எழுதி, எழுதி என்ன பிரயோஜனம்?

"ஏன் எழுத வேண்டும்? யாருக்காக எழுத வேண்டும்? எழுதி, எழுதி என்ன பிரயோஜனம்?" என்ற கேள்வியுடன் ஆரம்பிக்கிறது நகுலனின் "நினைவுப் பாதை" நாவலின் முன்னுரை. "இனி எழுதுவதற்கு என்ன இருக்கிறது, இனி எழுதவே கூடாது என்று இருந்தவன் இப்போது மறுபடியும் எழுதுகிறேன்." என்று ஆரம்பிக்கிறது நாவல்.

கோடிக்கணக்கான தமிழர்கள் அறிந்த நகுலன் போன்ற எழுத்தாளர்களுக்கு மட்டுமல்ல, ஏழெட்டு  பேர் மட்டுமே அறிந்த என்னைப் போன்ற சாதாரண பதிவனுக்கும் "எழுதி, எழுதி என்ன பிரயோஜனம்?" என்ற கேள்வி தலைக்குள் ஒலித்துக் கொண்டே தானிருக்கிறது.

• 
  
  ஏழை மக்களுக்கு சில உதவிகள் செய்யனும்னா "நானும் வர்றேன்" சொல்ற நாலைந்து நண்பர்கள் கிடைச்சிருக்காங்க.
• 
  
  புரியுதோ இல்லையோ, ஓரிரு  இலக்கியவாதிகளுடன் உட்கார்ந்து உரையாடும் வாய்ப்பு கிடைக்குது.
• 
  
  "பெங்களூர்-ல, சென்னையில வேலை செய்ய பிடிக்கலையா? நாங்க வேணும்னா வெளிநாட்டில் வேலை வாங்கித் தருகிறோம்" எனும் வெளிநாட்டுப் பதிவுலக நண்பர்கள் கிடைச்சிருக்காங்க. (இன்னும் வாங்கித் தரலைன்னாலும், உதவி செய்றோம்னு சொல்றதுக்கே ஒரு பெரிய மனசு வேணும்.)
• 
  
  தமிழ் எழுதப் படிக்கத் தெரிந்த தமிழர்களில் நானும் ஒருத்தன்-ன்னு சொல்லிக்கிரதில ஒரு சின்ன சந்தோஷம் / பெருமை.
  
  

"என்னது இதெல்லாம்? 'நகுலன் வீட்டில் யாருமில்லை, கிறு கிறு வானம், உப பாண்டவம், நகுலனின் நினைவுப் பாதை', இப்படி தமிழ்ப் புத்தகமா வாங்கித் தள்ளுறத விட்டுட்டு, SAP BO XI R3.1 படிச்சு certification வாங்கினா வெளிநாட்டில ஒரு வேலை வாங்கலாம், சென்னையில வீடெல்லாம் நாம வாங்குற விலையிலயா இருக்கு? இங்க இருந்தா காணி நிலம் கூட வாங்க முடியாது." என்கிறாள் என் செல்லம்மா.

இடுகைகள் எழுதுவதால் பத்து பைசா ஒரு ரூபாய் கூட என் வங்கிக் கணக்கில் சேராது, ஒத்துக் கொள்கிறேன். ஆனாலும், பணம் சேர்க்க உதவும் காரியங்கள் மட்டுமே மனிதன் செய்ய வேண்டுமென்றால் வாழ்க்கையில் எந்த சுவாரஸ்யமும் இருக்காது. வீடு வாங்குறதும், பணம் சேர்க்கிறதும் மட்டுமேயா வாழ்க்கை? அதுவும் முக்கியம் தான், அதற்கான முயற்சிகளை செய்தால் நடக்க வேண்டிய நேரத்தில் தன்னாலே நடக்கும்.

"இதில அப்படி என்ன தான் இருக்கோ, உங்கப்பா எப்போ பாத்தாலும் தமிழில எழுதிட்டு இருக்காரு..." என்று மகனிடம் புகார் செய்கிறார் என் செல்லம்மா. "ஒரு தமிழன் தமிழில் எழுதுவது கொலைக்குற்றமா என்ன?" என்ற கேள்விக்கு எப்போதும் பதிலிருந்ததில்லை.

"எழுதி எழுதி தான் எழுத்தை அறிந்து கொள்ள முடியும்", "எழுத, எழுத எழுத்தின் ரகசியம் புரியும்" என்கிறார் நகுலன். நான் எழுதுறதெல்லாம் கதை, கவிதை வகையில் சேருமோ இல்லையோ, நேரம் கிடைக்கும் போது ஓரிரு இடுகைகள் எழுதுவேன், ஏதோ கொஞ்சம் மனசுக்கு நிம்மதி கிடைக்கிற மாதிரியிருக்கு. (உங்களுக்கு இருக்கிற நிம்மதியும் போயிடுதா? அடப் பாவிகளா?).

நேரம் கிடைத்தால் நகுலனின் "நினைவுப் பாதை" படிச்சுப் பாருங்க-ன்னு சொல்றது,  சாரு  நிவேதிதா, 2005-ல சூப்பர்-ஹிட் ஆன "Sean Paul" பத்தி 2010-ல சிலாகித்து எழுதிட்டு, நீங்களும் அவர் பாட்டைக் கேட்டுப் பாருங்கன்னு சொல்றது மாதிரி அபத்தமானது. (@Charu: விடுங்க பாஸ், இந்த தமிழ்ப் பதிவர்கள் எப்பவுமே இப்படித் தான் அடிச்சிக்கிட்டே இருப்பாய்ங்க, உங்களுக்கு அடி வாங்கிறதெல்லாம் சகஜம் தானே, இதெல்லாம் பாத்தா தொழில் பண்ண முடியுமா?)

ஏற்கனவே நீங்கள்லாம் நகுலனின் படைப்புகள் பலவற்றை வாசித்திருப்பீர்கள். இந்த இடுகை, நான் படிச்சிட்டேன்னு சொல்லி பெருமையடிச்சுக்க மட்டும் தான் (நல்லாப் பாத்துக்க, நல்லாப் பாத்துக்க, நானும் படிப்பாளி தான்)

நாவலிலிருந்து ஒரு கவிதை...
சூசிப் பெண்ணே
ரோசாப் பூவே
ராத்திரியெல்லாம் வெயிலடிக்கிது
பகலில் பைத்தியம் பிடிக்குது.