தேன் என்றும் சொல்லலாம், FIFA WC 2010 Semifinals - Netherlands Vs Uruguay match பார்க்காமல் தூங்கி விடக் கூடாதென்ற பரபரப்பு.

என்னப்பா, தூக்கம் வரலையா?

உம்ம்ம், தூக்கம் வரல, நீ வேணும்னா கதை சொல்லி தூங்க வைக்கிறியா?

ஒரு ஊரில ஒரு பெரி...ய தண்ணி இருந்துச்சாம்.

கடல் மாதிரியா?

ஆமா, அன்னக்கி பெசன்னகர் (Besant Nagar) போனோம்ல, அங்கே இருந்துச்சே, அது மாரி.

சரி, அப்புறம்?

அதுக்குள்ள சின்ன சின்ன மீனெல்லாம் இருந்துச்சாம்.

உம்ம்ம்

அப்புறம் ஒரு shark இருந்துச்சாம்.

shark-னா என்ன?

அது ஒரு பெரிய fish, உங்களுக்குத் தெரியாதா? பெருசா இருக்குமே, boat எல்லாம் அடிச்சு ஒடைக்குமே? பல்லெல்லாம் sharp-ஆ வைச்சுட்டு கடிக்க வருமே?

தமிழ்ல அதுக்கு பேரு சுறா.

அதான், சுறா வந்துச்சாம், அது வந்தவொடனே சின்ன மீனெல்லாம் பயந்து ஓடுச்சாம்.

ஏன்?

shark வந்து அதையெல்லாம் அப்படியே முழுங்கித் தின்னுரும்லே?. அதுனாலே அதுங்கள்லாம் பயந்து ஓடி ஒளிஞ்சுக்கிச்சாம்.

சரி

அப்புறம் ஒரு திருடன் boat-ல வந்தானாம், shark வந்து அவனைக் கடிக்க வந்துச்சாம்.

உம்ம்ம்

அவன் பயந்து போயி வேகமா ஒட்டுனானாம். சுறா பின்னாலேயே தொரத்திட்டு speed-ஆ வந்துச்சாம்.

அப்புறம்?

அவன் வேகமா போயி, ஸ்டேஷன்ல இருந்த மெஷின்ல டிக்கெட் எடுத்திட்டு ட்ரைன்ல ஏறிப் போயிட்டானாம். shark-க்கு கையில்லையில்ல? அதுனால எப்படி டிக்கெட் எடுத்திட்டு ட்ரைன்ல போறதுன்னு தெரியாம அங்கேயே நின்னுடுச்சாம்.

(தண்ணில போய்ட்டுருந்தவன் திடீர்னு எப்படி ட்ரைன்ல போவான்னு யோசிச்சேன், ஒரு வேளை நம்ம பொடியன் Spirited Away படத்தைப் பார்த்த விளைவா இருக்கலாம்)

குழந்தைகளை அடிக்கலாமா?

2010-07-04T12:27:00.004+09:00

பள்ளியில் சேர்க்கும் போது சில பெற்றோர்கள் ஆசிரியர்களிடம் சொல்வது "அவன் கண்ணை மட்டும் விட்டுட்டு, எங்கே வேணும்னா அடிங்க சார். நல்லா படிச்சு, ஒழுக்கமான பையனா வளரனும் சார், அவன் எதாச்சும் தப்பு பண்ணினா, அடிக்கிறதுக்கு உங்களுக்கு உரிமை இருக்கு, நான் எதுவும் கேக்க மாட்டேன். அடி உதவுற மாதிரி அண்ணன், தம்பி உதவாது".

இன்றைய காலத்து பெற்றோர்கள், ஆசிரியர்களிடம் இது போல கோரிக்கை எதுவும் வைக்காதது இக்கால குழந்தைகள் செய்த பாக்கியம். குறைந்த பட்சம், மாநகரத்துக் குழந்தைகள் ஆசிரியர்கள் தங்களை அடிப்பது சட்டப்படி தவறு என்று தெரிந்து வைத்திருக்கிறார்கள். பெற்றோர்கள் - ஆசியர்கள் சந்திப்பில், குழந்தையை லேசாக அதட்டியதற்கு கூட ஆசிரியர்கள் விளக்கம் தர வேண்டியிருக்கிறது.

எனது பெற்றோர்கள் என்னை அதிகம் அடித்ததாக நினைவில்லை. நான் ரொம்ப அதிகமாக சேட்டை புரிந்த நேரங்களில், அப்பா முதுகில் ஒரு அடி அடித்து, முட்டி போட வைத்திருக்கிறார், இல்லையென்றால் காதைத் திருகுவார். பெல்டால் அடி வாங்குவது, காது ஜவ்வு அறுந்து போகுமளவுக்கு அறை வாங்குவது, முதுகுத் தோல் சிவந்து போகும் அளவுக்கு பிரம்பால் அடி வாங்குவது போன்ற கொடுமைகள் எல்லாம் எனக்கு நிகழவில்லை. நாம தான் எல்லை மீறிட்டோம், நல்ல பையனா இருக்கணும்னு தான் அடிக்கிறாங்கன்னு புரிந்ததால், பால்யம் குறித்து கசப்பான நினைவுகளேதும் எனக்கில்லை.

சில வாரங்களுக்கு முன்பு கொல்கோத்தா La Martiniere பள்ளி மாணவன் தலைமையாசிரியர் பிரம்பால் அடித்ததால் தற்கொலை செய்து கொண்ட செய்தியைக் கேட்டிருப்பீர்கள்.

ஒரு மனிதனுக்கு ஆபத்து வரும் சமயத்தில் கார்டிசால் என்ற வேதிப் பொருள் உடலில் சுரக்கிறது. குழந்தைகளை ஆசிரியரோ அல்லது பெற்றோரோ அடிக்க வரும் போதும் இதே போல கார்டிசால் அவர்களது உடலில் சுரக்கிறது. யாராவது உங்களை அடிக்க வரும் போது, நீங்களும் முஷ்டியை மடக்கி அவர்களை தாக்க முயல்கிறீர்கள். ஒரு மணி நேரம், மடக்கியபடியே வைத்திருந்தால், மரத்துப் போய் வலி உண்டாகிறது. இதே போல குழந்தைகளை தினமும் ஆசிரியர்கள்/பெற்றோர்கள் அடித்தும், மிரட்டியும் வைக்கும் போது, கார்டிசால் அதிகம் சுரந்து பக்க விளைவுகளை ஏற்படுத்துகிறது.

குழந்தைகளை தினமும் அடிப்பதும், மிரட்டுவதுமாக இருந்தால் அவர்களுக்கு சிறு வயதிலேயே வாழ்க்கையின் மீது வெறுப்பு ஏற்பட்டு விடுகிறது, தற்கொலை செய்து கொள்ளும் எண்ணம் தூண்டப்படுகிறது என்கிறார்கள் மனவியல் ஆராய்ச்சியாளர்கள். ("குழந்தைகளை நன்றாக வளர்ப்பது எப்படி?" என்ற குறுந்தகடு பார்த்ததில் கிடைத்த தகவல்கள்)

கனடா நாட்டில் பெற்றோர்கள் / ஆசிரியர்கள் குழந்தைகளை அடித்ததாக புகார் வந்தால், 20 நிமிடங்களுக்குள் காவலர்கள் அவர்களை கைது செய்யுமளவுக்கு கடுமையான சட்டங்கள் இருக்கின்றன. எனினும் "குழந்தைகளை எப்போதும் அடிக்காமலே வளர்க்க முடியுமா?" என்று கேட்டால் "முடியாது" என்று தான் சொல்வேன். பொறுமை கடலினும் பெரிது என்றார் திருவள்ளுவர், எனினும் கடலுக்கும் எல்லை இருக்கத்தானே செய்கிறது? இந்த காலத்துக் குழந்தைகள் எல்லா சமயங்களிலும் அவர்கள் நினைத்ததை சாதிக்க வேண்டும் என்று அடம் பிடிக்கிறார்கள், தவறு என்று சுட்டிக் கட்டினாலும் ஏற்றுக் கொள்ளாத சமயத்தில் லேசாக முதுகில் தட்டி தான் புரிய வைக்க வேண்டியிருக்கிறது. சில மணி நேரங்கள் கழித்து, "ஏன் இப்படி செய்தாய்? உன்னை அடிப்பது எனக்கும் மன வருத்தமளிக்கிறது, தயவு செய்து இனிமேல் ஒழுங்காக நடந்து கொள்" என்றால் குழந்தைகள் புரிந்து கொள்ளும்.

தவறு செய்தால் சிறு தண்டனை கிடைக்கும் என்று உணரும் அளவுக்கு மட்டுமே குழந்தைகளை அடிப்பது இருக்க வேண்டும் என்று நம்புகிறேன்.

ஊஞ்சல் ஆடும் போது விழுந்த குழந்தையை "சனியனே, சொன்ன பேச்சு கேக்க மாட்டியா, இப்போ வீட்டுக்குப் போய் நான் தானே மருந்து போடணும்?" என்று அடிப்பது,
அலுவகத்தில் ஏற்பட்ட மன உளைச்சலில், வீட்டில் கண்ணாடி கோப்பையை உடைத்த குழந்தையை கண் மண் தெரியாமல் அடிப்பதெல்லாம் நிச்சயம் தவறானது.

சனியன், முண்டம், பரதேசி, பன்னாடை என்ற சொற்களை உங்கள் குழந்தைகள் பயன்படுத்தக் கூடாது என்று நீங்கள் விரும்பினால் முதலில் நீங்கள் குழந்தையிடம் பேசும்போது, அவர்கள் முன்னிலையில் மற்றவர்களிடம் பேசும்போது, அவற்றை தவிர்க்க வேண்டும். இது போல நீங்களே மறைமுகமாக தகாத வார்த்தைகளை சொல்லிக் கொடுத்து விட்டு, "பிறகு ஏன் இப்படி பேசுகிறாய்?" என்று குழந்தையை அடிப்பதில் நியாயமில்லை.

"ரொம்ப நேரம் வலிக்காத மாதிரி, சட்டுன்னு அடிச்சு முடிங்க"-ன்னு சொல்றான! ;-)

எழுதி, எழுதி என்ன பிரயோஜனம்?

2010-06-18T20:46:00.002+09:00

"ஏன் எழுத வேண்டும்? யாருக்காக எழுத வேண்டும்? எழுதி, எழுதி என்ன பிரயோஜனம்?" என்ற கேள்வியுடன் ஆரம்பிக்கிறது நகுலனின் "நினைவுப் பாதை" நாவலின் முன்னுரை. "இனி எழுதுவதற்கு என்ன இருக்கிறது, இனி எழுதவே கூடாது என்று இருந்தவன் இப்போது மறுபடியும் எழுதுகிறேன்." என்று ஆரம்பிக்கிறது நாவல்.

கோடிக்கணக்கான தமிழர்கள் அறிந்த நகுலன் போன்ற எழுத்தாளர்களுக்கு மட்டுமல்ல, ஏழெட்டு பேர் மட்டுமே அறிந்த என்னைப் போன்ற சாதாரண பதிவனுக்கும் "எழுதி, எழுதி என்ன பிரயோஜனம்?" என்ற கேள்வி தலைக்குள் ஒலித்துக் கொண்டே தானிருக்கிறது.

ஏழை மக்களுக்கு சில உதவிகள் செய்யனும்னா "நானும் வர்றேன்" சொல்ற நாலைந்து நண்பர்கள் கிடைச்சிருக்காங்க.
புரியுதோ இல்லையோ, ஓரிரு இலக்கியவாதிகளுடன் உட்கார்ந்து உரையாடும் வாய்ப்பு கிடைக்குது.
"பெங்களூர்-ல, சென்னையில வேலை செய்ய பிடிக்கலையா? நாங்க வேணும்னா வெளிநாட்டில் வேலை வாங்கித் தருகிறோம்" எனும் வெளிநாட்டுப் பதிவுலக நண்பர்கள் கிடைச்சிருக்காங்க. (இன்னும் வாங்கித் தரலைன்னாலும், உதவி செய்றோம்னு சொல்றதுக்கே ஒரு பெரிய மனசு வேணும்.)
தமிழ் எழுதப் படிக்கத் தெரிந்த தமிழர்களில் நானும் ஒருத்தன்-ன்னு சொல்லிக்கிரதில ஒரு சின்ன சந்தோஷம் / பெருமை.

"என்னது இதெல்லாம்? 'நகுலன் வீட்டில் யாருமில்லை, கிறு கிறு வானம், உப பாண்டவம், நகுலனின் நினைவுப் பாதை', இப்படி தமிழ்ப் புத்தகமா வாங்கித் தள்ளுறத விட்டுட்டு, SAP BO XI R3.1 படிச்சு certification வாங்கினா வெளிநாட்டில ஒரு வேலை வாங்கலாம், சென்னையில வீடெல்லாம் நாம வாங்குற விலையிலயா இருக்கு? இங்க இருந்தா காணி நிலம் கூட வாங்க முடியாது." என்கிறாள் என் செல்லம்மா.

இடுகைகள் எழுதுவதால் ~~பத்து பைசா~~ ஒரு ரூபாய் கூட என் வங்கிக் கணக்கில் சேராது, ஒத்துக் கொள்கிறேன். ஆனாலும், பணம் சேர்க்க உதவும் காரியங்கள் மட்டுமே மனிதன் செய்ய வேண்டுமென்றால் வாழ்க்கையில் எந்த சுவாரஸ்யமும் இருக்காது. வீடு வாங்குறதும், பணம் சேர்க்கிறதும் மட்டுமேயா வாழ்க்கை? அதுவும் முக்கியம் தான், அதற்கான முயற்சிகளை செய்தால் நடக்க வேண்டிய நேரத்தில் தன்னாலே நடக்கும்.

"இதில அப்படி என்ன தான் இருக்கோ, உங்கப்பா எப்போ பாத்தாலும் தமிழில எழுதிட்டு இருக்காரு..." என்று மகனிடம் புகார் செய்கிறார் என் செல்லம்மா. "ஒரு தமிழன் தமிழில் எழுதுவது கொலைக்குற்றமா என்ன?" என்ற கேள்விக்கு எப்போதும் பதிலிருந்ததில்லை.

"எழுதி எழுதி தான் எழுத்தை அறிந்து கொள்ள முடியும்", "எழுத, எழுத எழுத்தின் ரகசியம் புரியும்" என்கிறார் நகுலன். நான் எழுதுறதெல்லாம் கதை, கவிதை வகையில் சேருமோ இல்லையோ, நேரம் கிடைக்கும் போது ஓரிரு இடுகைகள் எழுதுவேன், ஏதோ கொஞ்சம் மனசுக்கு நிம்மதி கிடைக்கிற மாதிரியிருக்கு. (உங்களுக்கு இருக்கிற நிம்மதியும் போயிடுதா? அடப் பாவிகளா?).

நேரம் கிடைத்தால் நகுலனின் "நினைவுப் பாதை" படிச்சுப் பாருங்க-ன்னு சொல்றது, சாரு நிவேதிதா, 2005-ல சூப்பர்-ஹிட் ஆன "Sean Paul" பத்தி 2010-ல சிலாகித்து எழுதிட்டு, நீங்களும் அவர் பாட்டைக் கேட்டுப் பாருங்கன்னு சொல்றது மாதிரி அபத்தமானது. (@Charu: விடுங்க பாஸ், இந்த தமிழ்ப் பதிவர்கள் எப்பவுமே இப்படித் தான் அடிச்சிக்கிட்டே இருப்பாய்ங்க, உங்களுக்கு அடி வாங்கிறதெல்லாம் சகஜம் தானே, இதெல்லாம் பாத்தா தொழில் பண்ண முடியுமா?)

ஏற்கனவே நீங்கள்லாம் நகுலனின் படைப்புகள் பலவற்றை வாசித்திருப்பீர்கள். இந்த இடுகை, நான் படிச்சிட்டேன்னு சொல்லி பெருமையடிச்சுக்க மட்டும் தான் (நல்லாப் பாத்துக்க, நல்லாப் பாத்துக்க, நானும் படிப்பாளி தான்)

நாவலிலிருந்து ஒரு கவிதை...
சூசிப் பெண்ணே
ரோசாப் பூவே
ராத்திரியெல்லாம் வெயிலடிக்கிது
பகலில் பைத்தியம் பிடிக்குது.

மறுக்கப்பட்ட நீதி...

2010-06-12T16:18:00.008+09:00

(Bhopal Memorial, the writing on the wall reads "Hang Anderson" in Hindi)

December 2,1984 & December 3,1984 இரவில் Union Carbide தொழிற்சாலையிலிருந்து வெளியான விஷ வாயு, 25,000-க்கு அதிகமான மக்களை கொன்றது. இத்தனை வருடங்கள் கழித்து ஏழு குற்றவாளிகளுக்கு இரண்டு ஆண்டு சிறைத்தண்டனையும், ஒரு லட்சம் ரூபாய் அபராதமும் விதிக்கப்பட்டிருக்கிறது. அவர்களுக்கு உடனே ஜாமீன் வழங்கப்பட்டு விட்டதால் அவர்கள் ஒரு நாள் கூட சிறையில் இருக்கவில்லை. முதல் குற்றவாளியான ஆன்டர்சன்-க்கு எந்த தண்டனையுமில்லை.

இதுல நம்மூரு தொலைகாட்சி நிறுவனங்கள் "அமெரிக்க அரசாங்கம் அவரை ஏன் விசாரணைக்காக இந்தியாவுக்கு அனுப்பவில்லை?"-ன்னு விளக்கம் தரணும்னு கோரிக்கை வேற. சம்பவம் நடந்து சில மணி நேரங்களிலேயே அரசாங்க வாகனத்தில பத்திரமா விமான நிலையம் அழைத்து வந்து போபால்-லிருந்து டெல்லி வரை அரசாங்க விமானத்தில் ஆன்டர்சன்னை அனுப்பி வைத்ததே அப்போ மத்திய பிரதேசம் முதல்வராக இருந்த அர்ஜுன் சிங் மற்றும் மத்திய அரசில் முக்கியமானவர்களின் அனுமதியோடு தானே? பல வருடங்களுக்கு முன்பே, நம்ம அரசாங்கம் தான் அவரை விசாரணைக்காக இந்தியாவுக்கு அழைத்து வர வேண்டாம் என்று CBI-க்கு உத்தரவு போட்டிருக்கிறது. இப்போ போய் அவுங்கள கேள்வி கேட்டா?

எதுக்கு அந்தாளு இங்கே வரணும்? "இருபத்தியாறு வருஷம் கழிச்சு நல்லாக் கொடுக்கிரானுங்கய்யா தீர்ப்பு"-ன்னு அந்தாளும் கேவலமா சிரிக்கிறதுக்கா? மற்ற குற்றவாளிகளுக்கு விதித்த ஒரு லட்சம் ரூபாயை நானும் கொடுக்கிறேன், வேணும்னா cheque எழுதி தபாலில் அனுப்பி விடுறேன்னு சொல்லிருவான். ("ஏற்கனவே கோடிக்கணக்கில லஞ்சம் வாங்கிட்டு தானே நாட்டை விட்டு தப்பிக்க விட்டீங்க, இப்போ மறுபடியும் ஏன் கேக்குறீங்க?"-ன்னு கேட்டாலும் கேக்கலாம்)

வீரப்ப மொய்லி சொல்றாரு, "அவர் இன்னும் குற்றவாளிகள் பட்டியலில் இருக்கிறார், விரைவில் பிடித்து விடுவோம்"-ன்னு. "இந்தியர்களுக்கு நகைச்சுவை உணர்வு ரொம்ப குறைவு"-ன்னு எவன்டா சொன்னான்? கொஞ்சம் கூட சிரிக்காம அடிச்சிட்டே போறாரு பாரு, ஜோக்!

அந்தாளு ஏற்கனவே படு கிழவனாகிட்டான், இப்பவே 90 வயசாகிடிச்சு. நீங்க high court, supreme court-ன்னு மேல் முறையீடு பண்ணி முடிவு கண்டுபிடிக்கிறதுக்கு முன்னால, அவர் பேரன், பேத்தியெல்லாம் கூட செத்துப் போயிருப்பாங்க.

ஆன்டர்சன் தப்பிச் சென்றதற்கு அர்ஜுன் சிங் தான் பொறுப்பேற்க வேண்டும் என்கிறது ஒரு தரப்பு. அமெரிக்க அரசாங்கம் விடுத்த கோரிக்கையின் பேரில் ராஜீவ் காந்தி தான் ஆண்டர்சன்னை அமெரிக்காவிற்கு உடனடியாக அனுப்ப ஏற்பாடு செய்தார், அவர் செய்த தவறை மறைக்க அர்ஜுன் சிங்கை பலிகடா ஆக்குகிறார்கள் என்கிறது இன்னொரு தரப்பு. நம்மூர்ல இறந்தவர்களெல்லாம் தெய்வம் இல்லையா? அதுவும் பல்லாண்டு காலமாக நாட்டை ஆண்ட நேரு வம்சமில்லையா? அதுனால ராஜீவை யாரும் குறை சொல்லக் கூடாது.

எது எப்படியோ, பொது மக்களுக்காக உழைக்க வேண்டிய அரசாங்க இயந்திரம், கொழுத்த பணக்காரர்கள் தூக்கி எறிந்த எலும்புத் துண்டுகளுக்காக, நாயைப் போல வேலை செய்திருக்கிறது.

பாதிக்கப்பட்டவர்கள், உறவினர்களை இழந்தவர்கள் ஆன்டர்சன் உருவ பொம்மையை செருப்பால, விளக்கமாறால அடிச்சுக் கோபத்த தீர்க்கிறாங்க. அவரை விட பெரிய குற்றவாளிகள், அவரை தப்பித்துப் போக விட்ட அரசியல்வாதிகளும், விசாரணையை இழுத்தடித்த காவல் துறையும், CBI-யும், இத்தனை ஆண்டுகளுக்குப் பிறகும் மனிதாபிமானமே இல்லாத முறையில தீர்ப்பு சொன்னவர்களும் தான். பொது மக்கள் அடித்து நொறுக்க வேண்டியது உருவ பொம்மைகளை அல்ல...

Photo courtesy: http://en.wikipedia.org/wiki/Bhopal_disaster

தனியார் பள்ளிகளும், சமச்சீர் கல்வியும்!

2010-06-09T16:28:00.004+09:00

"போங்கய்யா, போய் புள்ளைக் குட்டிகள படிக்க வைங்கய்யா" என்று கமல் அழுது கொண்டே சொல்லும் வசனம், நகைச்சுவைக்காக நாம் பல இடங்களில் பயன்படுத்தும் ஒரு வசனமாக மாறிப் போய் விட்டது. ஆனால் பிள்ளைகளை படிக்க வைப்பது என்பது பொருளாதார ரீதியாக பெரும் சுமையாக மாறிக் கொண்டிருக்கிறது. எனது மகனின் KG fees பற்றி என் தந்தையிடம் கூறிய போது, MCA வரை உன்னைப் படிக்க வைக்க எனக்கு அவ்வளவு செலவு ஆகியிருக்காது என்றார்.

இருப்பினும் அதிக பணம் செலவழித்து பிள்ளைகளை படிக்க வைத்தால் தான், அவர்களுக்கு தரமான கல்வியும், வளமான எதிர்காலமும் கிடைக்குமென்று பலரும் நம்புகிறோம்.

ஒரு பக்கம் அரசாங்கம் சமச்சீர் கல்வி-ங்குது, எல்லா தனியார் பள்ளிகளும் குறிப்பிட்ட தொகைக்கு அதிகமாக கட்டணம் வசூலிக்கக் கூடாதுன்னு சொல்லுது, இருந்தாலும் receipt வாங்காம, நிர்ணயிக்கப்பட்ட கட்டணத்தை விட அதிகமா நிறைய பள்ளிகள் வசூலிக்கிறார்கள் என்று சென்னையில பல பள்ளிகளுக்கு முன்பு பெற்றோர்கள் ஆர்ப்பாட்டம், சாலை மறியல் செய்திருக்கிறார்கள். (fees receipt கொடுக்கலைன்னா பெற்றோர்கள் புகார் கொடுத்தாலும், நிரூபிக்க எந்த ஆதாரமும் இருக்காதில்லையா? tricky ba$tard$)

"ஏன் அதிகக் கட்டணம் வசூலிக்கிறீர்கள்?" என்று கேட்ட பெற்றோர்களை, தனியார் பள்ளி நிர்வாகத்தினர் "உங்கள் குழந்தைகளின் எதிர்காலத்தை பாழடிக்காதீர்கள்" என்று மறைமுகமாக மிரட்டியிருக்கிறார்கள்.

அரசாங்கம் நிர்ணயித்த கட்டணத் தொகை மிகவும் குறைவு என்றும், அதனைக் கொண்டு ஆசியர்களுக்கு சம்பளம் கூட கொடுக்க முடியாது என்பது அவர்களின் வாதம். உதாரணத்திற்கு, முதலாம் வகுப்பு மாணவர்களிடம் Rs. 11,000-க்கு மேல் வசூலிக்கக் கூடாது என்பது அரசாங்க உத்தரவு. அதன்படி கட்டணம் வசூலித்தாலே, வருடத்திற்கு நிகர லாபம் எட்டு லட்சம் வரும். (எட்டு ஆசிரியைகள் முதலாம் வகுப்பு மாணவர்களுக்கு பாடம் சொல்லிக் கொடுக்கிறார்கள் என்று, அவர்களுக்கு மாதம் Rs. 10000 ஊதியம் என்று, நான்கு sections, 160 குழந்தைகள் இருக்குன்னு வைத்துக் கொள்ளுங்கள்). இப்படியிருக்க, எந்த கணக்கின்படி, இவர்கள் ஆசியர்களுக்கு சம்பளம் தரவே எங்களுக்கு கட்டுபடியாகாது என்று புலம்புகிறார்கள்? எதற்காக பேராசை கொண்டு இன்னும் அதிகமாக கட்டணம் வசூலிக்கிறார்கள்?

எனது மகன் படிக்கிற பள்ளியில் இந்த ஆண்டுக்கான கட்டணம் இன்னும் எவ்வளவு என்றே சொல்லவில்லை. கண்டிப்பாக அரசாங்கம் நிர்ணயித்த கட்டணத்தை விட அதிகமாத் தான் வசூலிப்பார்கள் என்ற அவநம்பிக்கையே மேலோங்கி நிற்கிறது.

சில நாட்களுக்கு முன்பு பண்பலை வானொலியொன்றில் பேசிய கல்வியாளர் ஒருவர் ஆங்கிலப் பள்ளிகளில் குழந்தைகளை சேர்ப்போரை கடுமையாக சாடினார். தாய் மொழியில் கல்வி கற்பதே சிறந்தது என்றும், ஆங்கிலத்தை ஒரு பாடமாக பயின்றாலே போதுமானது என்றார்.

தனியார் பள்ளியில் படிக்கின்ற குழந்தைகள் நடுத்தர, பணக்கார மனிதர்களின் பிள்ளைகள். தனியார் பள்ளிகள் ஏழைகளே இந்தியாவில் இல்லை என்பதைப் போன்ற ஒரு மாயையை உருவாக்கி விடுகிறார்கள். நடுத்தர வர்க்கமும், பணக்காரக் குழந்தைகளுமே நிறைந்திருக்கும் பள்ளியில் படிப்பவன், ஏழைகள் வெறுத்து ஒதுக்கப்பட வேண்டியவர்கள், அருவருப்பானவர்கள் என்ற எண்ணத்தோடு வளர்கிறான்.

"எவ்வளவு பணம் செலவானாலும் பரவாயில்லை, உன்னைப் படிக்க வைக்கிறோம்" என்று சொல்லும் போது, அந்த குழந்தைக்கு பணமே உலகில் மிக முக்கியமானது என்று பதிந்து விடுகிறது. அதனால் தான் பணத்துக்காக சுகப் பிரசவம் ஆகப் போகிற குழந்தையைக் கூட caesarian operation மூலம் பிறக்க வைக்கும் மருத்துவர்களாகவும், பாதிப் பணத்தை கொள்ளையடித்து விட்டு எளிதில் இடிந்து விழும் கட்டிடங்களை கட்டும் என்ஜினீயர்களாகவும் அவர்கள் மாறுகிறார்கள் என்பது அவர் கருத்து.

நிகழ்ச்சித் தொகுப்பாளர் சொன்ன கருத்து "கியூபா, கனடா போன்ற நாடுகளில், கல்வி, மருத்துவ சேவை ஆகியவை அரசாங்கங்களின் கட்டுப்பாட்டில் உள்ளன, அந்நாட்டு குடிமக்களுக்கு இலவசமாகவோ, மிகக் குறைந்த கட்டணத்திலோ கிடைக்கின்றன. இங்கோ தலை கீழ், மதுபானக் கடைகளை அரசாங்கமே எடுத்து நடத்துகிறது, கல்வி, மருத்துவமனைகளை தனியார் நிறுவனங்கள் குத்தகைக்கு எடுத்து கொள்ளை லாபம் பார்க்கின்றன."

தனியார் பள்ளிகள், கல்லூரிகளை அரசாங்கம் தன வசம் கொண்டு வர வேண்டும். குறைந்த பட்சம், பள்ளிக் கல்வியாவது இந்தியாவின் அனைத்து குழந்தைகளுக்கும் இலவசமாகவோ, குறைந்த கட்டணத்திலோ கிடைக்க வேண்டும்.

சென்ற ஆண்டு +2 & SSLC தேர்வுகளில் அதிக மதிப்பெண் பெற்றவர்கள் பெரும்பாலும் அரசாங்க, தமிழ்ப் பள்ளிகளில் பயின்றவர்கள். எனவே, தனியார் பள்ளிகளில் மட்டுமே தரமான கல்வி கிடைக்கிறது என்று எண்ணாமல், அரசாங்கப் பள்ளிகளிலும் குழந்தைகளை சேர்க்க வேண்டும். என்னையும் சேர்த்து, அனைவருக்கும் அந்த எண்ணம் வர வேண்டும், அதை செயல்படுத்த வேண்டும்.

கெலவரப்பள்ளி 12-06-2010

2010-06-02T16:51:00.001+09:00

12-06-2010 அன்று பதிவுலக நண்பர்களுடன் கெலவரப்பள்ளி கிராமத்திற்கு செல்லவிருக்கிறேன். சில மாதங்களுக்கு முன்பு எழுதிய இடுகையில் கூறியபடி, அங்கிருக்கும் ஒவ்வொரு குடும்பத்திற்கும் ஐந்து கிலோ அரிசி வழங்கலாம் என்று திட்டம்.

அடுத்த வார இறுதியில் எங்களுடன் இணைந்து செல்ல விரும்புவோர், நன்கொடை அனுப்ப விரும்புவோர் மின்னஞ்சலில் தொடர்பு கொள்ளவும். (joeanand1974@gmail.com)

பெங்களூர் பதிவுலக நண்பர்கள் சுந்தர் / தினேஷை தொடர்பு கொள்ளவும். (achtungsundar@gmail.com / bedhinesh@gmail.com)

தனது அலுவகத்தின் தன்னார்வ தொண்டு நிறுவனம் மூலம் கெலவரப்பள்ளி கிராமத்து மேம்பாட்டுக்காக ஒரு லட்சம் ரூபாய் ஏற்பாடு செய்த மனோஹரனுக்கு மிக்க நன்றி. Hats off to you, Mano!

நாய்க்குட்டி சொன்ன (சின்னஞ்சிறிய) கதை!

2010-05-15T21:46:00.001+09:00

ஐந்து வயது நிரம்பிய நாய்க்குட்டியொன்று, சேட்டைகள் அதிகம் புரிவதென்றும், யாருக்கும் கீழ்ப்படியாததென்றும் பெயர் வாங்கியிருந்தது. பக்கத்து வீட்டில் இரண்டு வயது நாய்க்குட்டியொன்று வந்து சேரவும், அதற்கு நற்பழக்கங்கள் கற்றுத் தரும் பெரியண்ணனாக மாறியது.

பெரியது lego blocks கொண்டு பூமராங் போன்றவொன்றை செய்து வைத்திருந்த போது, சிறியது "அண்ணா, அதென்ன?" என்று கேட்டது.

அது கத்தி மாதிரிடா.

அப்தியா, அதென்ன பன்னும்?

அத அப்டியே சுத்தி விட்டோம்னு வைச்சுக்க, திருடனைப் போயி வெட்டிரும். அப்புறம் டைகர், டைகரா வந்து அவனை கடிச்சுக் கொதறிடும்.

அப்றம்?

அப்புறமா, போலீஸ்காரரு வந்து திருடனைப் புடிச்சு, இட்லி, தோசையெல்லாம் சுட்டு, அவன வெட்டி வெட்டி எண்ணையில போட்டு வறுத்து தின்றுவாரு. அப்புறம் monkey வேஷம் போட்ட திருடன் ஒருத்தன் வருவான். அவனையும் போலீஸ் புடிச்சுரும்.

அப்றம்?

அவ்ள தான், கத முடுஞ்சு போச்சு. போய் தூங்கு!

கதை சொன்ன நாய்க்குட்டி என் காதை நக்கிட்டு சிரிக்கிது!

குடும்பம் என்றொரு வன்முறை(?!?) அமைப்பு!

2010-05-13T14:50:00.000+09:00

சென்ற வாரம் ஞாயிற்றுக் கிழமை ஞானதீபம் பெரியம்மா, இக்னேஷியஸ் பெரியப்பாவோட ஐம்பதாவது திருமண ஆண்டுவிழா. மதுரை ஞானஒளிபுரம் கோவிலில் திருப்பலி பூசை, அப்புறம் பக்கத்தில இருந்த மண்டபத்தில மட்டன் பிரியாணி, சிக்கன் வறுவல்-ன்னு கலக்கலான மதிய விருந்து. தாஸ் விழாவுக்கு வந்த உறவினர்கள் சாப்பிட்டு முடிச்சு போற வரைக்கும் நல்லா கவனித்துக் கொண்டார். (தாஸ் எனது உறவினர் என்பதை விட, MCA classmate ஆனதலிருந்து நல்ல நண்பர்)

பிரசங்கத்தில் பாதிரியார் கூறிய சில குட்டிக் கதைகளை, கருத்துகளை உங்களோடு பகிர்ந்து கொள்ள விரும்புகிறேன்.

தொலைக்காட்சியில் நெடுந்தொடர் பார்த்துக் கொண்டிருந்த மனைவி, கணவரை அழைக்கிறார்.

நான் தான் இதெல்லாம் பாக்க மாட்டேன்னு தெரியும்ல, என்னை ஏன் கூப்பிடுறே?

வாங்க, இங்க வந்து பாருங்க, அந்த நடிகர் எவ்வளவு நல்லவரா இருக்காரு, மனைவி கிட்ட எவ்வளவு பாசமா நடந்துக்கிறாரு.

அப்படியெல்லாம் என்னால இருக்க முடியாது.

ஏன் இருக்க முடியாது? பாருங்க, அவரு எவ்வளவு அன்பா நடந்துக்கிறாரு.

ஏய், அந்தாளு தினமும் 25,000 சம்பளம் வாங்கிட்டு அன்பா இருக்கிற மாதிரி நடிக்கிறான். நிஜ வாழ்க்கையில உன்னால அப்படி பணம் தர முடியுமா?

நிதர்சனம் என்னன்னா, குடும்பத்தில சில சண்டை, சச்சரவுகள் வரத் தான் செய்யும். எப்பவுமே அன்பாகவும், அமைதியாகவும் கணவனோ, மனைவியோ இருக்க முடியாது.

திண்ணையில் நாற்காலியில் அமர்ந்தபடி செய்தித்தாள் படித்துக் கொண்டிருக்கும் கணவர் சொல்றார் "நான் சீக்கிரம் கெளம்பனும், குளிக்கிறதுக்கு வெந்நீர் போட்டு வை".

மனைவி பதிலுக்கு "அதெல்லாம் முடியாது" என்கிறார்.

இன்னும் பத்து நிமிஷத்தில வெந்நீர் தயாரா இருக்கணும், இல்லைன்னா என்ன நடக்கும்னு தெரியாது.

பத்து நிமிஷத்தில இல்ல, முப்பது நிமிஷம் கழிச்சு வந்தாலும் வெந்நீர் தயாராயிருக்காது, எனக்கு வேற வேலை நிறைய இருக்கு.

சடார்னு எந்திரிச்ச கணவர், நாற்காலிய தள்ளிட்டு, வீட்டுக்குள்ள கோபத்தோட வந்து, மனைவிய பார்த்து சொல்றார் "சரி...அப்போ நான் பச்சைத் தண்ணியிலேயே குளிச்சுக்கிறேன்".

ஒரு குடும்பத்துக்குள்ள நீயா, நானா பாத்திரலாம்னு முறுக்கிட்டு நிக்கிறத விட, சின்னப் பிரச்சினைகளை ஊதிப் பெருசாக்கிரத விட, குடும்பத்தில ஒரு பிரச்சினைக்கு தீர்வு கிடைக்கலைன்னா, அதுக்கு வேறு வழியில் தீர்வு காண முடியுமான்னு பார்க்கணும்.

"குடும்பம் என்பதொரு வன்முறை அமைப்பு. குடும்பத்தினர் ஒருவரையொருவர் அடிமைப்படுத்திக் கொண்டு, சொற்களாலே குத்திக் கிழித்து காயப்படுத்திக் கொள்கிறோம்" என்பது போன்ற கருத்துகளை ஓஷோ முதல் எஸ்.ரா வரை பலருடைய கட்டுரைகளில் வாசித்திருப்பீர்கள். இருப்பினும் குடும்பம் என்றொரு அமைப்பில்லாமல் இந்த உலகம் சீராக இயங்க முடியுமா தெரியவில்லை.

பிறதொரு சமயம் விரிவாகப் பேசுவோம்.

மென்பொருள் நிறுவனங்களில் வேலை பார்ப்பவர்கள் எல்லோரும் மோசமானவர்கள்!

2010-04-30T22:40:00.010+09:00

வினவு தளத்தில் வந்த சில இடுகைகளை முன்பொரு காலத்தில் வாசித்து ரசித்ததுண்டு. இப்போதெல்லாம் என்ன சொல்ல வருகிறார்கள் என்பதே புரியவில்லை. பலருக்கும் மன உளைச்சலை உண்டாக்குவதென்றே எழுதுகிறார்களோ என்று தோன்றுகிறது. சமீபத்தில் வினவு தளத்தில் ஒரு இடுகையில் படித்த சில வரிகள், அதற்கான என் எதிர்வினை கீழே.

தகவல் தொழில்நுட்ப நிறுவனங்களில் வேலைக்கு ஆளெடுப்பதே, அழகிப் போட்டி ஸ்டைலில் நடத்தப்படுகிறது. இதனால், அங்கு புதிது புதிதாக அழகிகளும், அழகன்களும் வந்து போன வண்ணம் இருக்கிறார்கள்.

அபத்தமாகப் பேசுவதற்கும் ஒரு எல்லை வேண்டாமா? தகவல் தொழில் நுட்ப நிறுவனங்களின் எத்தனை ஆளெடுப்பு தேர்வுகளுக்கு நீங்கள் போயிருக்கிறீர்கள்? அங்கே aptitude test, group discussion, tech & HR interviews எல்லாம் முடிந்து வருவதற்குள் பல பேர் நொந்து நூலாகிப் போகிறார்கள். நீங்கள் என்னவோ, allen solly pants & louis philippe shirt போட்டுட்டு போனால் வேலை கிடைத்து விடும் என்கிற மாதிரி பேசுகிறீர்கள்?

வேலைப் பளுவில் ஏற்படும் மனச்சோர்வைக் குறைக்க, “அவுட்டிங்” என்ற மேல்தட்டு “”பார்ட்டி” கலாச்சாரம் அறிமுகப்படுத்தப்படுகிறது. இதனால், மேல்தட்டு வர்க்கத்துக்கேயுரிய எல்லா பண்பாடுகளும், இவர்களிடம் தொற்றிக் கொள்கிறது. ஏற்கெனவே மனதளவில் பணக்காரர்களைப் போலவே வாழ ஆசைப்படும் நடுத்தர வர்க்க இளைஞர்கள், எளிதாக இந்தக் கலாச்சாரத்தில் மூழ்கி விடுகின்றனர்

மென்பொருள் நிறுவனங்கள் இந்தியாவில் ஆரம்பிக்கும் முன்னரே பெங்களூர் போன்ற நகரங்களில் மதுபான, நடன விடுதிகள் இருந்தன.

குடி என்பதை தீண்டத் தகாத பழக்கமாக ஏனய்யா சித்தரிக்கிறீர்கள்? அரசியல்வாதிகளும், கலாச்சாரக் காவலர்களும் "அது நமது கலாச்சாரத்திற்கும், பண்பாட்டுக்கும் எதிரானது" என்று வேறு அள்ளி விடுகிறீர்கள். (இவர்களது வீடுகளில் கண்டிப்பாக மினி-பார் இருக்கும் என்பது வேறு விஷயம்) பல்லாயிரம் ஆண்டுகளுக்கு நம் மக்கள் முன்பு சோமபானம் குடித்ததாக வரலாற்றுப் புத்தகங்கள் சொல்லியதெல்லாம் தவறோ? அது அனுமதியில்லாமல் சீனாவிலிருந்து இறக்குமதி செய்யப்பட்ட பொருளோ?

அரசாங்கமே டாஸ்மாக் திறந்து வைத்த பிறகு எல்லா தரப்பு மக்களும் குடித்துக் கொண்டு தான் இருக்கிறார்கள். அளவோடு குடிப்பதும், அதீதமாக குடித்து அழிந்து போவது தனிப்பட்ட மனிதனின் கையில் தான் இருக்கிறது.

வாடிக்கையாளர்களுடன் வாரம் ஒரு முறை விருந்துக்கு செல்லும் மென்பொருள் நிறுவனங்களில் வேலை பார்க்கும் managers இருபது பேரில், குடிப்பழக்கம் இல்லாதவர்கள் பத்து பேரை என்னால் காட்ட முடியும்.

நாடு முழுவதும் மதுபான விற்பனை தடை செய்யச் சொல்லி போராட்டம் நடத்துங்களேன்? தயாரிப்பாளரை விடுத்து நுகர்வோரை குறி வைத்து தாக்குவானேன்?

இந்த நவீன மூளை தொழிற்சாலையில் உள்ள வேலைப்பளு காரணமாக, கணவன் மனைவி இடையே பாலுறவில் பல சிக்கல்கள் தோன்றுவதாக மனநல மருத்துவர்கள் குறிப்பிட்டுள்ளனர். கணவன் மனைவி இடையே உறவு சரியில்லாத பொழுது, சோரம் போவது எளிதாகி விடுகிறது.

சோரம் போவது எளிதாகி விடுகிறதா?!? உதாரணமாக ஆறு பேரை sample packet என்று எடுத்துக் கொள்வோம். மென்பொருள் நிறுவனங்களில் பத்து வருடங்களாக பணி புரியும் நானும், எனது நெருங்கிய ஐந்து நண்பர்களும் சோரம் போகவேயில்லையே? எந்த பிரச்சினையும் பண்ணாம ஓரமாத் தான் போய்ட்டுருக்கோம்.

கொஞ்சம் விட்டா, அடுத்த இடுகையில் "ங்கொய்யாலே, மென்பொருள் நிறுவனங்கள் வந்ததால தான் கோவலன் கண்ணகியை விட்டுட்டு, மாதவி கிட்ட போனான். இந்த நிறுவனங்களை எல்லாம் செருப்பால அடிச்சு நாட்டை விட்டே தொரத்தனும்." -ன்னு எழுதுவீங்க போலேருக்கே?

பொதுவாகவே, சாரு நிவேதிதா முதல் "கற்றது தமிழ்" ராம் வரை பலதரப்பட்ட படைப்பாளிகளுக்கும் மென்பொருள் வல்லுனர்களைப் பற்றி தவறான தகவல்களின் அடிப்படையில் உருவான ஒரு பிம்பமே பதிந்து போயிருக்கிறது. அதையே மேலும் மேலும் சிதைத்து மக்களிடம் அள்ளி வீசுகிறார்கள்.

"நண்பரின் மகளை சந்தித்தேன், சென்ற மாதம் கணினி பொறியியல் படித்து முடித்த அவளுக்கு மாதம் 60,000 ரூபாய் சம்பளம்".

"26 வயது நிரம்பிய ஒருவனுக்கு மாதம் இரண்டு லட்சம் சம்பளம்."

உண்மை என்னவெனில், சில மாதங்களுக்கு முன்பு சந்தித்த, பெங்களூர் சகபதிவரின் அறைப் பங்காளிக்கு smallcap network company-யில் முதல் மாத சம்பளம் 7500. எனது தம்பி (சித்தப்பா மகன்) அடுத்த மாதம் இந்தியாவின் மென்பொருள் நிறுவனங்களில் முதல் மூன்று இடங்களில் இருக்கும் நிறுவனத்தில் சேரப் போகிறான், சம்பளம் மாதம் 26,000 ரூபாய். மென்பொருள் நிறுவனங்களில் குறைந்த பட்ச, அதிக பட்ச (ஆரம்பக்கட்ட) ஊதியம் இவ்வளவு தானிருக்கும். (அதிலும் வரி என்ற பேரில் 30% அரசாங்கம் எடுத்துக் கொள்ளும், அதில் ஐந்து சதவிகிதமாவது நாட்டு வளர்ச்சிக்கு பயன்பட்டாலும் பரவாயில்லை, பல கோடி ரூபாய்கள் ஊழல் செய்து அரசியல்வியாதிகள் மட்டும் அள்ளிக் கொண்டு போகிறார்கள்.)

மென்பொருள் நிறுவனங்களில் வேலை பார்க்கும் பெண்களைப் பற்றி தவறான அபிப்ராயத்தை எழுத்தாளர்களும், சினிமாக்காரர்களும் தொடர்ந்து கட்டமைத்து வருகிறார்கள். உங்களுக்கு அருகிலேயே இருக்கும் பல பெண்கள் பகுதி நேர வேசிகளாக இருப்பது பற்றி நீங்கள் ஏன் எழுதுவதில்லை, சினிமாக்கள் எடுத்து சாடுவதில்லை? உங்களுக்கு மென்பொருள் நிறுவனங்களின் வளாகத்தின் வாசல் வரை மட்டும் அனுமதி அளிக்கப்பட்ட போதும், கற்பனைக் குதிரைகளை ஓட விட்டு, கட்டுக் கதைகளை ஏன் எழுதுகிறீர்கள்? BPO நிறுவனங்களுக்கும், IT நிறுவனங்களுக்கும் உள்ள வித்தியாசம் என்னவென்றே தெரியாத நீங்கள், BPO பெண்கள் சில பேர் செய்கிற பிழைகளைப் பார்த்து, ஒட்டு மொத்தமாக எல்லோரையும் ஏன் சாடுகிறீர்கள்?

சரி, பெங்களுர் போன்ற நகரங்களில் மென்பொருள் நிறுவனங்களில் வேலை பார்க்கும் பெண்கள் jeans / t-shirt போன்ற மேல்நாட்டு நாகரீக உடை அணிந்து கொள்கிறார்கள் என்ற போதிலும், அவர்கள் இந்த உடை தான் அணிய வேண்டும் என்று கட்டளையிட நீங்கள் யார்? "அவை இந்த நாட்டின் கலாச்சார உடைகள் அல்ல" என்று குற்றம் சாட்டும் நீங்கள் மட்டும் வேட்டியும், கதர் சட்டையும் அணிந்தா வேலைக்குப் போகிறீர்கள்? மேசைக்கு கீழ கால்களை ஒளிச்சு வைக்காம, எந்திரிச்சு பாருங்க, நீங்க போட்டுருக்க குழாய் ஆங்கிலேயன் கண்டுபிடிச்சது தான்.

மென்பொருள் நிறுவனங்களில் எனது, உனது சகோதரிகள் எத்தனை பேர் வேலை செய்கிறார்கள்? அவர்கள் எத்தனையோ பேர் ஒன்பது மணிக்கு வேலையை தொடங்கி, மாலை ஏழு மணிக்கு முடித்து விட்டு, இரவு எட்டு மணிக்கு மேல் கொஞ்ச நேரம் குடும்பத்தினருடன் நேரம் செலவழித்து, தானுண்டு தன் வேலையுண்டு என்று வாழ்ந்து கொண்டிருக்கிறார்கள். அதையெல்லாம் பற்றி எந்த கதையும் எழுத மாட்டார்கள், because they are so bloody boring! So please don't look at few bad apples and try to generalise the whole population as immoral.

இறுதியாக, மென்பொருள் நிறுவனங்களில் வேலை புரிவோரைக் குறித்து அவதூறாக எழுதும் பல படைப்பாளிகளுக்கு எந்தவொரு தகுதியும், தார்மீக உரிமையும் கிடையாது என்பதே உண்மை. "இரண்டு பொண்டாட்டி இல்லாத, extra-marital affairs புரியாத, கற்புள்ள எழுத்தாளர்கள் மட்டும் அவர்களைப் பற்றி அவதூறாக எழுதட்டும்" என்று சட்டம் வந்தால், அப்படி எழுத எவனும் முன் வர மாட்டான்.

நீயும், நானும், சில பதிவர்களும்...

2010-04-11T04:13:00.000+09:00

நேற்றிரவு ஒன்பது மணியளவில் ஆனந்த் வந்திருந்தான், அவனுடன் பேச விருப்பமில்லை என்ற போதிலும் பூங்காவிற்கு அழைத்துச் சென்றான். கால் மணி நேரம் குடியிருப்பினுள்ளேயே சுற்றி விட்டு, நீச்சல் குளத்தினருகே உட்கார்ந்தோம்.

"யாரிந்த பென், இணைய அரட்டையில் அதிகம் உரையாடுகிறாய் போல?" என்று வினவினான்.

"பாருவின் வாரிசாக அறிவிக்கப்பட்டவர், கதை, கவிதைகள் எல்லாம் நல்லா எழுதுவார்" என்றேன்.

வாரிசு என்றால் சொத்து எதுவும் எழுதி வைத்திருக்கிறாரோ?

தமிழ் எழுத்தாளன் தரித்திரத்தை தான் எழுதி வைப்பான், நீ வேற!

பென் எதுக்கு உன்னைய பெண்ணென்று நினைச்சு எழுதுறார் பஸ்-ல?

ஆணும், பெண்ணும் ஒன்னு தான் அப்படின்னு நினைக்கிற queer மாதிரி ஆளா இருக்கலாம், யாரு கண்டது? பின் நவீனத்துவ எழுத்தாளர்கள்னாலே இப்படி தான், பித்தேறிய நிலையில ஏதாவது பேசுவாங்க, அதையெல்லாம் பெரிசா எடுத்துக்க கூடாது. (அல்லது கஞ்சா அதிகம் அடிச்சிருப்பாருன்னும் சொல்லலாம்).

ஆனால் அவரை நீ நேரில் சந்திச்சதே கிடையாது? ஆனாலும் பென் அப்படின்னு ஒரு ஆள் இருக்கார்னு நம்புறது வினோதம் இல்லையா?

ரோபோவா இருந்தா இணைய அரட்டையில பத்து வார்த்தை பேசுறதுக்கு அப்புறம் கண்டு புடிச்சிடலாம். ஒரு தடவை தொலைபேசியில் பேசினேன், சுவாரஸ்யமான, நல்ல நகைச்சுவை உணர்வுள்ள ஆளு.

ஒரு வேளை நீ தமிழ் பேசத் தெரிஞ்ச நாயாகவும், அந்தாளு பேசும் தவளையாகவும் கூட இருக்கலாம்.

விலங்குகளைப் அவமானப்படுத்தாதே. அவையெல்லாம் மனிதர்களை விட உயர்ந்தவை-ன்னு யாரோ ஒரு பெரியவர் சொல்லிருக்கார். அங்கே பேல் பூரி விக்கிறான் பாரு, தின்னுட்டு கெளம்பு, நான் போய் தூங்கனும்.

என்கிட்டே ஏது பணம்?

நானே வாங்கி தர்றேன், கெளம்பு காத்து வரட்டும்.

உன்னை விட்டு நான் எங்க போக முடியும், நீயும் நானும் ஒன்று தானே?

தெரியல, அப்படி கூட இருக்கலாம்.

நேத்து ஒரு சக பதிவரை சந்திச்சே போலேருக்கு?

சென்னையில வெயில் அதிகமாயிட்டுருக்கு, கொஞ்சம் மோர் குடிச்சிட்டு பேசிட்டு இருந்தோம். எனக்கென்ன கோவம்னா, நான் profile photo-ல இருக்கிற முகத்தோட போயிட்டேன். அந்தாளு வேற ஏதோ முகத்தோட வந்திட்டாரு. இதெல்லாம் அநியாயம் இல்லையான்னு கேட்டதுக்கு "சொப்பன சுந்தரி கார் மட்டும் தான் என் கிட்ட இருக்கு"-ன்னு ஏதோ உளறுறாரு.

சரி விடு, "வையகத்தே மடவார் தம் கூடியென்" அப்படின்னு திருமூலர் சொல்லிருக்கார்.

வோட்டும் போடுறதில்ல, பின்னூட்டமும் எழுதுறதில்ல...

2010-04-01T17:00:00.004+09:00

சில நாட்களுக்கு முன்பு என்னோட கடைசி இடுகையில் சக பதிவர் ஒருவர் பின்னூட்டம் எழுதியிருந்தார். அதுக்கு தனியா ஒரு இடுகை எழுதி, நீங்க பதில் சொன்னா தான் ரொம்ப நல்லாருக்கும்னு சொன்ன சக பதிவர் / நண்பர் ஷண்முக சுந்தர் வாழ்க! ;-)

========================================================================

ஜோ சார் வணக்கம், (ஜோ-ங்கிறது என்னோட பேரு, சார்-ங்கிறது இங்கிலாந்து ராணி கிட்ட சொல்லி நீங்க வாங்கிட்டு வந்த பட்டமா?!?)

உங்கள் பதிவுகளை நீண்ட காலம் வாசித்து வரும் வாசகன் நான். (எனக்கு வாசகரா?!? அதுவும் நீண்ட காலமா?!?)

மிக அழ்காக அருமையாக உள்ளன உங்கள் பதிவுகள்,என் பதிவுக்கு வந்து என்னை கவுரவிக்க வேண்டுகிறேன். (ரொம்ப நன்றிங்க, போகும் போது உங்க கடை விலாசத்தைக் கொடுக்க மறந்திட்டீங்களே?!)

பதிவு எழுதுறேன் ஆனால் படிக்க ஆளில்லை,அப்படியே படிச்சாலும் கமெண்டோ ஓட்டோ வருவதில்லை. (அண்ணே இது என்னோட வசனம்லே? copyright எல்லாம் வாங்கி வைச்சிருக்கேன், நீங்க பாட்டுக்கு ...)

உங்கள் நண்பர்களிடம் சொல்லி என் பதிவை படிக்க சொல்வீர்கள் தானே? (அண்ணே, இருந்தாலும் உங்களுக்கு நகைச்சுவை உணர்வு ரொம்ம்ப்ப்ப அதிகம்ணே! பல பேரு நூத்துக்கணக்கில பின்தொடர்வோர், எல்லா இடுகையிலும் அம்பது, அறுபது பின்னூட்டம்னு போய்ட்டுருக்காங்க. பல மாதங்களுக்குப் பிறகும் எனக்கு 66 பின்தொடர்வோர், எந்த இடுகை எழுதினாலும் நாலஞ்சு பின்னூட்டத்துக்கு மேல வர்றதில்ல, இதில நான் எங்க போய் உங்களுக்கு பரிந்துரை பண்ண?!?

என்னை வைச்சு காமடி கீமடி பண்ணலையே?

இல்ல தெரியாம தான் கேக்குறேன், பல பேரு வோட்டு போட்டா என்ன, போடலைன்னா என்ன? இந்த வோட்டை எல்லாம் எடுத்திட்டு போய் சட்டமன்ற உறுப்பினர் / மந்திரி ஆகி பல கோடி சம்பாரிக்க போறீங்களா? இல்ல பின்னூட்டம் குறைவா வந்தா தினம் உங்க வங்கிக் கணக்கிலேருந்து பத்து ரூபாய் கழிச்சிடுவோம்னு கூகிள் பயலுக மிரட்டுராங்களா?)

... ஊருக்கு வந்தால் என்னிடம் ஜோசியம் பார்க்காமல் போககூடாது,உங்க பையன் ஆலனுக்கு பெயர் ராசி பார்த்தீர்களா? (...ஊருக்கு வரும் திட்டமில்லை, வந்தாலும், வராவிட்டாலும் நான் ஜோசியம் பார்ப்பதில்லை)

இல்லை மனதுக்கு தோன்றிய பேரை வைத்து விட்டீர்களா? (இணையத்தில தேடித் பார்த்து ஒரு ஆங்கிலப் பெயரும், ஒரு தமிழ்ப் பெயரும் வரும்படி வைத்தோம், அதில ஏதும் பிரச்சினையா?)

அவனது பிறந்த நேரம் அனுப்பினால் எந்த தோஷம் இருந்தாலும் விலகுவது போல செய்வேன். (ஜலதோஷம் தான் அடிக்கடி வருது, அதை விலக வைக்க முடியுமா?)

உங்களுக்கு பணமுடை செய்வினை,பில்லி,சூனியம் எது இருந்தாலும் விட்டு விலகும் படி செய்வேன். அது என் சிறப்பு. (சென்னையில வீடு வாங்குறது பெரிய இம்சையா இருக்கு, அம்பது லட்சம் Door Delivery பண்ண முடியுமா?)

உங்கள் வரவை வழி மேல்விழி வைத்து நோக்கும் abc.xyz.

(1950-களில் எழுதப்பட்ட காதல் கடிதங்களில் தான் அய்யா, இந்த மாதிரி வரிகளையெல்லாம் பார்க்க முடியும், நீங்க என்னடான்னா? என் நேரம் சரியில்ல, வேறென்ன சொல்ல!

இது சும்மா வம்பு, கிண்டல், நக்கல் பண்றதுக்காக எழுதினது. நீங்க வேறெங்கேயாவது பல்லி, ச்சீ, பில்லி சூனியம் எடுத்து, இங்க வைச்சிட்டு போயிராதீங்க. நண்பர் சுந்தர் தனியாயிருந்து கஷ்டப்படுறாரு, அவருக்கு வைச்சீங்கன்னா துணைக்கு இதுவாச்சும் இருக்கேன்னு சந்தோஷமா இருப்பாரு!)

குழந்தைகளும், கேள்விகளும்!

2010-03-25T04:58:00.002+09:00

"குழந்தைகளுடன் உரையாடும் மொழி பெரியவர்களின் வசமில்லை" என்றொரு எழுத்தாளர் சொன்னதாக ஞாபகம். பரபரப்பான நகர வாழ்க்கையில் குழந்தைகளின் ஓரிரு கேள்விகளுக்கு பதில் சொல்லும் பொறுமை கூட நம்மில் நிறைய பேருக்கு இருப்பதில்லை (என்னையும் சேர்த்து தான்). பக்கம் பக்கமாக இடுகைகள் எழுதத் தெரிந்தவர்களுக்குக் கூட, குழந்தைகளுக்கு இரவில் கதை சொல்லித் தூங்க வைக்கத் தெரியவில்லை.

கேள்விகளால் உங்களைத் துளைத்தெடுக்கக் கூடியவர்கள் குழந்தைகள். எத்தனை என்சைக்ளோபீடியா, விக்கிபீடியா எல்லாம் படித்தாலும், அவர்களின் கேள்விகளுக்கு உடனே பதில் சொல்லுவது கடினம்.

சில வாரங்களுக்கு முன்பு ஆலனுடன் காரில் போய்க் கொண்டிருந்தேன்.

"அங்க பாருங்க daddy, நிலா பெருசா இருக்கு!"

"கார் ஓட்டிட்டு இருக்கேன்ல, சரியாத் தெரியல, பெசன்ட் நகர் பீச் பக்கம் போனப்புறம் பாத்துக்கிறேன்"

"சேரி (= சரி), இன்னைக்கு ஏன் பயங்கர பெருசா வெள்ளையா இருக்கு?"

"இன்னைக்கி பௌர்ணமி, அதுனால தான்"

"பௌர்ணமி-னா, என்ன?"

"கிட்டத்தட்ட முப்பது நாளுக்கு ஒரு தடவை இந்த மாதிரி முழு நிலா தெரியும், அது தான் பௌர்ணமி"

"அப்டியா, சேரி!"

சில நொடிகள் மௌனத்திற்குப் பிறகு,

"daddy, அது நம்ம பின்னாடியே வருது, daddy!!!"

"அது அங்கேயேதாம்பா இருக்கு."

"இல்ல daddy, நிஜமாவே நிலா நம்ம பின்னாடியே வருது"

"உம்ம்ம்ம்... நிலாவுக்கு சின்னப் பசங்களை ரொம்ப பிடிக்கும், அதான் உன்னைப் பாக்கிறதுக்காக ஓடி வந்திட்டுருக்கு"

"அப்டியா, சேரி!"

சில வாரங்களுக்கு முன்பு கிண்டி சிறுவர் பூங்காவிற்கு அழைத்து சென்றேன். போகும் வழியில் காமராஜர் நினைவு மண்டபம், காந்தி மண்டபம், மொழிப்போர் தியாகிகள் நினைவு மண்டபமெல்லாம் பார்த்து விட்டு சென்றோம். (தியாகிகளின் பெயர், ஊர், மறைந்த ஆண்டு மட்டுமே கொடுத்திருக்கிறார்கள். அரசாங்க அதிகாரிகள் மேலும் சில தகவல்கள் திரட்டிக் கொடுத்தால் நல்லது)

"இவரு யாருப்பா?"

"அவரு காமராஜர், ரொம்ப நல்லவர், இந்த மாநிலத்தின் முதலமைச்சரா இருந்தவர்".

"புரியல"

"உங்க ஸ்கூல் HM மாதிரி, அவரு இந்த state-க்கு தலைவரா இருந்தவர்.

"இதுக்குள்ளேயா இருக்காரு?"

"ஆமாம், இறந்து போய்ட்டாருல்லே, இதுக்குள்ளே தான் தூங்கிட்டு இருக்காரு"

"அப்டியா? அவரு பெட் ரொம்ப பெருசா இருக்கு daddy!"

சிறுவர் பூங்காவில பறவைகள், விலங்குகள் எல்லாம் பாத்திட்டு, அப்புறம் சறுக்கு விளையாண்டு களைச்சு போனவனுக்கு உட்கார ஓரிடமும் கிடைக்கல. எல்லா பெஞ்ச்-லேயும் காதல் பறவைகளின் ஆக்கிரமிப்பு. காதல் ஜோடிகளைப் பாத்திட்டு கேட்டானே ஒரு கேள்வி. "இவங்கல்லாம் யாரு daddy? parents-ஆ? ஏன் சறுக்கு விளையாடாம ஒளிஞ்சு புடிச்சு விளையாடுற மாதிரி ஒக்காந்திருக்காங்க?". என்னத்த பதில் சொல்ல? "ஒருவேளை சில பல வருடங்கள் கழித்து பெற்றோர்கள் ஆகலாம் இவர்களும்" என்றா சொல்ல முடியும்?

விழித்திருப்பவனின் இரவு: எஸ். ராமகிருஷ்ணன்

2010-03-15T18:21:00.001+09:00

எஸ். ராமகிருஷ்ணனின் எழுத்து முதன் முதலில் எனக்கு அறிமுகமானது ஆனந்த விகடனில் அவர் எழுதி வந்த "துணையெழுத்து" என்ற பத்தியின் மூலம். பிறகு கட்டுரைத் தொகுப்பாக, துணையெழுத்து புத்தகம் வந்த போதும், மீள் வாசிப்பில் இன்னும் கவர்ந்திழுத்தது.

இரண்டு வருடங்களுக்கு முன்பு நண்பர் ஜெயக்குமார் "கதாவிலாசம்" என்ற புத்தகத்தை இரவல் தந்து படிக்கச் சொன்ன போது, அலுவகப் பேருந்தில் காலையில் செல்லும் போது ஒரு கட்டுரை, மாலை வீட்டுக்குத் திரும்பும் போது ஒன்றென, விறுவிறுவென படித்து முடித்து விட்டேன். தமிழ் எழுத்தாளர்களைப் பற்றி, அவர்களது படைப்புகளைப் பற்றி நாம் அறிந்து கொண்டது மிகவும் குறைவு என்று உணர வைத்தது.

சில மாதங்களுக்கு முன்பு, எஸ். ராமகிருஷ்ணனின் நான்கு புத்தகங்களை udumalai.com மூலம் வாங்கிய பிறகு முதலில் படிக்க ஆரம்பித்தது "விழித்திருப்பவனின் இரவு". (அந்த இணையத் தளத்தை பரிந்துரை செய்த நண்பர் ஜோதி அவர்களுக்கு நன்றி) என்னடா, மறுபடியும் ஒரு கட்டுரைத் தொகுப்பை வாங்கி விட்டோமே என்று மூடி வைத்து விட்டு, "யாமம்" படிக்க ஆரம்பித்தேன். அந்த புதினத்தை படித்து முடித்த பிறகு "விழித்திருப்பவனின் இரவு" படிக்க ஆரம்பித்தேன்.

வெளிநாட்டு எழுத்தாளர்களைப் பற்றிய கட்டுரைகள் என்றால், இவர் இங்கே பிறந்தார், இத்தனை புத்தகங்களை எழுதினார், இந்த ஆண்டு இறந்தார் என்றில்லாமல் அவர்களது பல்வேறு பரிமாணங்களைக் குறித்து எழுதியிருக்கிறார். நான்கு பக்க கட்டுரை எழுதுவதற்கு நாற்பது மணி நேரம் செலவு செய்திருப்பார், அல்லது அதை விட அதிக நேரம் புத்தகங்களிலும், இணையத் தளங்களிலும் மூழ்கியிருப்பார் என்று புரிந்தது.

எர்னஸ்ட் ஹெமிங்வே
ரிச்சர்ட் பர்டன்
பாப்லோ நெருடா
டேவிட் தோரோ
ஜே. ஆர். டோல்கியென்
ஜார்ஜ் லூயி போர்ஹே

என்று இருபது புகழ் பெற்ற படைப்பாளிகளின் வாழ்க்கை, அவர்களது தேடல் என்று பல விஷயங்களை சுவாரஸ்யமாக எழுதியிருக்கிறார் எஸ்.ரா. (மற்ற பதினான்கு பேரின் பெயர்கள் நினைவிலில்லை, மன்னிக்கவும்) இவர்களின் படைப்புகளைத் தேடிப் பிடித்து தங்களது வாசிப்பனுபவத்தை வளரச் செய்வது வாசகர்களின் பொறுப்பு!

அதன் பிறகு உபபாண்டவம் வாசிக்க ஆரம்பித்தேன், ஆனால் கால்வாசிக்கு மேல் தாண்ட முடியவில்லை. நண்பர் ஜெயகுமாரிடம் பேசிக் கொண்டிருந்த போது, மகாபாரதம் நன்கு படித்தவர்கள் தான் அந்த புத்தகத்தை ரசிக்க முடியும் என்றார். என்ன காரணமோ தெரியவில்லை, என்னை அந்த புத்தகம் வெகுவாக ஈர்க்கவில்லை.

மதுரை பிரபல பதிவர்களுடன் ஒரு சந்திப்பு!

2010-03-12T04:53:00.003+09:00

சில வாரங்களுக்கு முன்பு மதுரைக்கு அருகிலிருக்கும் இடைக்காட்டூர் திரு இருதய ஆண்டவர் தேவாலயத்திற்கு செல்ல வேண்டியிருந்தது. மூன்று மாதங்களுக்கு முன்பு அம்மாவின் வயிற்றில் ஒரு கட்டியை நீக்க வேண்டி அறுவை சிகிச்சை நடந்தது. நன்றியறிதலுக்காக சில கோவில்களுக்கு போய் விட்டு வரலாமென, இடைக்காட்டூர், பெரியகோட்டை, கழுகர்கடை போய் விட்டு வந்தோம்.

மாலை ஆறு மணியளவில் மதுரை திரும்பியதும், பொன்னியின் செல்வன் / கார்த்திகைப் பாண்டியன் என்கிற கார்த்திக்கிடம் 7.30 மணிக்கு அண்ணா நகர் Cafe coffee day-யில் சந்திப்போம் என்று சொன்னேன். (ஞாயிறு காலையில் அவரது அலைபேசியில் அழைத்த போது, கொட்டாம்பட்டியிலிருந்து கோவிந்தம்மா வந்திருப்பதாகவும், அவருடன் இணைந்து ஒரு கள்ளச்சாராயக் கடையை வைப்பதற்கான பேச்சுவார்த்தை இருப்பதனால் , பிறிதொரு நாள் என்னை சந்திப்பதாக சொல்லி விட்டார்) இடையில் என்ன நடந்ததோ தெரியவில்லை, மாலையில் நாம் சந்திப்போம் என்றும், மதுரை பிரபல பதிவர்கள் ஸ்ரீ, சீனா அய்யா, நேசமித்ரன் ஆகியோரையும் உடன் அழைத்து வருவதாகச் சொன்னார்.

7.35-க்கு நான் அங்கே சென்ற போது யாரையும் காணவில்லை. 7.40-க்கு சீனா அய்யா வந்து சேர்ந்ததும், மற்றவர்கள் சில வினாடிகளில் வந்து சேர்ந்து விட்டனர்.

கவிஞர் நேசமித்ரன் குறித்து ஏற்கனவே கார்த்திகைப் பாண்டியனின் பதிவில் படித்திருப்பீர்கள். அவர் ஏற்கனவே சொன்னது போலவே உடனே புதியவர்களுடன் சரளமாகப் பேசக் கூடியவர்.

"பெங்களூர் பதிவர் சந்திப்பு எதுவும் நடந்ததா, சக பதிவர்களை சந்தித்தீர்களா?" என்று விசாரித்தார் நேசமித்ரன். "பல மாதங்களாக முயல்கிறேன், யாரும் பதிவர் சந்திப்பில் கலந்து கொள்ள விருப்பம் காட்டுவதாகத் தெரியவில்லை. தினேஷ் & ஷண்முக சுந்தர் ஆகிய சக பதிவர்களை மட்டும் தான் தனியே சந்திக்க முடிந்தது" என்றேன். (சுந்தர் ஒரு வளரும் சிறுகதை எழுத்தாளர், விரைவில் அவரும் சிறுகதைத் தொகுப்பு புத்தகம் வெளியிடலாம் என்பதை சொல்ல மறந்ததற்கு வருந்துகிறேன். )

பெங்களூர் பதிவர்களில் மதன், நந்தா ஆகியோரை அனைவருக்கும் தெரிந்தது. என்னை, என் பதிவை யாருக்கும் தெரியவில்லை, இரண்டு வரியில் அறிமுகம் பண்ணிக்கிட்டேன். சரி விடுங்க சின்னப் பையன் தானே? கா.பா வயசு ஆகும் போது நானும் இலக்கியவாதி ஆகிடுவேன், ஹீ ஹீ! ;-)

அகநாழிகை வாசுதேவன் பதிப்பகம் தொடங்கியது குறித்தும், பதிவர்கள் சிலரின் படைப்புகளை புத்தக வடிவில் கொணர்வது குறித்தும் நேசமித்ரன் பேசினார். ஒருவேளை சிலருக்கு சில வருடங்கள் கழித்து கூட இந்த வாய்ப்பைத் தந்திருக்கலாம் என்று கருதுவதையும் சொன்னார். கேபிள் சங்கரின் "லெமன் ட்ரீயும், இரண்டு ஷாட் டெக்கிலாவும்" புத்தகம் தனக்கு பிடித்திருந்தது என்றாலும் குறைகளையும் தனது விமர்சனக் கட்டுரையில் எழுதியதைப் பற்றிப் பேசினார்.

"பொதுவாக பதிவுலகத்தில் குறைகளை யாரும் சுட்டிக் காட்டுவதில்லை, அப்படி எழுதினாலும் பலருக்கு அதை ஏற்றுக் கொள்ளும் மனப் பக்குவமில்லை" என்றேன் ("நீயெல்லாம் என்னத்த பதிவு எழுதுற, அதை நாங்க விமர்சனம் பண்றதுக்கு?" என்று கேட்போருக்கு என்னிடம் பதிலில்லை). "பதிவுலகின் மூலம் நண்பர்களானவர்கள் ஒரு இடுகையில் மற்றவரின் படைப்பிலுள்ள குறைகளை எழுதப் போய் இருவரும் பேசிக் கொள்வதேயில்லை என்று ஆனதுமுண்டு" என்றார் நேசமித்ரன்.

கா.பா "கோணங்கி ஏன் புரியாத விதமாகவே எழுதுகிறார்?" என்று கேட்கவும், "கல்குதிரை வாசித்துப் பாருங்கள், கோணங்கியின் படைப்புகளைப் புரிந்து கொள்ள முடியும். அவரது படைப்புகளை புரிந்து கொள்வது அப்படியொன்றும் கடினமில்லை" என்றார் நேசமித்ரன். (சுந்தர ராமசாமி ஒரு பேட்டியில் சொன்னது ஞாபகம் வருகிறது "ஒரு பொருளை விற்பவன் வாடிக்கையாளருக்கு பயனில்லாத வகையில் அதனை தயாரிக்க மாட்டான். அதே போல ஒரு எழுத்தாளன் வாசகர்கள் படிக்க வேண்டும் என்று தான் எழுதுகிறான். உங்களுக்கு புரியவில்லை என்றால் அது உங்கள் வாசிப்பனுபவத்தின் குறைபாடாகக் கூட இருக்கலாம். வேண்டுமென்றே புரியாத வகையில் எழுதுகிறார்கள் என்று படைப்பாளிகளின் மேல் குற்றம் சாட்டுவது சரியானதல்ல")

பதிப்பகங்கள் புத்தகங்களின் விலையை அதிகமாக்கி வருவதைப் பற்றிக் கேட்டேன். ஆங்கிலப் புத்தங்களுக்கு இணையாக தமிழ்ப் புத்தகங்களுக்கு விலை அதிகமாக நிர்ணயிப்பது ஒரு வகையில் பெருமை தான் என்றாலும், குறைந்த விலையில் கிடைத்தால் அதிகம் பேர் படிப்பார்கள் இல்லையா? (இணையத்தில் தரவிறக்கம் செய்து திருட்டுத்தனமாக மற்றவர்களிடம் பகிர்ந்து கொள்வதும் குறையுமே?)

மனுஷ்யபுத்திரன் தனது படைப்புகளை குறைந்த விலையில் விற்பதாகவும், எஸ். ரா, ஜெ.மோ, சாரு போன்றோரின் புத்தகங்களுக்கு அதிக விலை நிர்ணயிப்பதாகவும் கூறினார்.

பதிவர்கள் சந்திப்பில் சாரு நிவேதிதா பற்றி பேசாமல் இருக்க முடியுமா?

சாருவின் ஆகச் சிறந்த படைப்பு "முள்" என்றார் நேசமித்திரன்.

"சாரு சுவாரஸ்யமாத் தான் எழுதுறாரு, ஆனா சில சமயம் பொய் சொல்றாரு" என்றார் கா. பா.

"சில சமயமில்ல, பல சமயம் பொய் தான் சொல்றாரு" என்றார் ஸ்ரீ. (வால்பையன் நண்பர் இல்லையா, சாருவை போட்டுத் தாக்காம இருப்பாரா?)

"எதை வைத்து இப்படி சொல்கிறீர்கள்?" என்று கேட்டேன்.

"Dev D திரைப்பட விமர்சனத்தில் கதாநாயகி, கதாநாயகனைப் பார்த்து "BJ செய்யனுமா?" என்று கேட்பதாக எழுதியிருந்தார். ஹிந்தி நம் மக்கள் பல பேருக்கு தெரியாது என்பதால் அடிச்சு விட்டுருக்காரு" என்றார். (கமினே திரைப்பட விமர்சனத்தில் கதாநாயகி "ஏற்கனவே மூன்று முறை abortion செய்து விட்டேன், இதற்கு மேலும் செய்ய முடியாது" என்றதும் "அது யாரு, எப்போ?" என்று கதாநாயகன் வினவுவதாகவும் "அதெல்லாம் பழைய கதை, இப்போ எதுக்கு?" என்று அவள் சொல்வதாகவும் எழுதியிருந்தார். உண்மையில் அவள் மூன்று முறை கர்ப்பம் ஆனதை ஊர்ஜிதம் செய்து விட்டதைத் தான் சொல்லியிருப்பாள். அப்போது நினைவு கூற முடியவில்லை, இப்போது எழுதுகிறேன்! "இப்போ சந்தோசமா?")

"சரி தான், ஆயிரத்தில் ஒருவன் விமர்சனத்திலும் ரீமா சென் சிறுநீர் கழிக்கும் காட்சியில் நிர்வாணமாக நடித்திருந்ததாக எழுதியிருந்தார், ஆனால் அவர் அந்த காட்சியில் சேலை உடுத்தியிருப்பார்." என்றேன். (ஒருவேளை அப்சொலுட் வோட்கா கொஞ்சம் அதிகமா போயிருந்திருக்கலாம், சின்னப் பிழைகளைப் போய் பெரிசு பண்ணிக்கிட்டு? விடுங்கப்பா!)

நேசமித்ரன் நிறைய விஷயங்களைப் பற்றி பேசினார். எல்லாவற்றையும் நினைவிலிருந்து மீட்டு எழுத முடியவில்லை.

போகும்போது "நான் இப்படித் தான் பேசிட்டே இருப்பேன், ரொம்ப மொக்கை போட்டிருந்தா மன்னிச்சுக்கோங்க" என்றார். கவிஞரே, உங்களைப் போன்றவர்களிடம் நிறைய கேள்விகள் கேட்காமல், அதிகம் உரையாடாமல் இருந்ததற்கு நான் தான் மன்னிப்பு கேட்க வேண்டும்.

சீனா அய்யா தான் அதிகம் பேசவில்லை. அவர் என்னை விட கூச்ச சுபாவம் உள்ளவரோ?

8.30 மணிக்கு கிளம்பினால் தான் 9.30 மணிக்கு சென்னை செல்லும் பேருந்தில் ஏற முடியுமென்பதால், சீக்கிரம் கிளம்ப வேண்டியதாயிற்று. அடுத்த முறை காபிக் கடையில் சந்திக்காமல் வேறிடத்தில் சந்திக்கலாம். (நான் ஆறு மணிக்கு மேல காபி குடிக்கிறதில்ல, முக்கியமா வார இறுதியில்)

மின்னஞ்சல்களில் அலையும் தெய்வங்களும், பண மூட்டைகளும்!

2010-02-17T23:25:00.004+09:00

நம்ம ஊரு தாய்க்குலங்கள் கல்யாணம் பண்ணிட்டு வெளிநாடு போயிட்டாலும், இந்த கடவுள், அந்த கடவுள்னு டிசைன் டிசைன்-ஆ மெயில்-ல படம் போட்டு அனுப்பிட்டே இருக்காங்க! இதை உடனே பார்வர்ட் பண்ணுனா நாளைக்கு காலைல பதினொரு மணிக்கு உன் வாழ்க்கையே மாறிடும், பெரிய அதிசயம் நடக்கும், அப்படி பண்ணலைன்னா

"இனிமே நீ என் நண்பன் இல்லை" (இப்போ மட்டும் நான் உன் நண்பன்-ன்னு யாரு சொன்னது?)

"உன் வாழ்க்கையில பல கெட்டசம்பவங்கள் நடக்கும்" (இனிமே வேற நடக்கணுமா?!?)

அடப் பன்னாடைங்களா, இதைத் தானேடா பல வருஷத்துக்கு முன்னாடி நோட்டீஸ் அடிச்சு கொடுத்து, "இதை காபி பண்ணி இன்னும் இருபது பேருக்கு அனுப்பலைன்னா உன் வாழ்க்கை நாசமாப் போய்டும்னு" சொன்னீங்க. இப்போ டெக்னாலஜி முன்னேறினவுடனே மெயில் போட்டு டார்ச்சர் கொடுக்கிறீங்களே?

அதெப்படி அடுத்த நாளு பதினொரு மணிக்கு சரியா ஒரு அதிசயம் நடக்கும்? இந்த மெயில் அனுப்பினவுடனே சொர்க்கத்துக்கு ஒரு மெயில் bcc-ல தானா போயிடுமோ? அந்த அதிசயம் இன்னைக்கே நடக்கக் கூடாதா? Come on, expedite the bloody miracle, I say! :-D. நாளைக்கு வரைக்கும் காத்திருக்க நமக்கெல்லாம் பொறுமையில்ல.

இன்னொரு வகை, நமக்கு பல கோடி பணம் அனுப்ப முயலும் புண்ணியகோடிகள்! இந்த யாஹூ-ல எத்தனை தடவை இந்த மாதிரி மெயில் எல்லாம் ஸ்பாம்-ன்னு சொன்னாலும் தினமும் ஒரு புண்ணியவான் வந்திடுரான்யா! "ஆப்ரிக்கா-ல ஒருத்தர் செத்துப் போயிட்டாரு, (செத்தா புதைக்கவோ, எரிக்கவோ வேண்டியது தானே, என் கிட்ட ஏன் சொல்றே?)அவரு நூறு கோடி டாலர் விட்டுட்டுப் போயிட்டாரு, உங்க ஊரு பேரு, வங்கி கணக்கு எண்ணைச் சொன்னா உங்களுக்கு 60%, எனக்கு 40% போட்டு பிரிச்சிக்கலாம் (அடடா, என்னவொரு தாராளம்! உங்களை விட எனக்கு அதிகமாண்ணே? உங்க தயாள குணத்தை நினைச்சா உடம்பெல்லாம் புல்லரிக்குதுண்ணே! இருந்தாலும் உள்ளூரிலேயே கஷ்டப்படுற ஏழைங்களுக்கு நீங்க கொடுக்கக் கூடாதா? இந்த நாட்டிலே தான் ஓசியில எதைக் கொடுத்தாலும் நாயா அலைவானுங்கன்னு குறி பார்த்து இங்க அனுப்புறீங்களோ?)

இப்படியே பல scams நடந்து மக்கள் சுதாரிச்சிட்டதாலே கடைசியா இப்படி ஒண்ணு "நைஜீரியா அரசாங்கமும், அமெரிக்க அரசாங்கமும் இணைந்து இது போன்ற மோசடிகளில் சிக்கியவர்களுக்கு நஷ்ட ஈடு கொடுக்க முடிவு செய்துள்ளன. உடனே நீங்கள் பெயர், முகவரியுடன், ஏமாற்றப்பட்ட தொகையையும் அனுப்பினால் நாங்கள் உடனே அந்த தொகையை உங்களுக்கு அனுப்பி வைப்போம்!" இது எப்படி இருக்கு?

"உங்க மெயில் அட்ரஸ் இங்கிலாந்து லாட்டரி குலுக்கல் முறையில போட்டப்போ, 50 கோடி பிரிட்டிஷ் பவுண்ட் பரிசு உங்களுக்கு கிடைச்சிருக்கு" அப்படின்னு ஒரு மெயில் வரும், பதில் போட்டா முடிஞ்சுது, தபால் செலவுக்கு ஒரு ஆயிரம் பவுண்ட் அனுப்புங்க-ன்னு உடனே பதில் வரும். "என்னண்ணே, இதுக்குப் போயி என் கிட்ட பணம் கேக்கலாமா? அந்த அம்பது கோடில நீங்களே ஒரு ஆயிரத்தை கழிச்சிட்டு தபால்ல அனுப்பிடுங்கன்னு" பதில் போடுங்க, உங்க பக்கமே வர மாட்டாங்க!

இதையெல்லாம் விட பெரிய கொடுமை என்னடான்னா, அமெரிக்காவில ஏற்கனவே மாசம் அஞ்சாயிரம் டாலர் சம்பளம் வாங்குற பய புள்ளைகளும் 250$ ஓசியில கிடைக்கிதுன்னு மாசா மாசம் உங்களுக்கு மெயில் அனுப்புறது தான்!

அதுவும் எப்படி, இந்த மெயில் பார்வர்ட் பண்ணினா மைக்ரோசாப்ட் உடனே உங்களுக்கு செக் அனுப்பும்னு ஒரு ஸ்கேன் காபி வேற போட்டு அனுப்புவானுங்க!

மைக்ரோசாப்ட் பில் கேட்ஸ் ரொம்ப நல்லவரு, நிறைய தான தர்மம் பண்றாரு, அதுக்காக உங்களை மாதிரி வெட்டியா ஒக்காந்து பார்வர்ட் மெயில் அனுப்புரதுக்கெல்லாம் காசு கொடுக்க அவரு என்ன கேனையா? ஏன்டா உங்க மூளை என்ன முட்டியிலேயா இருக்கு?

போங்கய்யா, போய்ப் பொழப்பப் பாருங்க, புள்ளைக் குட்டிகள படிக்க வையிங்க!

வாழ்க்கை தரும் வள்ளல்கள்!

2010-02-12T02:58:00.006+09:00

ஒரு சில வாரங்களுக்கு முன்பு ஒரு பதிவர் எனது இடுகையின் பின்னூட்டத்தில் கேட்டார் "நான் அந்த பெண்ணுக்கு வாழ்வு தரலாமா?" (இறந்து போன எனது நண்பனின் மனைவிக்கு)

சில நாட்களுக்கு முன் பதிவர் பைத்தியக்காரனின் இடுகையில் ஒருவர் கேட்கிறார் "விவாகரத்தான நீங்கள் ஒரு ஏழைப்பெண்ணுக்கு ஏன் வாழ்க்கை தரக் கூடாது?"

தெரியாம தான் கேக்கிறேன், சினிமாவிலோ, கதைகளிலோ, நிஜ வாழ்க்கையிலோ, எந்தப் பெண்ணாவது, மனைவியிழந்த ஆண் மகனைப் பார்த்து "நான் உங்களுக்கு வாழ்க்கை தர்றேன்"-ன்னு சொல்றாங்களா?

வாழ்க்கை என்றால் என்ன? (அந்த கருமாந்திரம் என்னன்னு விளங்குரதுக்குள்ள பல பேரு வாழ்க்கையே முடிஞ்சிருது!) அதென்ன கடையில விக்கிற பொருளா, வாங்கிட்டு போய் அடுத்தவங்களுக்கு தர்றதுக்கு?

நாளைக்கு வண்டி ஓட்டிட்டு போகும்போது, ஒரு லாரி வந்து இடிச்சா உங்க வாழ்க்கையே முடிஞ்சு போகும். இப்படி உங்க வாழ்க்கையே உங்க கையில இருக்கா, இல்லையான்னு தெரியாத ஒரு உலகத்தில, நீங்க எப்படி இன்னொரு மனிதருக்கு வாழ்க்கை கொடுக்க முடியும்?

அவங்களோட எண்ணம் நல்லது தான், ஆனா எத்தனை காலத்துக்கு தான் இப்படி உளுத்துப் போன சினிமா வசனங்களையே சொல்லிட்டு இருப்பீங்க? 2010-ல... பதிவுலகத்தில கூடவா?

கெலவரப்பள்ளி கிராமத்திற்கு மீண்டும் ஒரு பயணம்!

2010-01-29T03:39:00.007+09:00

நண்பர் தினேஷை சில வாரங்களுக்கு முன்பு சந்தித்த போது "அடுத்த முறை கெலவரப்பள்ளி கிராமத்திற்கு செல்லும் போது, அவர்களுக்கு நாமே சில அரிசி மூட்டைகளை வாங்கிக் கொடுத்தால் என்ன?" என்றார். ரேஷனில் வழங்கப்படும் அரிசி தரக் குறைவாக இருந்ததை கெலவரப்பள்ளி கிராமத்து மக்கள் சொன்னதை நினைவு வைத்திருப்பார் போலும். அரசாங்கம் வழங்கும் அரிசியின் தரத்தை மேம்படுத்த அதிகாரிகள் / அமைச்சர்கள் முயற்சி எடுத்தால் தான் முடியும். அவர்கள் கொடுக்காத நல்ல அரிசியை நாமே கொடுப்போமே என்ற கருத்தைச் சொன்ன தினேஷை பாராட்ட வேண்டும்.

150 குடும்பங்கள் இருக்கும் கிராமத்தில், குடும்பத்திற்கு ஐந்து கிலோ அரிசி வழங்குவதாகத் தீர்மானித்தாலும், கண்டிப்பாக பத்தாயிரம் ரூபாய்க்கு மேல் செலவாகும். நான்கு பேர் (நான், சுந்தர், தினேஷ் & மனோகரன்) மட்டும் சேர்ந்து செய்ய முடியுமா என்று தெரியவில்லை. ( தங்கையின் திருமணம், சென்னையில் வீடு, என்று ஒவ்வொருவருக்கும் தனிப்பட்ட காரணங்கள் இருக்கத் தானே செய்யும்)

முந்தைய பயணத்தின் போது எடுத்த புகைப்படங்களை இங்கே பார்க்கலாம்.

மார்ச் மாத இறுதியில் மீண்டும் அங்கே செல்லலாம் என்று நினைக்கிறேன். அடுத்த பயணத்தில் இணைய விரும்புவோர் மின்னஞ்சல் அனுப்புங்கள்.

கொஞ்சம் கருணை, இரக்கம், மனித நேயம்?

2010-01-08T04:01:00.007+09:00

முதன் முறையாக அவனைப் பார்த்த போது, முன் நெற்றியில் வந்து விழும் முடி, பெரிய கண்களுமாய், விவேக் ஓபராய் ஞாபகம் வந்தது. நான் 1997 - 2001 பெங்களூரில் வேலை பார்த்த போது, பிரதீப் குமார் C++ developer-ஆக வந்து சேர்ந்தான். புத்திசாலியான பையன், சொன்ன வேலையை, மற்றவர்கள் ஞாபகப்படுத்தி கேட்கும் முன்பே முடித்து விடும் ஒரு சிலரில் ஒருவன். எனது அணியில் சிறிது காலம் மட்டுமே இருந்தான். Java ப்ரொஜெக்டில் பணி புரிய விருப்பமில்லை என்று citibank C++ ப்ராஜெக்ட் ஒன்றில் இணைந்து கொண்டான்.

என்னை எப்போதும் "குருகளே" என்று அழைப்பான். "ஏனு சிஷ்யா, ஹெங்கிதியா?" (சிஷ்யா, நல்லாருக்கியா?") என்றபடி காபி குடிக்க அழைத்துச் செல்வேன். சில நேரங்களில் வீட்டில் நடக்கும் / அலுவலக விருந்துகளில் என் தோளில் கை போட்டபடி ஜோக் அடிப்பான். கர்நாடக மாநிலத்தை சேர்ந்தவன் எனினும் தமிழ்ப் படங்களை விரும்பி பார்ப்பவனாக இருந்தான். தமிழ் இயக்குனர்களின் படைப்புகளை மிகவும் சிலாகித்து பேசிக்கொண்டிருப்பான். பெங்களூரில் நீங்கள் சந்திக்கும் கன்னடியர் எவரும், நீங்கள் கன்னடத்தில் பேசுமுன்னரே, தமிழில் பேச ஆரம்பித்து விடுவார். பிரதீப்பும் அதற்கு விதிவிலக்கல்ல, தமிழ் சுமாராகப் பேசுவான், ஆங்கிலம், ஹிந்தி மொழிகளில் சரளமாகப் பேசுவான். வட்டாள் நாகராஜ் போன்ற ஒரு சிலரும், அவரது தொண்டர்களையும் (குண்டர்கள்?) தவிர, பெரும்பாலான கன்னடியர்கள் பழகுவதற்கு இனிமையானவர்கள். பிரதீப் கன்னட சினிமா பாடல்களை விட, தமிழ் பாடல்களையே அதிகம் கேட்பான்.

கல்லூரியில் அவனது வகுப்புத் தோழியை காதலித்தான், காதலித்த பெண்ணையே பெற்றோரிடம் பேசி திருமணமும் செய்து கொண்டான். 2001-ஆம் ஆண்டின் வருகையை எதிர்பார்த்தபடி உலகமே கொண்டாட்டங்களுக்கு தயாரான வேளையில், டிசம்பர் 31, 2000 அன்று காலை நண்பர்களுடன் வெளியே கிளம்பியிருக்கிறான். "வீட்டில இருங்களேன்" என்ற மனைவியின் வேண்டுகோளை நிராகரித்து "இரவு விருந்துக்கு அம்மா, அப்பா, நாம ரெண்டு பேரும் சேர்ந்து வெளியே போகலாம். நண்பர்களுடன் கொஞ்ச நேரம் இருந்திட்டு வர்றேன்." என்றபடி கிளம்பிப் போனவன் இரவாகியும் திரும்பி வரவில்லை. பிரதீப் அதிகம் குடிப்பவனுமில்லை, வண்டி ஓட்டிச் சென்ற அவனது நண்பன் குடித்திருந்தானா என்று தெரியவில்லை. பெங்களூர் புறநகர்ப் பகுதியில் மிதமிஞ்சிய வேகத்தில் சென்ற மாருதி ஜிப்சி, கட்டுப்பாட்டை இழந்து மரத்தில் மோதி, நான்கு பேரும் சம்பவ இடத்திலேயே இறந்து விட்டனர்.

நால்வரில் அதிக நேரம் உயிருக்குப் போராடியது பிரதீப் தான் என்று வேறொரு நண்பன் சொல்லித் தெரிந்து கொண்டேன். அந்த வழியே சென்ற எவருக்கேனும் கொஞ்சம் கருணை, இரக்கம், மனித நேயம் இருந்திருந்தால், சரியான நேரத்தில் அவனை மருத்துவமனையில் சேர்த்திருந்தால், அவன் உயிர் பிழைத்திருப்பான். இந்த வார இறுதியில் அவனுடன் விருந்துண்டு அரட்டை அடித்துக் கொண்டிருப்பேன், அவனது கல்லறைக்கு வழி தேடாமல்.

புத்தாண்டு வாழ்த்துகள் / கெலவரப்பள்ளி முகாமுக்கு சென்ற அனுபவம்!

2010-01-05T17:25:00.002+09:00

பதிவுலக நண்பர்கள் பலருக்கு ஏற்கனவே மின்னஞ்சல் மூலம் புத்தாண்டு வாழ்த்து சொல்லி விட்டேன். மீண்டும், சக பதிவர்கள், பின்தொடர்வோர், வாசகர்கள்(?) அனைவருக்கும் புத்தாண்டு வாழ்த்துகள், அனைவருக்கும் 2010 சிறப்பான ஆண்டாக அமையட்டும்!

டிசம்பர் 23-ஆம் தேதி எழுதிய இடுகையில் சொல்லியிருந்தபடி, நான், சுந்தர் & தினேஷ் நேற்று காலை ஒன்பது மணியளவில் பெங்களூரிலிருந்து கிளம்பினோம். இரண்டு நாட்களாக முகாமிலிருக்கும் விக்டர் / நவநீதன் ஆகியோரை தொடர்பு கொள்ள முடியவில்லை, ஹோசூரிலிருந்து யாரிடமாவது வழி கேட்டு சென்றிடுவோம் என்று கிளம்பி விட்டோம். பத்து மணியளவில் ஹோசூரில் காலை உணவை முடித்து விட்டு, 200 நோட்டுப் புத்தகங்கள், 100 பேனாக்கள், 100 பென்சில்கள் வாங்கினோம்.

ஹோசூர் பழைய பேருந்து நிலையத்தைத் தாண்டிய பிறகு, இடது புறம் திரும்பி, பாகலூர் செல்லும் வழியில் பயணித்தோம். சாலை இரண்டாகப் பிரியுமிடத்தில் வலதுபுறம் திரும்பி ஆவலப்பள்ளி கிராமத்தை அடைந்ததும், அங்கே ஒரு பெரியவரிடம் "ஆடிப்பள்ளி அணையருகே இலங்கைத் தமிழர்கள் முகாம் இருக்கிறதா?" என்று வினவினோம். "அப்படி எதுவுமே இல்லை" என்று தீர்மானமாகக் கூறவும், தவறான பாதையில் செல்கிறோமோ என்று சந்தேகம் வந்து விட்டது.

அடுத்ததாக வந்த பிரகஸ்பதி "நேராகச் சென்று வலது புறம் திரும்பவும்" என்று இடது புறத்தைக் காட்டினார். நல்லவேளையாக அங்கே இடது புறம் திரும்ப வழியேயில்லை. அடுத்ததாக வந்தவரிடம் ஆடிப்பள்ளி அணையருகே இலங்கைத் தமிழர்கள் முகாம் இருக்கிறதா என்று கேட்டதற்கு, "ஸ்ரீலங்கா..., அவுங்களா?" என்று பதில் கேள்வி கேட்டார் (சுந்தருக்கு ஒரு வேளை தான் தெலுங்கில் கேள்வி கேட்டு விட்டோமோ என்ற சந்தேகம் வந்திருக்கலாம்!) "T-junction-இல் வலது புறம் திரும்பி நேராகச் செல்லவும்" என்றார். துரதிஷ்டவசமாக அங்கே மண்சாலையில் மேல் கற்கள் குவிக்கப்பட்டு எப்போது டயர் பங்க்ச்சர் ஆகும் என்ற கிலியோடு பயணம் செய்ய வேண்டியதாயிற்று (@Manoharan et al: நீங்கள் டிராக்டர் ஒன்றை வாடகைக்கு அமர்த்திக் கொள்வது நல்லது!)

ஒருவழியாக கெலவரப்பள்ளி அணையருகே இருந்த கிராமத்தினை நாங்கள் சென்றடைந்தபோது, ஊர்த் தலைவர் அங்கேயில்லை. ஊர் மக்கள் கோ-ஆப்டெக்ஸ் கூப்பன்களை வாங்குவதில் மும்மரமாக இருந்தார்கள். (இதற்கு முன்பு அரசாங்கம் வேட்டி, சேலைகளை விநியோகித்து வந்தது. இப்போது குடும்பத்துக்கு இவ்வளவு தொகையென, கூப்பன்களை பெற்றுக் கொண்டு, கிராமத்து மக்களே அவர்களுக்கு தேவையான துணிமணிகளை வாங்கிக்கொள்ளுமாறு திட்டம் மாற்றப்பட்டுள்ளது)

அந்த கிராமத்தில் பாலர் பள்ளி மட்டுமே உள்ளது, பெரும்பாலான குழந்தைகள் பள்ளி செல்ல வெகு தூரம் பிரயாணிக்க வேண்டியிருக்கிறது. ரேஷன் அரிசி ஒரு கிலோ 57 பைசாக்களுக்கு கிடைக்கிறது, எனினும் தரம் மிக மோசமாக இருப்பதாகச் சொன்னார்கள். தமிழக முதல்வர் கருணாநிதி குடும்பத் தலைவருக்கான உதவித் தொகையை நானூறு ரூபாய்க்கு உயர்த்தியதில் சற்றே மகிழ்ச்சியடைந்திருக்கிறார்கள். (குடும்பத் தலைவிக்கு 250 ரூபாய்)

தொண்ணூறுகளின் ஆரம்பித்திலிருந்து, இலங்கையிலிருந்து இங்கே வந்து சேர்ந்தவர்களின் எண்ணிக்கை 490. பள்ளி செல்லும் குழந்தைகள் 130 பேர். ஒரு சிலர் இலங்கைக்கு திரும்பிச் சென்றாலும், பெரும்பாலானோர் இந்தியாவில் வசிப்பதையே விரும்புகிறார்கள். தமிழக முதல்வர் கருணாநிதி மத்திய அரசிடம் செய்த பரிந்துரையின் பேரில், தங்களுக்கு விரைவில் இந்தியக் குடியுரிமை கிடைத்து விடும் என்று நம்புகிறார்கள். 2010-இல் அவர்களது கனவு நனவாகட்டும்!

ஆடிப்பள்ளி முகாமுக்கு ஒரு பயணம்!

2009-12-23T16:58:00.013+09:00

2nd January 2010 அன்று ஹோசூருக்கு அருகிலிருக்கும், ஆடிப்பள்ளி இலங்கைத் தமிழர் முகாமுக்கு செல்லலாம் என்று திட்டமிட்டிருக்கிறேன்.

பல மாதங்களாக திட்டமிடல் மட்டுமே நடக்கிறது, இன்னும் நண்பர்களுடன் இணைந்து செல்ல முடியவில்லை, அவர்களுக்கு எந்த உதவிகளையும் செய்ய இயலவில்லை என்பது வருத்தத்தைத் தருகிறது. இதற்கு முன்பு எழுதிய இடுகையை வைத்து நண்பன் ஷண்முக சுந்தர் ஒரு முறை அங்கே சென்று வந்தான், அவனிடமிருந்து சில தகவல்கள் பெற முடிந்தது, சுந்தருக்கு நன்றி.

குழந்தைகளுக்கான புத்தகங்கள், நோட்டுப் புத்தகங்கள் போன்ற பொருட்களை வாங்கி செல்லலாம் என்று நினைக்கிறேன். மனோகரன் என்ற பதிவர்/வாசகர் பெங்களூரில் தன்னார்வ தொண்டுக் குழுவில் இருப்பதாகவும், அடுத்த பயணத்தில் இணைந்து கொள்வதாகவும் மின்னஞ்சல் அனுப்பியிருந்தார். மனோகரன், தினேஷ், சுந்தர் இவர்களுடன் வேறு யாரும் வர விரும்பினால் மின்னஞ்சல் அனுப்பவும்.

அனைவருக்கும் கிறிஸ்துமஸ் வாழ்த்துகள்!

யாமம் - எஸ்.ராமகிருஷ்ணன்

2009-12-13T12:06:00.002+09:00

யாமம் என்பது இரவு பத்து மணியிலிருந்து இரண்டு மணி வரை உள்ள நேரத்தைக் குறிக்கிறது. ("ஏன்டா இப்படி நடுச்சாமத்தில பேய் மாதிரி வீட்டுக்கு வர்றே?" என்று விடலைப் பருவத்தில் பலரும் திட்டு வாங்கியிருக்கலாம்.)

ஜாமம் என்பது சமஸ்கிருத வார்த்தை, யாமம் என்பதே தூய தமிழ்ச் சொல் என்கிறது ஒரு தமிழ்ப் பேராசிரியரின் இணைய தளம்.

யாமம் என்பது ஒரு மனிதன் ஆழ்ந்த உறக்கம் கொள்ளும் நேரம் என்கிறது இன்னொரு இணையதளம். (இரவு 1 - 3 மணி ஆழ்ந்த உறக்கம் கொள்ளும் நேரம் என்று தான் கேள்விப்பட்டிருக்கிறேன்.)

எஸ். ராமகிருஷ்ணன் எழுதிய "யாமம்" : சென்னையின் வரலாறுடன், புனைவு கலந்து எழுதப்பட்ட ஒரு புதினம்.

குழந்தைகள் படிக்கக்கூடிய கதையல்ல, "விறுவிறுப்பான கதைகள் மட்டுமே படிப்பேன்" என்பவர்களும் விரும்பக் கூடிய புத்தகமல்ல.

சல்மான் ருஷ்டி எழுதிய Midnight's children என்ற புதினத்தில் இந்திய சுதந்திர வரலாற்றுடன் Magical Realism என்ற யுத்தியுடன் கற்பனைக் கதாபாத்திரங்களை உலவ விட்டிருப்பார். (I believe, it was also an auto-fictional novel) அது போல ஆங்கிலேயர்கள் இந்தியாவிற்கு கிழக்கிந்திய கம்பெனி என்ற பெயரில் வியாபாரம் செய்ய வந்து நாட்டையே அடிமைப்படுத்திய வரலாற்றுடன், சதாசிவப் பண்டாரம், வகிதா, கரீம், பத்ரகிரி, கிருஷ்ணப்பா போன்றவர்களின் கதைகளையும் இணைத்து எழுதியுள்ளார் எஸ். ரா.

கடுமையான வேலைக்கு நடுவிலும், தினமும் இரவு சில பக்கங்கள் வாசித்தே ஆகவேண்டும் என்ற அளவுக்கு ஈர்த்து விட்டது எஸ்.ராவின் எழுத்து.

மூன்று பெண்களை மணக்கும் கரீம், விசாலாட்சியுடன் குடும்பம் நடத்தும் பத்ரகிரி, அவனது தம்பி திருச்சிற்றம்பலம் வெளிநாட்டுக்கு படிக்க சென்றவுடன், பத்ரகிரியுடன் காமக் கூடல் புரியும் அவனது மனைவி தையல்நாயகி, சாமியாரான சதாசிவம் வரும் அத்தியாயங்களிலும் கூட காமம் வழிந்தோடுகிறது.

கிருஷ்ணப்ப கரையாளர் பங்காளியின் மேல் போட்ட வழக்குக்காக மதராப்பட்டினத்தில் அலைந்து திரிவதும், மேல் மலைக்கு திரும்பிய பின் காட்டில் அலைந்து திரிவதும், சொத்துக்காக சண்டை போட்டதெல்லாம் போதும், மேல்மலை மட்டுமே எனக்குப் போதும் என்று முடிவு செய்வது, வேலைக்காக மாநகரில் வாழும் நம்மில் பலரும், "ஜன நெரிசல் இல்லாத ஒரு மலைப்பகுதியில் நமக்கும் கூட இப்படி ஒரு வீடு அமைந்து விடக் கூடாதா" என்று ஏங்க வைக்கும்.

ஆங்கிலோ இந்திய பெண்கள் பலரும் வேசிகள் என்று பொதுமைப்படுத்துதல் சற்று அபத்தமாகப் படுகிறது. பத்ரகிரி & தையல்நாயகிக்கு பிறக்கும் குழந்தை அவனது உறவினர்கள் சாபமிடுவது போலவே இறந்து போவதும் சற்று செயற்கையாக இருப்பது போல் தோன்றுகிறது. அப்படியானால் பண்டாரமாக அலைந்து, எங்கிருந்தோ வந்து ஒரு பெண்ணுடன் கலவி கொண்டு, அவள் பிரசவ வலியில் துடிக்கும் வேளையில் நிர்கதியாக விட்டு மீண்டும் பண்டாரமாக அலையும் சதாசிவம் இறுதியில் ஒரு கோவிலில் புகையாய் மறைந்து போவதாக சொல்லும் போது, அந்த பெண்ணும் இவனை "நீ நாசமாப் போயிருவே"-ன்னு தான் சபித்திருக்க வேண்டும்? "ஒருவேளை சாமியாராக இருந்தால் அந்த மாதிரி சாபமெல்லாம் பலிக்காதோ?" என்ற கேள்வி தொக்கி நிற்கிறது.

சில குறைகளை நீக்கிவிட்டு பார்த்தால் கண்டிப்பாக படிக்க வேண்டிய ஒரு அற்புதமான புதினம் என்று நான் சொல்லுவேன்.

எங்கிருந்து இந்த மனிதருக்கு இத்தனை வார்த்தைகள் வந்து கொட்டுகின்றன, காட்டினைப் பற்றியும், அங்குள்ள செடிகள், பறவைகள், பூச்சிகள், அத்தர் என்னும் பரிமளம் செய்யும் முறை, இவையெல்லாம் குறித்து எங்கு படித்திருப்பார், எப்படி அவர் படித்த பல தகவல்களையும் புனைவையும் கலந்து இவ்வளவு சுவாரஸ்யமாக வழங்க முடிகிறது என்று மலைப்பாக இருக்கிறது.

ராமகிருஷ்ணனின் பிற நூல்கள் வேறு மொழிகளில் மொழியாக்கம் செய்யப்பட்டிருக்கின்றன என்ற போதும், "யாமம்" ஆங்கிலத்தில் மொழியாக்கம் செய்யப்பட்டால் எக்கச்சக்கமாக விற்கும் என்று நம்புகிறேன்.

இருப்பினும் ராமகிருஷ்ணனின் வார்த்தைப் பிரயோகம், வர்ணனை இவையெல்லாம் அதே வீரியத்துடன் மொழியாக்கம் செய்யப்படுமா என்ற சந்தேகமும் எழுகிறது.

பயணங்கள் முடிவதில்லை! (கொஞ்சம் பீர், கொஞ்சம் பிரியாணி)

2009-12-08T12:51:00.000+09:00

சில மாதங்களுக்கு முன்னால் நடந்த சம்பவம், இப்போது தான் எழுத நேரம் கிடைத்தது.

சென்னை செல்வதற்காக ஒரு நாள் வெள்ளி இரவு 10.50 EC BMTC bus depot-லிருந்து கிளம்பும் KSRTC டிக்கெட் வாங்கி வைத்தேன்.

வெள்ளி மதியம் நண்பன் சுனா லனா-விடமிருந்து ஒரு மின்னஞ்சல் வந்தது. "ஏழு மணியளவில் வெனா ஜனா வின் மகிழுந்து சென்னை செல்வதால், சேர்ந்து போகலாம்".

நான்கு மணியளவில் பேருந்து சீட்டை KSRTC இணையத் தளத்தில் cancel செய்து விட்டு, நானும் உங்களோடு சேர்ந்து வருகிறேன் என்று பதில் அனுப்பி விட்டேன்.

சனா பனா Gate 12, Gate 14 என்று குழப்பித் தள்ளி, ஒரு வழியாக பன்னிரெண்டாம் வாசலுக்கு வந்து நின்றால் புகை மூட்டம் அதிகமாக இருந்தது. பனி மூட்டமில்லை, சிகரெட், பீடிப் புகை! பெங்களூரில், இருக்கும் புகையும் தூசியும் போதாதா நண்பர்களே? நீங்க வேற சொந்த செலவில் நுரையீரலை மாசுபடுத்தனுமா?

சில நிமிடங்கள் கழித்து வந்து நின்றது கருப்பு நிற போர்ட் ஐகான், சுனா லனாவுக்கு வழக்கம் போல ஓட்டுனர் வேலை. உள்ளே ஏறி உட்கார்ந்ததும் "வாங்க, என்ன சாப்பிடுறீங்க?" என்றார் வெனா ஜனா. என்னடா, இப்போ தான் இவரோட கார்ல ஏறுறோம், அறிமுகம் செய்து கொள்ளும் முன்பே சாப்பிடுறதைப் பத்திக் கேக்குறாரே? விருந்தோம்பல் தமிழர் பண்பாடு-ன்னு உணர்ந்தவர் போலேருக்கு-ன்னு நினைச்சேன்.

"நான் வரும்போது நூடில்ஸ் கொஞ்சம் சாப்பிட்டேன், எதுவும் வேண்டாம், நன்றி" என்றேன்.

"இல்லை, ஓட்டுனர் இருக்கைக்கு பின்னே குளிர் பானங்கள் இருக்கு" என்றார் அவர்.

"பெரும்பாலும் நான் குளிர் பானங்கள் குடிப்பதில்லை" என்றேன்.

சுனா லனா சொன்னாரு, உங்களுக்கு 2 லிட்டர் தண்ணி இருக்கு, வேணும்னா கொஞ்சம் sprite மிக்ஸ் பண்ணிக்கோங்க. குவார்டர் வோட்கா இருக்கு, ஆறு பாட்டில் பீர் இருக்கு. முந்திரிப்பருப்பு, மிக்சர், காராச்சேவு எல்லாம் இருக்கு.

சுனா லனா மகிழுந்து-ல கூட்டிட்டுப் போறேன்னு தானே சொன்னான், இது ஒரு நடமாடும் மதுபான விடுதியா இருக்கே? இப்போ தான் உடற்பயிற்சி நிலையத்தில 200 கலோரிகள் குறைச்சோம், இவனுங்க 2000 கலோரிகள் ஏத்தி விட்டுருவானுங்க போலேருக்கே?

வேண்டாங்க, வண்டிக்குள்ள சிந்திட்டா ரொம்ப நாத்தமடிக்கும்.

அதுக்கு வேலைக்காரன் இருக்கான், வாரத்துக்கு நாலு தடவை கழுவித் துடைச்சு வைச்சிருவான்.

பயணம் செய்யும் போது வண்டி குலுங்கும், இப்போ போய் தண்ணியடிச்சிட்டு, நொறுக்குத் தீனி, அது, இதுன்னு தின்னா வாந்தி தான் வரும்.

தங்க நாற்சக்கர சாலையில போறோம், சுத்தமா குலுங்காது.

(ஆஹா, எந்த பக்கம் போனாலும் அணை கட்டுறான்?) ஒகே, கடைய எப்போ சார் தொறப்பீங்க?

சுனா லனா முகத்தில எந்த உணர்ச்சியும் காட்டாமே ஒட்டிக்கிட்டு போனான். வழியில ஆம்பூர்ல ஸ்டார் ஹோட்டலுக்கு ஓடிப் போய் சிக்கன், மட்டன் பிரியாணி எல்லாம் வாங்கிட்டு வந்தான். (நீ எவ்வளவு நல்லவன்? ஆறு லார்ஜு அடிச்சாலும், அமைதியா ஒக்காந்திருக்கிற உன்னை நாலு மடக்கு பச்சைத் தண்ணி குடிக்க வைச்சிட்டு, பீர், வோட்கா குடிக்கிற பயல்களுக்கு சோறு வாங்கிக் கொடுக்கிறியே? அழுகையா வருது!). பிரியாணி என்ன ருசி, அதெப்படி இவுங்களுக்கு மட்டும் கறி அவ்வளவு நல்லா வெந்து அருமையா வருது? ஸ்வீட் பீடா வாங்கித் தின்னுட்டு நின்னோம் கொஞ்ச நேரம்.

ஒரு பீர் அடிச்ச மப்புக்கே, நம்ம வெனா ஜனா ஒன்பதாம் வகுப்பில ஆரம்பிச்சு, முந்தின நாள் ஒன்பது மணி வரைக்கும் அவர் வாழ்க்கையில நடந்த காதல்/காமக் கதையெல்லாம் சொல்ல ஆரம்பிச்சிட்டாரு.

"அப்புறம்... உங்க அனுபவங்களைச் சொல்லுங்க"

(ஏன்டா இதென்ன உலக நியதியா? தண்ணியடிச்சா மூணு மணி நேரம் முன்னால சந்திச்சவன் கிட்ட அந்தரங்க விஷயமெல்லாம் சொல்லனுமா?)
இன்னொரு குவார்டர் வாங்கினா அடிப்பேன், ஆனா இப்படி உளற மாட்டேன்.

அங்க கடுப்பாகி படுத்தவர் தான், கத்திப்பாரா வரைக்கும் எந்திரிக்கவேயில்ல.

ஒரு நாள், ஒரு கனவு...

2009-11-29T04:42:00.009+09:00

சீக்கிரம் எழுந்திருங்க, கோவிலுக்குப் போகணும்.

எப்பவும் ஞாயிற்றுக்கிழமை 8 மணி பூசைக்குத் தானே போவோம்? எதுக்கு 5.30 மணிக்கு எழுப்புறே?

இன்னைக்கி வியாழக்கிழமை, 26th November.

வியாழக்கிழமை எதுக்கும்மா கோவிலுக்கு போகணும், என்னைய தூங்க விடு, வேணும்னா நீ போயிட்டு எனக்கும் சேர்த்து வேண்டிக்கோ.

ஆறு வருஷத்துக்கு முன்னால திருச்சியில நம்ம திருமணம் நடந்தது நினைவிருக்கா? நன்றி திருப்பலிப் பூசைக்கு சொல்லிருக்கோம், இப்பவே மணி 5.35 ஆயிடுச்சு. சீக்கிரம் கெளம்புங்க 5.55-க்கு கோவில் உள்ளே போயிடணும்.

ஏம்மா, சாயங்காலம் ஆறு மணிக்கு போக கூடாதா?

நீங்க வேலையை முடிச்சிட்டு வர்றதுக்கே, ராத்திரி 12 மணி ஆகிடுது, அப்புறம் எப்படி ஆறு மணி பூசைக்கு போவீங்க? சுடுதண்ணி எல்லாம் போட்டு வைச்சிட்டேன், பத்து நிமிஷத்துல நீங்க கெளம்பி இருக்கணும். உங்க பையனே தயாராகிட்டான், shoes மட்டும் தான் போடல.

போலாமா? வீட்டு சாவி எங்க? மத்த கதவெல்லாம் பூட்டிட்டியா?

6 மணிக்கு தேவாலய வாசலை நெருங்கும் போது, "Mission Impossible" theme music கேட்டது. ஹாரிஸ் ஜெயராஜ் தான் நம்ம கோவில் பாடல்களையெல்லாம் திருடுறாருன்னு சொன்னாங்க. இப்போ நம்ம தேவாலய பாடல் குழு ஹாலிவுட் பாட்டைத் திருட ஆரம்பிச்சிட்டாங்களா?

பாட்டு கேட்டது என்னோட அலைபேசியில்.

"Hey, sorry, did I wake you up too early?"

"hmmmm, no worries, what time is it?"

"9 am, there's an issue and I need your help. That ticket raised by that Italian customer, it's pending for 2 days, his manager is asking for an update."

"It must be 5.30 am CET? God damnit, I left office at 1 am and slept at 2, man. Why can't he just sleep and let me sleep too? He always wants all his issues to be resolved within a few hours. Theirs is not the only project, we have hosted on our servers. oh by the way, why don't you ask the team lead for help?"

"He's not around, he logged in at 8.30 am and then he left for breakfast"

"And then he would be out for Tcon interviews, etc., for 2 hrs everyday. I wish he gets a better job soon. He's not physically & mentally in our project for more half of the time. You work on that migration stuff, I allocated to you and I will look into this incident when I come into office at 10 am, ok?"

பெங்களூர் அலுவலகத்துக்கு நடந்து செல்லும் போது மனைவியை அலைபேசியில் அழைத்து சொன்னேன் "திருமண நாள் வாழ்த்துக்கள், சனிக்கிழமை சென்னைக்கு வந்திருவேன், அப்போ கொண்டாடிக்கலாம்".

வேளாங்கண்ணிக்கு ஒரு பயணம்!

2009-10-16T22:26:00.008+09:00

திருமணம் முடிந்தவுடன் வேளாங்கண்ணிக்கு செல்ல வேண்டுமென்பது என் மனைவியின் ஆசை. திருமணம் முடிந்தவுடன் பூனாவில் ஒரு வருடம் இருந்தோம். பிறகு பெங்களூர், சென்னை, டோக்கியோ, யோகோஹாமா என்று பல ஊர்களில் தங்கி விட்டோம். ஐந்தாண்டுகளாக திட்டமிட்டாலும் வேளாங்கண்ணி செல்வது தள்ளிப் போய்க் கொண்டே இருந்தது.

"என்னம்மா, கடவுள் எல்லா இடத்திலும் இருக்கிறார் என்றால் எதுக்கு தனியா ஒரு ஊருக்கு போய் கும்பிடுவானேன்? இங்க பெசன்ட் நகர்ல இருக்கிற வேளாங்கண்ணி மாதா கோவில் அவங்களோட கிளை தானே, அங்கே மாசம் ஒரு தடவை போறோம்ல, அது போதுமே?"-ன்னு சொன்னாலும், அவளது ஆசைக்காக ஒரு முறை வேளாங்கண்ணிக்கு அழைத்து செல்ல முடியவில்லை என்ற உறுத்தல் இருந்தது.

அக்டோபர் 2, காந்தி பிறந்த நாள் வெள்ளியன்று வந்ததால், காரை எடுத்திட்டு போயிட்டு வந்திரலாம் என்று தோன்றியது. மாலை ஐந்து மணியளவில், நண்பர் தாசிடம் வெள்ளியிரவு வேளாங்கண்ணி செல்லும் திட்டம் பற்றி சொன்னேன். அவரது மனைவி, குழந்தையுடன் வருடம் தோறும் அங்கே செல்வதாகச் சொன்னவர், இரவு பத்து மணியளவில் சைதாபேட்டை நீதி மன்றம் அருகில் காரில் வந்து விட்டார். மறு நாள் காலை 4.30 மணியளவில் வேளாங்கண்ணி சென்றடைந்தோம்.

காலை உணவுக்குப் பிறகு, கடற்கரைக்கு சென்றோம். தாஸ், அவரது மனைவி மெட்டில்டா, மகள் மேகன், எனது மனைவி ஸ்டெல்லா, மகன் ஆலன் எல்லாரும் கடலில் குளித்து விளையாடச் சென்று விட, நான் மட்டும் பொருட்களைக் காவல் காத்தபடி கடலலைகளையும், கடலில் குளித்து விளையாடுபவர்களையும் வேடிக்கை பார்த்துக் கொண்டிருந்தேன். (நம்ம வாழ்க்கையில கடற்கரைக்கு வந்து இப்படி ஒரு சம்பவம் நடந்ததே இல்லை! கடற்கரைக்குப் போனாலே குளிச்சு ஆட்டம் போட, முதல் ஆளா இறங்கி ஒடுறவனைப் போய் இப்படி காவல்காரன் ஆக்கிட்டீங்களே?)

ஒரு மணி நேரத்திற்கு பிறகு எல்லாரும் திரும்பி வந்த பிறகு பாண்ட்ஸ்-ஐ மடிச்சு விட்டு நானும் கடலிலே இறங்கிட்டேன். அப்புறம் இளநீர் குடிச்சிட்டு, மதிய உணவுக்கு இறால் பிரியாணி, சிக்கன் பிரியாணி என்று சில பல சமாச்சாரங்களை உள்ள தள்ளிட்டு, அறைக்குத் திரும்பி இரண்டு மணி நேரம் தூங்கிட்டோம்.

சாயங்காலம் கடைகளுக்குப் போய் குழந்தைகளுக்கு பொம்மைகள் வாங்கி விட்டு, எனக்கு மொட்டை போட்டுட்டு, மெழுகுவத்தி ஏத்தி வைச்சு ஜெபம் செய்து விட்டு பழைய கோவிலுக்கு போனோம்.

மணல் நிறைந்த அந்த பாதையில் சிலர் முட்டி போட்டபடியே கோவில் வரை ஜெபம் செய்தபடி வருகிறார்கள். சிலருக்கு முட்டி சிராய்த்து, அப்புறம் மருத்துவரிடம் சென்று ஊசி போட்டு இரண்டு நாட்கள் நடக்க முடியாமல் கிடந்ததாய் கேள்விப்பட்டதுண்டு. இப்படியெல்லாம் உடலை வருத்திக் கொண்டு வேண்டுதல்களை நிறைவேற்றத் தேவையில்லை என்பது என் கருத்து (நாம சொல்லி யாரும் கேக்கப் போறதில்லைன்னாலும், நாம சொல்ல வேண்டிய கருத்தைச் சொல்லிடுவோம்!)

மறுநாள் காலை ஆறு மணியளவில் வேளாங்கண்ணியிலிருந்து கிளம்பி, வழியில் MidWay Resort-ல மதிய உணவு சாப்பிட்டு, குட்டிப் பசங்களை ஊஞ்சல், சறுக்கு ஆட விட்டுட்டு, அப்புறம் வழியில இன்னொரு சுத்தமான கடற்கரையில குளிச்சிட்டு வந்தது தனிக் கதை.

எந்த கட்சி ஆட்சிக்கு வந்தாலும், ஆண்டுதோறும் பல லட்சம் மக்கள் வந்து செல்லும் புனிதத் தலத்திற்கு இன்னும் அடிப்படை வசதிகளை செய்து தராமல் இருப்பது வேதனைக்குரியது. ஒரு கடற்கரையை இந்தளவுக்கு மேலும் குப்பையாக்க முடியுமா? பிளாஸ்டிக் பாட்டில்கள் / பைகளை வீசாமல் இனிமேலாவது கொஞ்சம் சுத்தமா வைத்துக் கொள்ள முயல்வோம் என்ற அறிவும் நம் மக்களுக்கில்லை.

நிஜமும், நிழலும்!

2009-09-26T20:15:00.008+09:00

மரண தண்டனை பற்றி உலகமெங்கும் பல வருடங்களாக விவாதங்கள் நடந்து வருகின்றன. கொலை செய்வது தவறு என்றால், கொலை செய்தவருக்கு மரண தண்டனை கொடுத்து அரசாங்கம் கொலை செய்வதும் தவறு தான். ஒரு வேளை, மரண தண்டனைக் கைதிகளை பதினான்கு வருடம் சிறையில் வைத்து சோறு போட அரசாங்கம் விரும்பாமல் சட்டென்று தூக்கில் போட்டு அனுப்பி விடுகிறதோ என்னவோ?

மரணதண்டனை பற்றி விவாதித்த திரைப்படங்களில் குறிப்பிடத்தக்க ஒன்று "Dead Man Walking". Sean Penn & Susan Sarandon அற்புதமான நடிப்பை வெளிப்படுத்திய படம்.

மரணதண்டனை பெறுவதற்கு சில நிமிடங்களுக்கு முன், மரணபயத்துடன் நடுங்கிய குரலில் "Killing is wrong, whether it's me who does it, or your government" என்று வசனம் பேசும் ஷான் பென், கண்ணாடி ஜன்னல் வழியே விழிகளில் கண்ணீரைத் தேக்கியபடி, தொட முடியாது என்ற போதிலும் அவரது கரங்களை நீட்டும் சூசன், மறக்க முடியாத காட்சிகளில் ஒன்று.

நண்பன் சுதாகரின் பரிந்துரையின் பேரில் முதல் முறை HBO-வில் பார்த்ததாக ஞாபகம். அதன் பிறகு பல முறை தொலைக்காட்சிகளில் பார்த்த பிறகும் சலிக்கவில்லை. "மிக மெதுவாகச் செல்லும், எந்த திருப்பமும் இல்லாத அரைகுறை நாடகம் போன்ற படம்" என்று சிலர் சொன்னதுண்டு. கண்டிப்பாக பார்க்க வேண்டிய உலகின் தலை சிறந்த நூறு படங்களில் ஒன்றென்று நான் சொல்வேன்.

Dead Man Walking: An Eyewitness Account of the Death Penalty in the United States என்ற நாவலின் அடிப்படையில் எடுக்கப்பட்ட படம். கன்னியாஸ்திரி Helen Prejean மரணதண்டனைக் கைதிகளை சந்தித்து அவர்களுக்கு ஆலோசனையும், ஆறுதலும், ஜெபமும் செய்த அவரது அனுபவங்களை வைத்து எழுதிய புத்தகம், சூசன் சரன்டனின் பரிந்துரையில் டிம் ரோப்பின்ஸ் இயக்கத்தில் திரைப்படமானது.

ஹெலனை மரணதண்டனைக் கைதிகளின் அன்னை தெரேசா என்கிறார்கள்.
மரணதண்டனைக் கைதிகளை அடைத்து வைத்திரும் பகுதிக்கு ஒரு அந்நியர் சென்று அவர்களுடன் பேச முயல்வது சாதாரண விஷயமில்லை. அசாத்தியமான தைரியமும், மன உறுதியும் உள்ளவர் தான் அங்கு செல்ல முடியும். அதிலும் அவர்களுக்கு ஆலோசனை வழங்குவதும், அவர்களை மனம் திரும்பி செய்த குற்றங்களுக்காக மன்னிப்புக் கேட்க செய்வதும், பெருந்துணிச்சல் கொண்ட ஒரு பெண்மணியால் தான் முடியும்.

இருபது ஆண்டுகளுக்கு மேலாக இந்த சேவையை செய்து வரும் ஹெலன், அமெரிக்க அரசாங்கம் மரண தண்டனையை ரத்து செய்ய வேண்டும் என்று போராடும் பலரில் ஒருவர். எந்த பலனும் இல்லையென்றாலும் இன்றும் போராடிக் கொண்டு தான் இருக்கிறார், அரசாங்கம் என்றாவது ஒரு நாள் தன்னைப் போன்றவர்களின் கோரிக்கையை ஏற்கும் என்ற நம்பிக்கையில்.

"விவிலியத்தின் பேரில் தான் நாங்கள் இந்த மரண தண்டனைத் தீர்ப்புகளை வழங்குகிறோம்" என்று கூறும் நீதிபதிகளை, அரசியல்வாதிகளை கடுமையாகச் சாடுகிறார் ஹெலன். "கடவுள் பெயரால் இதைச் செய்கிறோம் என்பதே தெய்வ நிந்தனை. குற்றம் சாட்டப்பட்டவர்களும் மனிதர்கள் என்ற சிந்தனையில்லாமல் செயல்படும் வலதுசாரி வெறியர்கள் அவர்கள்" என்கிறார்.

நமது நாட்டில் பெரும்பாலும் தீர்ப்பு வெளியாகுமுன் கைதியே இயற்கையாக மரணமடைந்து விடுகிறார். அதனாலேயே என்னவோ இது குறித்து பெரிதாக எந்த விவாதமும் இங்கே நடைபெறுவதில்லை.

நீங்கள் (ஒட்டுக்) கேட்டவை!

2009-09-05T17:42:00.006+09:00

முடிதிருத்தகம் ஒன்றில் கேட்ட சுவாரஸ்யமான உரையாடல்.

வாடிக்கையாளர் : டையடிச்சா ஏண்ணே முடி செம்பட்டையா மாறிடுது?

முடிதிருத்துபவர் : அது வந்து, ரெகுலரா அடிக்கணும். வாரா வாரம் அடிக்கணும், (அது சரி, அப்போ தானே உங்க வியாபாரம் நல்லபடியா போகும்?) மாசம் ஒரு முறை அடிச்சா ஒரு வாரத்துக்கப்புறம் முடி கலர் மாறிடும்.

வாடிக்கையாளர் : மீசையில கொஞ்சம் வெள்ளை முடிகளை வெட்டிருங்கண்ணே.

முடிதிருத்துபவர் : வேணும்னா கருப்பு முடிகளை வெட்டுறேன், அது தான் கம்மியா இருக்கு.

வாடிக்கையாளர் : அப்புறம் முடி, மீசை ரெண்டுக்கும் சேத்து டையடிச்சிரலாமா?

முடிதிருத்துபவர் : ஆமாண்ணே, அப்புறம் ரெகுலரா வந்து போட்டுக்கோங்க.

வாடிக்கையாளர் : அப்படியா? (மீசை, முடியைத் தடவியபடி யோசிக்கிறார்)

முடிதிருத்துபவர் : என்ன, டை ரெடி பண்ணிடவா?

வாடிக்கையாளர் : வேண்டாம்னே, வயசான காலத்தில எதுக்கு நமக்கு? (வயசான காலத்தில போடாம அப்புறம் என்ன 3 வயசு குழந்தைக்கா டை அடிப்பானுங்க?) நம்ம பொண்டாட்டி அடையாளம் தெரியாம வீட்டுக்குள்ள விட மாட்டா!

இதுல பெரிய வேடிக்கை என்னடான்னா, அவருக்கு மொத்தமே நாற்பது முடி தான் இருக்கும், பத்து ரூவா பாக்கெட் வாங்கிட்டு போய் வீட்டுல வைச்சு நாலு வாரம் அடிக்கலாம். பொருளாதார மந்தநிலையினால பத்து ரூபாய் சாயம் போடக் கூட மனுஷங்க யோசிக்கிறாங்க. ;-)

ஜப்பானிய ஹைக்கூ கவிதைகள் : மீண்டுமொரு மொழியாக்க முயற்சி!

2009-09-02T14:13:00.002+09:00

பனி மூடிய மலை!

பால்வெளியே விண்ணிலிருந்து
மழையாகப் பொழிகிறதோ?
மலை மேல் பனி.

மரத்தடியில் இளைப்பாறியவன்-1

குளிர்காலத்தினொரு மாலைப் பொழுதில்
பனி உறைந்து தொங்குகிறது மரத்தின் கிளைகளில்
எங்கே போயின தவளைகள்?

உங்களுக்குத் தெரியுமா? : முன்னூறு ஆண்டுகளுக்கு முன் வாழ்ந்த பிரபல ஜப்பானிய ஹைக்கூ கவிஞர் பாஷோ காலத்தில் குறைந்தது ஆயிரம் முதல் லட்சம் வரையிலான பாடல்கள் தவளைகளைக் குறித்து எழுதப்பட்டன.

மரத்தடியில் இளைப்பாறியவன்-2

வீசும் காற்றினைக் கேளுங்கள்
அடுத்து எந்த இலை
இந்த மரத்தை விட்டுச் செல்லுமென்று.

உங்களுக்குத் தெரியுமா? : ஹைக்கூ என்பது முதலில் ஹொக்கு என்று அழைக்கப்பட்டது. ஐந்து வரிகளில் எழுதப்பட்ட கவிதையது. இரு கவிஞர்களுக்கிடையிலான உரையாடல் அல்லது போட்டிக் கவிதை போல அது எழுதப்பட்டது. முதல் மூன்று வரிகள் ஒரு கவிஞராலும், அதனை முடிக்கும் வகையில் கடைசி இரண்டு வரிகள் அடுத்த கவிஞராலும் எழுதப்பட்டது.

நாளடைவில் முதல் மூன்று வரிகளே போதும் என்று மக்களும், கவிஞர்களும் கருதிய பிறகு, மூன்று வரிக் கவிதை ஹைக்கூ என்று அழைக்கப்பட்டது.

ஆங்கிலம் / தமிழ்க் கவிதைகள் போலன்றி ஜப்பானியக் கவிதைகள் மேலிருந்து கீழாக, வலமிருந்து இடமாக எழுதப்பட்டன / எழுதப்படுகின்றன. உதாரணமாக

மேற்கண்ட கவிதையை ஜப்பானிய மொழியைக் கற்றுத் தேர்ந்த பதிவர்கள் / வாசகர்கள் எவரேனும் மொழியாக்கம் செய்து தர முடியுமா?;-)

இது எனது நூறாவது இடுகை. (கடகடன்னு கிறுக்கித் தள்ளிட்டேனோ? அதுக்குள்ள நூறு வந்திருச்சு?)

இவற்றில் எத்தனை பயனுள்ளதாகவோ, நல்ல கருத்துள்ளதாகவோ, ரசிக்கும்படி இருந்ததென்று எனக்குத் தெரியாது. (நூத்தில ஒரு நாற்பது தேறுமா?)

இது வரை ஊக்கமளித்த அனைவருக்கும் எனது மனமார்ந்த நன்றி. முக்கியமாக பின்னூட்டங்களில் பாராட்டுகளையும், குறைகளையும் சொன்ன பதிவர்களுக்கு நன்றி.

இந்த பின்தொடர்பவர்கள் யாரென்று தான் எனக்குத் தெரியவில்லை. 54 பேர் இருக்கிறார்கள், இதில் முக்கால்வாசிப் பேர் பின்னூட்டமும் எழுதுவதில்லை, வோட்டும் போடுவதில்லை. (இங்க ஒரு பட்டன் இருக்கு, அமுக்கிப் பார்ப்போம்னு தட்டி விடுவார்களோ?) நேரம் கிடைக்கும்போது வாசிப்பார்கள் போலும். ஒருவேளை பின்னூட்டமிட / வோட்டளிக்க நேரமில்லாமல் இருந்திருக்கலாம்.

மற்ற பதிவுகளையும் சேர்த்து எண்ணிப் பார்த்தால் நூறையும் தாண்டியிருக்கும் எனது இடுகைகள், ஆனால் அவற்றில் அதிகமாக எழுதவில்லை என்று நினைக்கிறேன் (ஜப்பானிய மொழி காணொளிகள், எனக்குப் பிடித்த பாடல்களின் காணொளிகள் என்று). ஆனால் அவற்றில் சிலவற்றுக்கும் அதிக நேரம் எடுத்துக் கொண்டேன். உதாரணமாக, ஜார்ஜ் மைக்கேல் பாடல்களில் பிடித்த பத்தை தேடி எடுப்பதற்கு, நான்கு மணி நேரம் ஆனது. அதற்கு ஒரு பின்னூட்டமும் மிகக் குறைவான வோட்டுகளுமே கிடைத்தது. சரி, நம்மவர்கள் அதிகமாக ஆங்கிலப் பாடல்களைக் கேட்பதில்லையோ என்று விட்டு விட்டேன்.

ஒரு ஊரில் இருக்கும் பதிவர்கள் சந்திப்பதைப் போல, பின்தொடர்வோர்கள் அனைவரையும் ஒரு சமயம், ஒரு இடத்தில் சந்தித்தால் என்ன?

மீண்டும் அனைவருக்கும் நன்றி!

தொடர்ந்து எழுதுவேன்...

பன்றிக் காய்ச்சலுக்கு தடுப்பூசி : இந்தியர்கள் 2010 வரை காத்திருக்க வேண்டும்!

2009-08-30T23:55:00.010+09:00

An American kid receiving a test vaccine shot

Baxter, Sanofi-Aventis போன்ற நிறுவனங்கள் பன்றிக் காய்ச்சலுக்கான தடுப்பூசியை கண்டு பிடித்து பெருமளவில் தயாரிக்க ஆரம்பித்து விட்டன. அமெரிக்கா, இங்கிலாந்து போன்ற நாடுகள் வாங்குவதற்கான ஏற்பாடுகளை செய்ய ஆரம்பித்து விட்டன. சீனா அதற்கிணையான தடுப்பூசியை தனது நாட்டிலேயே தயாரிக்க ஆரம்பித்து விட்டது.

மற்ற நாடுகளைப் பாருங்கள், பன்றிக் காய்ச்சல் பரவுகிறது என்ற செய்தி வந்ததுமே விமான நிலையங்களில் thermal cameras வைத்து பயணிகளைப் பரிசோதிப்பதும், சளி/இருமல்/காய்ச்சல் உள்ளவர்களை quarantine செய்து நன்கு பரிசோதித்து அனுப்புவதுமென்று தனது குடிமக்களுக்கு நோய் பரவி சாவு நேர்ந்த விடக் கூடாதென்று, எல்லா நடவடிக்கைகளும் எடுக்கப்பட்டன.

நம் நாட்டில் ஆரம்பம் முதல் இன்று வரை அலட்சியம் காட்டுகிறார்கள் இந்திய அரசியல்வாதிகளும், அதிகாரிகளும்.

சில வாரங்களுக்கு முன் நம் நாட்டு அமைச்சர் சொல்கிறார், "25 பேர்தான் இறந்திருக்கிறார்கள், நாங்கள் நினைத்தளவுக்கு இது ஒன்றும் கொடூரமான நோயில்லை." இன்றைய கணக்கு 89, அது சரி 110 கோடி மக்கள்தொகை கொண்ட நாட்டில் 89 மிகக் குறைவு தானே? (இந்த இடுகையை திருத்தம் செய்யும்போது பன்றிக் காய்ச்சலால் இறந்தவர்களின் எண்ணிக்கை 93-ஆக மாறியிருக்கிறது)

அவர்களும் மனிதர்களா? அரசியல்வாதிகளைப் பொறுத்த வரை சாவு எண்ணிக்கை ஒரு தகவல் மட்டுமே.

அவர்கள் குடும்பத் தலைவர்களாக இருந்தால் என்ன செய்வது? ஏழை நாட்டில் பிறந்தது அவன் தலை விதி, அரசியல்வாதிகள் என்ன செய்ய முடியும்?

இன்று வரை, இந்திய அரசாங்கம் தடுப்பூசிகளை வாங்குவதற்கான எந்த ஏற்பாடும் செய்யவில்லை. Sanofi-Aventis நிறுவனத்தின் CEO குலாம் நபி ஆசாத், தினேஷ் த்ரிவேதி ஆகியோருடன் நடத்திய சந்திப்பிற்கு பிறகு, "இந்தியா தடுப்பூசிகளை வாங்குவதற்கான முயற்சி எதுவும் எடுப்பதாகத் தெரியவில்லை" என்று கூறியிருக்கிறார்.

"இன்னும் நூறு பேர் கூட சாகவில்லையே, லட்சம் பேர் சாகட்டும், அப்புறம் வாங்குவதா வேண்டாமா என்று யோசிக்கலாம்" என்று சொல்லியிருப்பார், பெருங்கருணை கொண்ட நமது அமைச்சர்.

இதில வேற இந்தியா 2020-ல வல்லரசாக மாறப் போகுதாம்! மொதல்ல மனிதாபிமானம், கருணையுள்ள அரசாக மாறுங்க, மத்த கருமாந்திரமெல்லாம் அப்புறம் பண்ணலாம்.

குடிமக்களுக்கு எந்த கொடுமை நேர்ந்தாலும், எப்போதும் அலட்சியமாகவே நடந்து கொள்ளும் அரசாங்கத்தை நினைத்தால் கடுஞ்சினம் பொங்கி வருகிறது. கீழே உள்ள மூன்று வரிகள் எனது கோபத்தின் வெளிப்பாடு எனவும் சொல்லலாம், அல்லது ஹைக்கூ கவிதை என்றும் சொல்லலாம். ;-)

பறவைக் காய்ச்சல், பன்றிக் காய்ச்சல்,
எது வந்தாலும் அரசியல்வாதிகள்
எவரும் சாவதில்லையே ஏன்?

வாழ்க்கையில் ஏற்படும் பிரச்சினைகளுக்கு தற்கொலை தான் தீர்வா?

2009-08-27T17:56:00.017+09:00

கடந்த சில வாரங்களில், பதிவுகளில் தற்கொலைகள் குறித்த இடுகைகள், கவிதை, கதைகள் அதிகமாக எழுதப்பட்டன. தனிப்பட்ட முறையில் தற்கொலையை ஆதரிக்கும் படைப்புகளை நான் விரும்புவதில்லை. என்ன தான் வார்த்தை தோரணங்களால் அலங்கரித்து கவிதை/கதை எழுதினாலும் தற்கொலையை அழகியலோடு வர்ணிப்பது தவறு என்று தான் சொல்லுவேன்.

படைப்பாளிகளின் கற்பனையில் குறுக்கிட உங்களுக்கு உரிமை கிடையாது என்றும், உங்களது சிந்தனை குறுகிய கண்ணோட்டத்தோடு இருக்கிறது என்றும் கூட சிலர் சொல்லலாம்.

ஏன் மனிதர்கள் ஒரு அற்பமான விஷயத்துக்காக உயிரை மாய்த்துக் கொள்கிறார்கள் என்பது எனக்கு சற்றும் விளங்காதவொன்று. என்னைப் பொறுத்தவரையில், உலகில் உள்ள எல்லாப் பிரச்சினைகளுக்கும் தீர்வுகள் இருக்கின்றன. நீங்கள் விரும்பிய தீர்வு கிடைக்காவிட்டாலும், எவ்வளவோ மாற்று தீர்வுகள் இருக்கின்றன.

ஒரு வேலை போனால், இன்னொரு வேலை.
ஒரு காதலி உங்களை நிராகரித்தால், இன்னொருத்தி.
ஒரு திருமணம் முறிந்து போனால், இன்னொன்று அல்லது சன்யாசம்.
கஷ்டப்பட்டு உழைத்துச் சேர்த்த பணம் பறிபோனால், வியாபாரத்தில் பெருநஷ்டம் நேர்ந்தால், மீண்டும் வாழ்க்கையை ஆரம்பப்புள்ளியிலிருந்து தொடங்கலாம். மீண்டும் பணம் சேர்க்கும் முயற்சியில் இறங்கலாம்.

தற்கொலை என்பது இந்த வாழ்வின் பிரச்சினைகளுக்கு ஒரு தீர்வல்ல. தற்கொலை செய்து கொள்ளும் மனிதன் வேண்டுமானால் அவ்வாறு நினைக்கலாம். ஆனால் அவன்/அவள் விட்டுச் செல்லும் உறவுகள் அவனை/அவளை நினைத்து எத்தனை வருடங்கள் ஏங்கும்?

"ஏன் அவன் தற்கொலை செய்து கொண்டான்?" என்ற கேள்வி அவர்களை சாகும் வரை துரத்தும். பக்கத்து வீட்டார், உறவினரின் அவதூறைக் கேட்டே நொந்து போவார்கள். "அந்தம்மா பிள்ளையை ஒழுங்கா வளர்க்கல போலேருக்கு. சாதாரணப் பிரச்சினைக்கு உயிரை மாய்ச்சுக்கலாமா? பிரச்சினைகளை தைரியமா எதிர்கொள்ளாத கோழையா இந்தம்மா வளர்த்து வைச்சிருக்கும் போல" என்ற பேச்சுகளை இறந்து போனவர் கேட்க வேண்டியதில்லை, ஆனால் உயிரோடிருக்கும் அவனது பெற்றோர் கேட்டே ஆக வேண்டும்.

40 வாரங்கள் சுமந்து பெற்ற தாயையும், தோளில் தூக்கி வளர்த்த தந்தையையும், உங்களது அனைத்து சேட்டைகளையும் பொறுத்துக் கொண்டு, உங்களுக்கு பணிவிடை செய்த தாத்தா, பாட்டிகளையும் நினைத்துப் பாருங்கள்.

உங்களது பெற்றோர், தாத்தா, பாட்டி, இவர்களெல்லாம் வாழ்க்கையில் எந்த பிரச்சினையையும் சந்திக்காமல் சொகுசாக வாழ்ந்து, கண்ணீர் சிந்தாமல் 60+ வருடங்கள் வாழ்ந்து விட்டார்களா? அவர்களும் தேர்வில் தோல்வி, காதல் தோல்வியின் வலி, வேலையில் பணி உயர்வு கிடைக்காத வேதனை, இது போன்ற பல பிரச்சினைகளையும் சந்தித்து, ரத்தமும், வியர்வையும் சிந்தித் தானே அவர்களும் வளர்ந்து, உங்களையும் ஆளாக்கி இருப்பார்கள்?

பிரச்சினைக்கான காரணம் என்னவென்று ஆழ்ந்து சிந்தியுங்கள். பொறுமையாக அதற்கான தீர்வை கண்டுபிடித்து அதை நோக்கி முயற்சி எடுத்து வெற்றி பெறுங்கள். அதிலும் தோல்வியுற்றால், மீண்டும் முயற்சி செய்யுங்கள். அல்லது இதிலிருந்து மீண்டெழ வேறு என்ன வழி என்று சிந்தியுங்கள்.

தற்கொலை தான் உலகின் அனைத்துப் பிரச்சினைகளுக்கும் தீர்வு என்று நீங்கள் எண்ணினால், மனச்சிதைவு நோய்க்கு ஆளாகி இருக்கிறீர்கள் என்று தான் பொருள். தயவு செய்து நல்லதொரு மனநல மருத்துவரை சந்தித்து சிகிச்சை பெற்றுக் கொள்ளுங்கள்.

பெங்களூரில் ஒரு மென்பொருள் நிறுவனத்தில் 26/08/2009, இரவு 11.45 மணியளவில் தற்கொலை செய்து ஒரு வாலிபர் இறந்திருக்கிறார். வேலை பறி போனதால் அவர் தற்கொலை செய்து கொண்டிருக்கிறார், அவரது பெயர், நிறுவனம், இடம் போன்ற தகவல்களை வெளியிட விரும்பவில்லை.

சென்னையில் சந்தித்த பதிவர்களும், சந்திக்க விரும்பும் பெங்களூர் பதிவர்களும்!

2009-08-25T14:44:00.010+09:00

அமீரகப் பதிவர் வினோத் சென்ற மாதம் சென்னை வந்திருந்தார். சின்னபள்ளிகுப்பம் செல்வதற்காக ஆகஸ்ட் முதல் நாள் நான் பெங்களூரிலிருந்து சென்னை வருவதற்கு ஒரு நாள் முன்பே அவர் சொந்த ஊருக்குச் சென்று விட்டதால் அவரை சந்திக்க இயலவில்லை.

சென்ற வாரம் வியாழன் இரவு ஏழு மணியளவில் சந்திக்கலாம் என்று அலைபேசியில் அழைத்துச் சொன்னார் வினோத். சொன்னதை விட ஒரு மணி நேரம் முன்னதாகவே வீட்டுக்கு வந்து விட்டார். பத்து நிமிடங்கள் பேசியிருப்பார் என்று நினைக்கிறேன், பிறகு ஹிக்கின்போத்தம்ஸ் சென்று புத்தகங்களை வாங்கிக் கொடுத்து விட்டு, நர்சிம் அடுத்த வாரம் சின்னபள்ளிகுப்பம் செல்லும் போது எடுத்து செல்லுமாறு கூறி விட்டு கிளம்பி விட்டார்.

அகநாழிகை வாசுதேவன் & நர்சிம் அவர்களுடன் சனிக்கிழமை இரவு கிண்டியிலுள்ள ஒரு உணவகத்தில் சாப்பிட்டபடியே பேசலாம் என்று போட்ட திட்டம், அவர்களின் தனிப்பட்ட வேலைகளின் காரணமாக தள்ளிப் போடப்பட்டது. ஞாயிறு மதியம், சைதை பேருந்து நிலையம் அருகே வாசுதேவன் என்னை சந்தித்து ஐந்து நிமிடங்கள் பேசி விட்டு, புத்தகங்களை என்னிடம் கொடுத்து விட்டு, உடனே கிளம்பி விட்டார்.

இணையம் மூலம் பழகிய நண்பர்கள் நேரில் சந்திக்கும் போது, ஒரு நெருடலான சூழல் நிலவுவதைத் தவிர்க்க முடியாது.

என்ன பேசுவது, எதைப் பற்றிப் பேசுவது என்ற குழப்பங்கள் இருக்கலாம். "அவர் தேர்ந்த இலக்கியவாதி ஆயிற்றே, நான் இன்னும் ஜனரஞ்சகப் புத்தகங்கள் மட்டுமே படிப்பவன், அவரோடு எதைப் பற்றி உரையாடுவது?" போன்ற கேள்விகள் மனதில் எழலாம்.

கவிதை, கதை, கட்டுரைகளைக் குறித்து பேச இயலாவிட்டாலும், பேசுவதற்கு வேறு எவ்வளவோ விஷயங்கள் இந்த உலகத்தில் இருக்கின்றன.

பெங்களூரில் 10, 20 பதிவர்கள் இருப்போமில்லையா?

பெங்களூர் அமீபாவில் ஒரு பதிவர் சந்திப்பு வைத்தால் என்ன? (29/08/2009 - Bowling & Dinner?) நானூறு ரூபாய் செலவாகலாம், அவ்வளவு செலவு பண்ண வேண்டாம் என்றால் ஏதாவது ஒரு காபி ஷாப்பில் சந்திக்கலாமா? புதியவர்களை நேரில் சந்தித்துப் பேச சங்கோஜப்படுபவர்களுக்கு bowling ஒரு ice breaker-ஆக இருக்கும் என்று நினைக்கிறேன்.

பெங்களுர் பதிவர் சந்திப்பு நடைபெற தோதான இடம், தேதி, நாள் குறித்த உங்கள் கருத்துகளை பின்னூட்டத்தில் சொல்லவும், அல்லது மின்னஞ்சல் அனுப்பவும். அலைபேசியில் அழைத்து "உன்னையெல்லாம் எவன்யா சந்திப்பான்?"-ன்னு திட்டினாலும் சரி.

விரைவில் சந்திப்போம்!

சுபாஷ் சந்திர போஸ் : மறக்கடிக்கப்பட்ட ஒரு மாவீரன்!

2009-08-20T03:24:00.009+09:00

18th August 1945 - என்ன நடந்தது என்று தெரியுமா?
பள்ளிக்கூடங்களில் படித்த வரலாற்று புத்தகங்களில் சொல்லப்பட்டவை ஞாபகம் இருக்கிறதா?

அன்று தான் நேதாஜி சுபாஷ் சந்திர போஸ் விமான விபத்தில் இறந்து போனார். (அல்லது இறந்து போனதாக நமக்கு சொல்லப்பட்டிருக்கிறது!)

தைவான் நாட்டின் இருந்த விமான நிலையத்தில் நடந்த விபத்தில் காயமடைந்தவர், எப்போது இறந்தார், அவரது அஸ்தி ஏன் டோக்யோவுக்கு எடுத்துச் செல்லப்பட்டது?

டோக்யோ அருகில் இருக்கும் ரெண்கோஜி ஆலயத்தில் இருக்கும் அஸ்தி நேதாஜியுடையது அல்ல என்று கண்டுபிடிக்க இத்தனை ஆண்டுகள் ஆனது ஏன்?

1999 - 2005 நடந்த முகர்ஜி கமிஷன் 2006-இல் முடிவை அறிவித்தது. அமெரிக்கா & தைவான் நாடுகள் அளித்த தகவல்களின்படி, தைவான் நாட்டில் அந்த குறிப்பிட்ட கால கட்டத்தில் விமான விபத்து நடக்கவில்லை எனவும், ஜப்பானில் இருக்கும் அஸ்தி நேதாஜியுடையது அல்ல எனவும் அறிவிக்கப்பட்டது. 1945-லிருந்து 60 ஆண்டுகளுக்குப் பிறகு ... என்ன ஒரு சுறுசுறுப்பு?

கமிஷன் அளித்த விசாரணை முடிவுகளை இந்திய அரசாங்கம் ஏற்காதது ஏன்? அதற்கான காரணங்கள் என்ன?

அங்கிருப்பது நேதாஜியின் அஸ்தி தான் என்றால், அதனை தகுந்த மரியாதையுடன் இந்தியாவுக்கு கொண்டு வராதது ஏன்?

அறுபது ஆண்டுகளில் 5 தலைவர்கள் மட்டுமே அங்கு சென்று மரியாதை செலுத்தி விட்டு வந்துள்ளனர்.

ராஜேந்திர பிரசாத்
ஜவஹர்லால் நேரு
இந்திரா காந்தி
அடல் பிஹாரி வாஜ்பாய்
ஜஸ்வந்த் சிங்

மற்றவர்களுக்கு அவர் காந்தி, நேரு அளவுக்கு இந்திய விடுதலைக்கு போராடிய ஒரு சுதந்திரப் போராட்ட வீரர் என்பது தெரியவில்லையா? (இந்தியாவுக்கு சுதந்திரம் கிடைத்ததில் காந்தியின் பங்களிப்பை விட நேதாஜியின் பங்களிப்பு அதிகம் என்று வாதிடும் மக்களுமுண்டு)

2007-இல் ஜப்பானில் இருந்த போது, ஒரு ஜப்பானிய நண்பருடன் அந்த கோவிலுக்கு சென்றேன். சில வருடங்களுக்கு முன்பு அங்கே சென்ற அவருக்கு வழி மறந்து விட்டது. வழிப்போக்கர்களிடம் கேட்டுப் பார்த்தும் எந்த பயனுமில்லை. பத்து, பதினைந்து நிமிடங்கள் சுற்றி அலைந்து கொண்டிருந்தோம். (அது சரி, டோக்யோ இந்திய தூதரகத்தில் இருப்பவர்களுக்கே நேதாஜி அஸ்தி இருக்கும் கோவிலைப் பற்றி எதுவும் தெரியாத போது, சம்பந்தம் இல்லாத இவர்கள் எப்படிச் சொல்வார்கள்?) ஒரு வழியாக அந்த சின்ன கோவிலை கண்டு பிடித்து சென்றால் அது பூட்டப்பட்டிருந்தது.

நேதாஜி சிலையருகே ஒரு நிமிடம் நின்று அஞ்சலி செலுத்தி விட்டு, படிக்கட்டில் அமர்ந்த படி நண்பருடன் சிறிது நேரம் பேசி விட்டு வீட்டுக்கு திரும்பினேன்.

ஜப்பானில் இருக்கும் நண்பர்கள் / ஜப்பானுக்கு சுற்றுலா செல்பவர்கள் அங்கே செல்ல விரும்பினால், Shinjuku-லிருந்து Ogikubo செல்லும் தொடர் வண்டியில் ஏறி, Higashi koenji நிலையத்தில் இறங்கி, Tokyo-to, Suginami-ku, Wada 3 Chome 30-20 என்ற விலாசத்தில் இருக்கும் புத்த கோவிலுக்கு செல்லவும்.

இந்த இடுகையை சரியாக அவரது நினைவு நாளன்று வெளியிட வேண்டுமென்று எண்ணினேன், முடியாமல் போனதற்கு வருந்துகிறேன்.

உங்கள் மூளையை உத்வேகப்படுத்த 15 உத்திகள்!

2009-08-18T23:38:00.006+09:00

உங்கள் மூளைக்கு சவாலாக அமையும் விளையாட்டுகளை விளையாடுங்கள்

- குறுக்கெழுத்துப் போட்டி
- செஸ்
- சுடோகு
- சில வீடியோ கேம்ஸ் (Strategy games)

புத்தகங்கள் வாசிப்பது உங்கள் கற்பனையைத் தூண்டுவதன் மூலம், மூளையை புதிய. நீங்கள் படிக்கும் புத்தகத்தைப் பொறுத்து, உங்களது வாசிப்பானது, பிரச்சினை தீர்க்கும் திறன், நினைவாற்றல் போன்றவற்றை அதிகரிக்கும்.

உடற்பயிற்சி செய்வது இந்தியர்கள் பலருக்கு வேப்பங்காய், உடற்பயிற்சி செய்வதை ஒரு தண்டனையாகவே பார்க்கின்றனர். உடற்பயிற்சி செய்வது ரத்த ஓட்டத்தை சீராக்கி, மூளைக்கு ஆக்ஸிஜன் செல்ல உதவுகிறது. தொடர்ந்து உடற்பயிற்சி செய்வதால் புதிய நியூரான்கள் உருவாகி, மூளை சக்தி அதிகமாகும் என்று நிரூபிக்கப்பட்டிருக்கிறது.

தியானம் மூலம் உங்கள் மூளையை உற்சாகப்படுத்துங்கள். தியானம் உங்களது IQ-வை அதிகரித்து, மன உளைச்சலை குறைத்து, உங்கள் மூளை செயல்பாடு உயர்ந்த அளவில் நடைபெற உதவுகிறது.

பிராணயாமம் போன்ற மூச்சுப் பயிற்சிகள் மூளைக்கு அதிகம் ஆக்ஸிஜன் செல்ல உதவுகின்றன. தினமும் பத்து முதல் பதினைந்து நிமிடங்கள், மூச்சுப் பயிற்சிகள் செய்தால், மூளையின் செயல்பாடு அதிகரிக்கும்.

மீன் எண்ணெய் மாத்திரைகள் சாப்பிடுங்கள். அதிலுள்ள DHA & EPA என்ற உட்பொருட்கள், மூளையின் உணர்ச்சி மையத்தை வலுப்படுத்தப்படுவதால், மனதை ஒருநிலைப்படுத்துவது எளிதில் சாத்தியமாகும்.

இசையை ரசிப்பதன் மூலம், மூளையின் வலது பாகம் வலுப்படுத்துவதுடன், அதன் வடிவமும் மாறும் என்று ஆய்வுகளின் மூலம் கண்டறியப்பட்டுள்ளது. இசையை ரசிக்காதவர்களை விட, தினமும் ஏதாவது இசையைக் கேட்பவர்களின் EQ அதிகமிருக்கும்.

எழுதுவது நினைவாற்றலை, உங்களது சிந்தனை வெளிப்பாட்டை மேம்படுத்துகிறது. பதிவுகள், கதை, கவிதை, கட்டுரைகள் எழுதுவது மூளை செயல்பாட்டை செழுமைப்படுத்தும். (பதிவர்களை "நேரத்தை வீணடிக்கும் வெட்டிப் பயல்கள்" கரித்துக் கொட்டும் இன்ன பிறர் கவனிக்கவும்!)

தினமும் ஆறு - எட்டு மணி நேரம் உறக்கம் அவசியம். இரவில் சரியான அளவு தூக்கமின்மை உங்களது நினைவாற்றலையும் மூளை செயல்பாட்டையும் பாடாய்ப் படுத்தும்.

வண்ணம் தீட்டுதல் மூளையை சுறுசுறுப்பாக்கி, உங்கள் படைப்பாற்றலை பிராகாசிக்க வைக்கிறது. நீங்கள் இதற்கு முன்பு வண்ணம் தீட்டியதேயில்லை என்றாலும் முயன்று பாருங்கள்.

காலையில் நன்றாக சாப்பிடுவது, மூளைக்கும், உடலுக்கும் தேவையான ஆற்றலைத் தரும் என்று நிரூபிக்கப்பட்டுள்ளது. காலை உணவை வேண்டாம் என்று சொல்லி விட்டு அலுவலகம் / கல்லூரி / பள்ளிக்கு ஓடாதீர்கள். காலையில் சாப்பிடாமல் செல்லும் போது அந்த நாள் முழுதும், உடலும், மனமும் சோர்ந்திருக்கும்.

நடை பயிலுதல் ஒரு நல்ல உடற்பயிற்சி மட்டுமின்றி, உங்கள் மூளையை சுதந்திரமாக அலைய விடுகிறது. தொல்லை தரும் சிந்தனைகளையும் துடைத்து விடுகிறது.

தினமும் ஒரு பழச்சாறு குடியுங்கள். பழங்களிலுள்ள ஊட்டச்சத்து பொருட்கள் மூளையை புத்துணர்வூட்டுகின்றன.

தேர்வுக்கு முன்னர் காபி குடித்து விட்டு செல்லும் மாணவர்கள், மற்றவர்களை விட சற்று அதிகமான மதிப்பெண்களைப் பெறுகிறார்கள். Caffeine மூளையை சுறுசுறுப்பாக்கி, மனதை ஒருமுகப்படுத்தி, சிந்திக்கும் திறனையும் அதிகரிக்க வைக்கிறது. அதற்காக அளவுக்கு அதிகமாக காபி குடிக்க வேண்டாம், ஒரு நாளைக்கு இரண்டு கோப்பைகள் போதும்.

படம் வரையுங்கள். வண்ணம் தீட்டுதலைப் போலவே, படம் வரைதலும் மூளைக்கு உற்சாகம் தரும் ஒரு பயிற்சி. கலர் பென்சில்களை வாங்கி ஏதாவது வரைந்து தள்ளுங்கள், மூளையின் ஆற்றலை மேம்படுத்துங்கள்.

சுமாரா வேலை செய்யுற நம்ம மூளையைப் பயன்படுத்தி வாசகர் வருகையை காட்டும் புதிய கருவியை இணைத்துள்ளேன். histats.com கொடுத்த மாதந்திர வருகைகளை வைத்து பார்த்தால் மாதம் 7000 பேர் படித்திருப்பதாகத் தெரிகிறது. (யோசனைக்கு நன்றி : தமிழ்த்துளி தேவா)

மின்னஞ்சலில் வந்த தகவலை மொழியாக்கம் செய்திருக்கிறேன். ஒழுங்கா வோட்டைப் போடுங்க, இல்லைன்னா பாராட்டையோ, விமர்சனத்தையோ பின்னூட்டத்தில சொல்லுங்க. (ஆட்டு மூளை வறுவல் சாப்பிட்டா நம்ம மூளை வளருமா-ன்னு கேள்வி கேட்கக் கூடாது!)

தினமும் 40 சிகரெட் பிடியுங்கள்!

2009-08-18T01:56:00.005+09:00

தினமும் சிகரெட் பிடித்தால், நுரையீரல் புற்று நோய் வந்து சீக்கிரம் சாகலாம். (இந்த உலக வாழ்க்கை கொடூரமானது, பல வருஷம் வாழ்ந்து என்ன பண்ணப் போறீங்க? மனித உயிருக்கு மரியாதை இல்லாத நம்ம நாட்டில நீங்க ஒருத்தர் செத்தாலும், பெருசா யாரும் கண்டுக்கப் போறதில்ல)

அது தவிர, வாய், தொண்டையில் புற்று நோய் வரலாம். அதை அறுவை சிகிச்சை பண்ணி சரி பண்ணிடலாம், என்ன சிலருக்கு vocal chord மட்டும் போய் விடும். (நம்ம நாட்டில பொது ஜனத்துக்கு பேசுறதுக்கு எங்க உரிமை கிடைக்கிது? அதுனால அது போனாலும் ஒரு பிரச்சினை இல்லை.)

புகை பிடித்தால், எலும்புகள் சீக்கிரம் தேய்ந்து போகும். (அறுபது வயசில ஆகப் போறது நாற்பதிலேயே நடந்திரும், இது ஒரு பெரிய பிரச்சினையா? விட்டுத் தள்ளுங்க!)

புகை பிடித்தால், இருபது வருஷம் முன்னாடியே தோல் சுருங்கிப் போகும். (மனுஷனுக்கு வயசானா, எப்படியும் சுருங்கித் தானே போகும், விடுங்க!)

புகை பிடிக்காதவர்களை விட 16 வருடங்கள் முன்பே புகை பிடிப்போருக்கு காது கேட்காமல் போகும். (வானொலி, தொலைக்காட்சி, திரைப்படங்கள் எல்லாம் குப்பையாத் தான் இருக்கு, அதெல்லாம் கேட்காம இருக்கிறது சந்தோஷம் தானே?)

வீட்டிலேயே உட்கார்ந்து மனைவி, மக்கள் முன்பே சிகரெட் பிடிப்பவர்கள் ரொம்ப நல்லவர்கள். ஏன்னா சிறு குழந்தைகளின் வளரும் காலத்தில், அருகிலிருந்து புகை பிடித்தால் அவர்களுக்கு நுரையீரல் இரு மடங்கு பாதிக்கப்படும். ஆஸ்துமா, ப்ரோஞ்சிடிஸ், நிமோனியா, காது கேளாமை, சீழ் பிடித்தல் போன்ற வியாதிகள் வரும் (குழந்தை மருத்துவர்கள் பணம் சம்பாரிக்க உதவுகிறீர்கள், இப்படி மறைமுகமாக நாட்டின் பொருளாதாரத்தை வளர்ப்பது தவறா?)

உங்களுக்கு நெருக்கமான பல பேர் சொல்லியும் கேட்காத நீங்க, நான் சொல்லியா கேட்கப் போறீங்க? உங்களுக்கு எப்போ நிறுத்தனும்னு தோணுதோ அது வரைக்கும் அடிங்க.

Enjoy the week ahead!

பதிவுலகம் தந்த பரிசுகள்!

2009-08-15T12:50:00.006+09:00

"வேலை வெட்டியில்லாம ஒக்காந்திருக்கவன் எல்லாம் பதிவு எழுதிக்கிட்டு நேரத்தை போக்கிட்டு இருக்கானுங்க, இதுனால பைசா வரவு கிடையாது, தினமும் இரண்டு, மூணு மணி நேரம் செலவாகிப் போனது தான் மிச்சம்" என்பது தான் பதிவர்களைப் பார்த்து பொதுவாகப் பலர் சொல்லும் வசனம்.

விளம்பரங்கள் மூலம் சம்பாதிக்கலாம் என்றால் கூகிள் தமிழ் இடுகைகளை இன்னும் ஏற்கவில்லை. வேறு சில நிறுவனங்களின் விளம்பரப் பட்டைகளை இணைத்து சிலர் சில டாலர்களைப் பெறுவதாகக் கேள்வி, அதுவும் வாசகர்கள் அந்த விளம்பரங்களை சொடுக்கினால் மட்டுமே (நீ எழுதுறதை படிக்கிறதே பெரிய விஷயம், இதில அடியில இருக்கிற விளம்பரத்தை எவன்யா பாக்குறான்?)

ஒரு சில பிரபலங்கள் விளம்பரங்களை வைத்து சம்பாதிப்பதாகச் சொன்னாலும், பெரும்பாலானோருக்கு பதிவேழுதுவதால் வரவேதுமில்லை என்பதே உண்மை.

கடைசியில் என்ன தான் வரவென்று பார்த்தால் நல்ல சில நண்பர்களை பதிவுலகம் தருகிறது என்பது தான்.

பதிவுலகம் மூலம் நண்பர்கள் ஆனவர்களுக்கு இந்த விருதை வழங்குகிறேன்.

சின்னபள்ளிகுப்பம் கிராமத்துக்கு இன்னொரு பயணம்!

2009-08-11T16:51:00.007+09:00

சில நாட்களுக்கு முன்பு சின்னபள்ளிகுப்பம் கிராமத்துக்கு சென்ற போது,
நூலகம் அமைக்க 93 புத்தகங்களை வழங்கினோம் (வெளிநாட்டுப் பதிவர் அனுப்பிய நோட்டுப் புத்தகங்கள், பேனா, பென்சில்கள் போட்டிகள் ஏதேனும் வைக்கும்போது பரிசுப் பொருட்களாகப் பயன்படுத்திக் கொள்ளச் சொல்லி விட்டோம்)

(என் பக்கம்) பிரதீப் இந்த மாத இறுதியில் மீண்டும் அங்கே செல்கிறார். சென்ற முறை புத்தகங்களை வாங்க நேரமில்லாதவர்கள், எங்களது ஒருங்கிணைப்பு குளறுபடியால் வாய்ப்பைத் தவற விட்டவர்கள், அவரைத் தொடர்பு கொண்டு அங்கே செல்லலாம். அல்லது புத்தகங்களை அவருக்கு தபால் மூலம் அனுப்பி விட்டால், அவர் ஒப்படைத்து விடுவார். அவரது மின்னஞ்சல் முகவரி rajendranpratheep@gmail.com.

தொடர் பதிவாக ஒரு இடுகை ஏற்கனவே எழுதியிருக்கிறார். பயணம் முடிந்ததும், தனது அனுபவங்கள் குறித்து பிரதீப் மீண்டும் ஒரு இடுகை எழுதுவார் என்று நம்புகிறேன்.

பதிவர் சூரியன், சென்னை அருகில் இடம் பெயர்ந்த தமிழர்கள் முகாம் குறித்து தகவல் கேட்டார். திருவண்ணாமலை மாவட்டத்தில் இருக்கும் சசி (அலைபேசி எண் : 9677624753) என்பவரைத் தொடர்பு கொண்டால் உங்களுக்குத் தேவையான தகவல்கள் கிடைக்கலாம்.

திருச்சி புனித வளனார் மேல்நிலைப் பள்ளியும், சில சேட்டைக் குரங்குகளும்!

2009-08-11T00:32:00.001+09:00

பாத்திமா நடுநிலைப்பள்ளியில் ஐந்தாம் வகுப்பு முடித்த பின், ஆறாம் வகுப்பு திருச்சி புனித வளனார் மேல்நிலைப்பள்ளியில் சேர்ந்தேன்.

அமைதிப் புறாவாக இருந்த நான் லேசாக சேட்டைகள் செய்ய ஆரம்பித்ததும் அப்போது தான். எதிர் வீட்டு கொல்லையில் இருக்கும் நெல்லிக்கனிகளைத் திருடுவது, அதற்கடுத்த வீடுகளில் இருக்கும் கொய்யா / மாமரங்களில் ஏறி பழங்களை திருடுவது , சொப்பு சாமான்களை வைத்து செங்கல் பொடியை அரைத்து சமையல் செய்வதாக விளையாடும் சிறுமிகளின் ஆட்டத்தைக் கலைத்து விடுவது, என்று அட்டகாசம் செய்வோம், நான், ராஜேஷ், ரெக்ஸ் & மற்ற நண்பர்கள்.

ரெக்ஸ் அளவுக்கு பக்கத்து வீட்டு பயல்கள் எதிர்த்துப் பேசினால் கல்லை எறிந்து மண்டையை உடைப்பது, ஆசிரியருக்கு வணக்கம் சொல்லாமல், "போய்யா குள்ளமணி" என்று கூறி விட்டு ஓடுவது என்று செய்ய முடியாமல், கடைசி வரை குறும்புக்காரர்கள் பட்டியலில் முதலிடம் எனக்குக் கிட்டவில்லை. So sad! ;-)

காலனியில் கிரிக்கெட் விளையாடுவதற்கு ஏற்ற இடம் செங்கோல் மாமா, ஜாய் அத்தை வீட்டருகே தான் இருந்தது. ஜாய் அத்தை என்ன திட்டினாலும் நாங்கள் விளையாடுவதை நிறுத்த மாட்டோம். பந்து அவர்கள் வீட்டிற்குள் விழுந்து விட்டால், நான் தான் போய் எடுத்து வருவேன். சில சமயங்களில் அத்தை கடுங்கோபத்தில் இருந்தால், பந்து அருவாமனையில் அறுக்கப்பட்டு, இரண்டு துண்டுகளாக வரும்.

அத்தை விரட்டி விட்டாலும், விளையாடுவதை நிறுத்துவது போல ஐந்து நிமிடம் வேறு பக்கம் நடந்து விட்டு, மீண்டும் ஆரம்பித்து விடுவோம். ஒரு முறை நான் அடித்த பந்து ஜாய் அத்தையின் நெற்றிப் பொட்டில் பட்டு விட்டது. (நல்ல வேளை அன்னைக்கு கார்க் பால் வைச்சு விளையாடல) அவர்களுக்கு அடிபட்டதை விட, நாலு ரன் கிடைக்காமே போயிடுச்சேன்னு ரொம்ப வருத்தப்பட்டேன், எல்லாப் பயலுகளும் தலை தெறிக்க ஓடிட்டானுங்க, சில மணி நேரம் கழிச்சு அவுங்க கிட்ட போய் மன்னிப்பு கேட்டேன்.

செங்கோல் மாமாவுக்கு கால் நகம் வெட்டி விடுவது, அசதியாக இருக்கும் போது காலை அமுக்கி விடுவது எல்லாம் செய்வேன். சில சமயங்களில் உடல் மேல் ஏறி நடக்க சொல்வார், நல்ல நகைச்சுவை உணர்வு கொண்டவர், தினமும் ஏதாவது ஜோக் சொல்லுவார்.

எட்டாம் வகுப்பு மட்டும், தஞ்சாவூர் டான் போஸ்கோவில படிச்சேன். இன்னைக்கி நான் ஓரளவுக்கு ஆங்கிலம் நல்லபடியா பேசவும் / எழுதவும் செய்யுறேன்னா அதுக்கு அவுங்க கொடுத்த பயிற்சி தான் காரணம். (அது ஏன் ஒரு வருஷம் மட்டும் அங்கே போய் படிச்சேன்னு கேட்டீங்கன்னா, அதுக்கு ஒரு இடுகை எழுதிருவேன், வேண்டாம் விட்டுருங்க!)

டான் போஸ்கோ விடுதியில் வார இறுதியில் டிவி / டெக் வைத்து படங்கள் போடுவார்கள், பெரும்பாலும் ஆன்மீகப் படங்களாகத் தான் இருக்கும். ஒரு முறை அங்கே வைகோ இலங்கை சென்று வந்ததைப் பற்றிய காணொளி காண்பிக்கப்பட்டது. பிறகொரு நாள் விடுதி மாணவர்கள் அனைவரும் விடுதலைப் புலிகள் தங்கியிருந்த முகாமுக்கு சென்று வந்தோம். இருபது வருடங்களுக்கு முன் அவர்கள் இந்திய அரசாங்கத்தின் ஆசி பெற்ற விடுதலைப் போராளிகள். அந்தி சாயும் பொழுதில் அவர்கள் கைப்பந்து விளையாடிக் கொண்டிருந்தார்கள், அவர்களிடம் நாங்கள் என்ன கேள்விகள் கேட்டோம், என்ன பேசினோம் என்று நினைவில்லை.

ஒன்பதாம் வகுப்பு மீண்டும் திருச்சி புனித வளனார் மேல்நிலைப் பள்ளியில் சேர்ந்தேன்.

பத்தாம் வகுப்பில் எங்களது வகுப்பாசிரியர் கணக்கில் புலி, ஆங்கிலத்தில் கொஞ்சம் தடுமாறுவார். நான், ஸ்ரீனிவாசன் போன்றோர் அடிக்கடி அவர் கரும்பலகையில் எழுதிய ஆங்கில வாக்கியங்களில் திருத்தம் சொல்வோம். எங்களது இம்சை தாங்க முடியாமல் மற்ற ஆசிரியர்களிடம் புலம்பியிருப்பார் போலும். கணக்கு வாத்தியார் சில சமயங்களில் சொல்வார் "இங்க சில பேரு ஆங்கில மேதைகள்னு ஆணவத்தில அலையிறானுங்க, அதில நல்ல மதிப்பெண் வாங்கினாலும், என் பாடத்தில் சரியான மதிப்பெண் வாங்கலைன்னா அடி பிச்சிருவேன்". பிரான்சிஸ் சித்தப்பா (அப்பாவின் கடைசித் தம்பி) அப்போது Chartered Accountant தேர்வுக்காக எங்கள் வீட்டுக்கு அடிக்கடி வருவார். அவர் கொடுத்த பயிற்சியில் 82% பெற்றேன் SSLC-யில்.

பதினொன்றாம் வகுப்பு சேரும்போது தான் முழுக்கால்சட்டை அணியலாம் எங்கள் பள்ளியில். "டேய் நாங்கல்லாம் புல் பாண்ட்ஸ் போடுரவனுங்கடா"-ன்னு ஒரு திமிர் வந்து விடும். வீட்டுப் பக்கம் சேட்டைகள் பண்ணினாலும் பள்ளியில் ஆசிரியர்கள் யாரையும் கிண்டல் பண்ணியதில்லை பத்தாவது வகுப்பு முடிக்கும் வரை. பதினொன்று, பனிரெண்டாம் வகுப்புகளில் என்னால் கிண்டல் பண்ணப்படாத ஆசிரியர்களே இல்லை எனலாம்.

மணிகண்டன், ஜீயபுரம் சந்தானம், ஸ்ரீதர், ரெக்ஸ் நாங்க எல்லாரும் நான்காவது பெஞ்சில் அமர்ந்திருப்போம். தவளை வெட்ட பயந்து கொண்டு, உயிரியல் எடுக்காமல் கணிப்பொறி பாடம் தேர்ந்தெடுத்தோம். ஐந்து டப்பா கணினிகள் தான் இருக்கும், பத்து வரிகள் கொண்ட ஒரே ஒரு பேசிக் ப்ரோக்ராம் போடவே இரண்டு மணி நேரம் ஆகி விடும். சாதாரண கூட்டல் ப்ரோக்ராம் போட்டு ரிசல்ட் வரவில்லையென்று ஒரு கணினியை நங்கென்று குத்தி சுத்தமாக நாசம் செய்த பெருமை மணியைச் சாரும்.

தீபாவளி கேப் பட்டாசை செருப்படியில் வைத்து வெடிப்பது, வகுப்பே அமைதியாக பாடத்தை கவனிக்கும் போது, பாதி பிளேடை பெஞ்சில் சொருகி டொய்-ன்னு சத்தம் வரச் செய்வது, ஆசிரியரை போல மிமிக்ரி செய்து விட்டு முன் பெஞ்சில் இருப்பவன் கொல்லென்று சிரிக்க, இறுக்கமாக முகத்தை வைத்துக் கொண்டு, அவன் மரண அடி வாங்கிய பிறகும், அதற்கும் எனக்கும் எந்த சம்பந்தமும் இல்லை என்பது போல இருப்பது, முதல் பெஞ்சில் எவனாவது அடி யாராவது வாங்கினால் கடைசி பெஞ்சில் இருந்து "அடிச்சாரு பார்யா சிக்ஸர்"-ன்னு கமெண்ட் அடிப்பது என்று, என்னென்ன சேட்டைகள் பண்ண முடியும் எல்லாவற்றையும் செய்தோம், நானும் எனது நண்பர்களும். மாதம் யாராவது ஒரு ஆசிரியர் அப்பாவிடம் புகார் சொல்லாமல் இருந்திருக்க மாட்டார். அப்பா ஒரு முறை கூப்பிட்டு கண்டிச்சா, ஒரு வாரம் நல்ல பிள்ளையா இருப்பேன். அப்புறம் வேதாளம் மறுபடியும் முருங்கை மரம் ஏறின கதை தான்.

ஹாப் பாயில் மண்டையன், கரிச்சட்டித் தலையன், தேன்கூடு, திமிங்கிலம், இப்படி எல்லா வாத்தியாருக்கும் பட்டப் பெயர் வைச்சுத் தான் கூப்பிடுவோம்.

ரெக்ஸ் மூலம் பிராங்க்ளின், விஜய் போன்ற நண்பர்களும், ராஜேஷ் மூலம் சுதாகர், ராபின் ஆகியோரும் நண்பர்களானார்கள். ராபின் தவிர மற்றவர்கள் தொடர்பில் இருக்கிறார்கள் என்பது நல்ல விஷயம். சந்தானம் அமெரிக்காவில் வேலை பார்ப்பதாகக் கேள்விப்பட்டேன், ஸ்ரீதர் எங்கேப்பா இருக்கே?

இந்த தொடர் பதிவை அடுத்து எழுத நண்பர் மணிகண்டனை அழைக்கிறேன்.
(தமிழ் ஆசிரியர் மாதிரி உரைநடை எழுதாம, சாதாரணமா நகைச்சுவையோடு எழுதுப்பா மகராசா!)